Lamus (niem. Lehmhaus) – dawny budynek gospodarczy, drewniany lub murowany, spełniający funkcję spichlerza, spiżarni, magazynu narzędzi rolniczych itp.
Historia Budynek był budowany na rzucie czworoboku, jedno- lub dwukondygnacyjny, z jedną izbą na każdej kondygnacji, czasami z podcieniem lub gankiem, występującym na jednym lub obu poziomach, często o ozdobnych formach architektonicznych. Kryty był najczęściej dwu- lub czterospadowym dachem namiotowym lub łamanym.
Lamus w Polsce wchodził początkowo w skład zabudowań dworskich i przeznaczony był oprócz zapasów żywności do przechowywania cennych (np. dokumentów czy zbroi) lub nieużywanych przedmiotów. Z czasem stawiano go też w gospodarstwach chłopskich, niedaleko chaty, gdzie służył do przechowywania sprzętu gospodarczego, narzędzi, zboża, żywności.
Na Litwie lamus określano nazwą świreń, świroń lub świernia.
W dzisiejszych czasach termin używany jest także w stosunku do pomieszczenia lub budynku służącego do przechowywania starych rzeczy (rupieciarnia). W przenośni – w stosunku do przestarzałych, niemodnych („nadających się do lamusa”) przedmiotów, określeń, zwyczajów itp. Określenie „odejść do lamusa” oznacza „wyjść z użytku”. Jest również w języku potocznym obraźliwym określeniem osoby, do której odczuwa się niechęć lub pogardę.
Przypisy Sztuka świata. Słownik terminów L-Ż. T. 18. Warszawa: Wydawnictwo Arkady, 2013, s. 12, . Krystyna Kubalska-Sulkiewicz, Monika Bielska-Łach, Anna Manteuffel-Szarota: Słownik terminologiczny sztuk pięknych. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2007, s. 226, . Krystyna Kubalska-Sulkiewicz, Monika Bielska-Łach, Anna Manteuffel-Szarota: Słownik terminologiczny sztuk pięknych. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2007, s. 408, .
Bibliografia
Kategoria:Obiekty budowlane