Michel d’Ornano (ur. 12 lipca 1924 w Paryżu, zm. 8 marca 1991 w Garches) – francuski polityk, przedsiębiorca i działacz samorządowy, poseł do Zgromadzenia Narodowego, w latach 1974–1981 minister.
Życiorys Hrabia, przedstawiciel rodu Ornano, potomek Marii Walewskiej. Syn Guillaume’a d’Ornano i jego żony – Polki Elżbiety z domu Michalskiej. Brat przedsiębiorcy Huberta d’Ornano. Uczył się w Lycée Carnot, następnie studiował prawo, kształcił się na Uniwersytecie Paryskim i w École libre des sciences politiques. Był przedsiębiorcą, w 1946 współtworzył z bratem firmę perfumeryjną Jean-d’Albret, która później wypromowała markę kosmetyków Orlane.
Zaangażował się w działalność polityczną w ramach środowiska Niezależnych Republikanów, pełnił funkcje sekretarza generalnego i wiceprzewodniczącego Fédération nationale des républicains indépendants. Był też związany z federacyjną Unią na rzecz Demokracji Francuskiej. Należał do bliskich współpracowników Valéry’ego Giscarda d’Estaing. W latach 1962–1977 sprawował urząd mera Deauville (zastąpiła go na tej funkcji jego żona Anne d’Ornano). Ustąpił w związku z wyborami na mera Paryża, w których w 1977 poniósł porażkę. W 1967 został przewodniczącym komitetu rozwoju Dolnej Normandii, w 1974 i ponownie od 1983 do 1986 pełnił funkcję przewodniczącego rady tego regionu. W 1976 został radnym departamentu Calvados, w latach 1979–1991 stał na czele rady generalnej tego departamentu. W 1967 po raz pierwszy uzyskał mandat deputowanego do Zgromadzenia Narodowego. Z powodzeniem ubiegał się o poselską reelekcję w wyborach w 1968, 1973, 1978, 1981, 1986 i 1988.
Był członkiem rządów, którymi kierowali Jacques Chirac i Raymond Barre. Zajmował stanowiska ministra przemysłu i badań naukowych (od maja 1974 do marca 1977), kultury i środowiska (od marca 1977 do kwietnia 1978), środowiska i warunków życia (od kwietnia 1978 do maja 1981) oraz kultury i komunikacji (od marca do maja 1981). Jako minister kultury doprowadził do zwiększenia środków na finansowanie wyposażenia muzeów, a także do opracowania projektu ustawy prowadzącej do dokończenia budowy Muzeum Picassa w Paryżu i budowy Musée d’Orsay.
Pod koniec lat 80. dołączył do działającej na rynku prasowym grupy Socpresse Roberta Hersanta, pełnił funkcję jej wiceprzewodniczącego.
Zmarł na skutek obrażeń doznanych w wyniku potrącenia przez samochód. Jego imieniem nazwano stadion piłkarski w Caen.
Przypisy
Kategoria:Francuscy ministrowie kultury Kategoria:Francuscy ministrowie środowiska Kategoria:Francuscy ministrowie (V Republika) Kategoria:Francuscy parlamentarzyści (V Republika) Kategoria:Francuzi pochodzenia polskiego Kategoria:Francuscy samorządowcy Kategoria:Politycy Unii na rzecz Demokracji Francuskiej Michel d’Ornano Kategoria:Urodzeni w 1924 Kategoria:Zmarli w 1991