Szczaw alpejski (Rumex alpinus L.) – gatunek rośliny należący do rodziny rdestowatych (Polygonaceae).
Rozmieszczenie geograficzne Pierwotny obszar naturalnego zasięgu tego gatunku obejmował góry Azji (Armenia, Azerbejdżan, Gruzja, Turcja) i Europy (Albania, Austria, Bułgaria, Czechosłowacja, Grecja, Francja, Hiszpania, Jugosławia, Niemcy, Polska, Szwajcaria, Włochy), później rozprzestrzenił się w Anglii i krajach skandynawskich, a także w Ameryce Północnej (USA). W Polsce występuje w wyższych położeniach Sudetów (m.in. Karkonosze, Góry Orlickie, Góry Bystrzyckie, Masyw Śnieżnika) i Karpat (od Beskidu Żywieckiego przez Tatry po Bieszczady).
Morfologia thumb|left|180px|Kwiatostan thumb|left|180px|Liście thumb|Pokrój Pokrój Roślina z przyziemną rozetą liści. Pod ziemią z poziomym kłączem. Łodyga Tęga, żeberkowana, osiąga wysokość 1–2 m. Liście Odziomkowe duże, z długim ogonkiem, górą rynienkowatym. Blaszka liściowa szerokojajowata, z sercowatą nasadą. Liście łodygowe drobne, z długą białawą gatką. Na brzegach są faliste, na spodniej stronie przy nerwach nieco omszone. Kwiaty Zebrane w gęsty kwiatostan na szczycie łodygi. Wewnętrzne listki okwiatu zaostrzone, bez guzków. Owoce Rozwijają się na długich, górą silnie nabrzmiałych szypułkach.
Biologia i ekologia Rozwój: bylina. Kwitnie od czerwca do sierpnia. Siedlisko: roślina górska, występuje w położeniach górskich zwykle na wysokościach 1200–2600 m n.p.m. Gatunek azotolubny, występuje najczęściej na halach i łąkach górskich w miejscach nadmiernie przenawożonych na skutek wypasu zwierząt. W klasyfikacji zbiorowisk roślinnych gatunek charakterystyczny dla związku (All.) Rumicion alpini. Tworzy mieszańce ze szczawiem tępolistnym.
Znaczenie Jest uciążliwym chwastem pastwiskowym. Bywa stosowany w medycynie ludowej
Przypisy
Kategoria:Rdestowate Kategoria:Taksony opisane przez Karola Linneusza