Diane Keaton, pierwotne nazwisko Hall (ur. 5 stycznia 1946 w Los Angeles, zm. 11 października 2025 w Santa Monica) – amerykańska aktorka, reżyserka i producentka filmowa. Laureatka Oscara, nagrody Brytyjskiej Akademii Filmowej i dwóch Złotych Globów, nominowana także do nagrody Tony Award i dwukrotnie do nagrody Emmy. W 2017 uhonorowana nagrodą Amerykańskiego Instytutu Filmowego za całokształt twórczości.

Życiorys Wczesne lata Urodziła się w Los Angeles w Kalifornii jako najstarsza z czwórki dzieci Dorothy Deanne (z domu Keaton) i Johna Newtona Ignatiusa Halla, pośrednika w obrocie nieruchomościami i inżyniera budownictwa lądowego. Jej rodzina miała pochodzenie irlandzkie, angielskie, niemieckie i szkockie. Dorastała z braćmi: Randym (ur. 21 marca 1948) i Robinem (ur. 27 marca 1951) oraz siostrą Dorrie (ur. 1 kwietnia 1953). U jej ojca w 1990 zdiagnozowano nowotwór mózgu, zaś matka zmagała się z chorobą Alzheimera.

W 1957 przeprowadziła się z rodziną do Santa Ana, gdzie w 1963 ukończyła naukę w liceum i uczęszczała do koledżu. Przez rok studiowała aktorstwo na Orange Coast College w Costa Mesa, następnie podjęła studia aktorskie w Neighborhood Playhouse School of the Theatre w Nowym Jorku. Jako nastolatka brała udział w wielu konkursach talentów, na których prezentowała swoje umiejętności wokalne. Była redaktorką biuletynu Chrześcijańskiego Stowarzyszenia Młodzieży Żeńskiej. Śpiewała w chórze kościelnym, szkolnym zespole wokalnym The Melodette i grupie muzycznej Roadrunners.

Kariera Dołączywszy do związku zawodowego aktorów Actors’ Equity Association, zaczęła posługiwać się pseudonimami artystycznymi, ponieważ pod danymi „Diana Hall” była już zarejestrowana inna aktorka. Wystąpiła w spektaklach wystawianych przez Woodstock Playhouse: The Pajama Game (pod pseudonimem Dorrie Hall) i Oh! What a Lovely War (jako Cory Hall). Niedługo później przyjęła nazwisko panieńskie matki – Keaton. W 1968 zagrała Sheilę w musicalu Hair na Broadwayu. W tym okresie mierzyła się z bulimią i hipoglikemią. W 1969 za rolę Lindy Christie w broadwayowskim musicalu Zagraj to jeszcze raz, Sam u boku Woody’ego Allena była nominowana do nagrody Tony za najlepszą kobiecą rolę drugoplanową.

Karierę ekranową rozpoczęła od występu w roli Joan Vecchio w komedii romantycznej Kochankowie i inni nieznajomi (Lovers and Other Strangers, 1970). W 1971 zagrała w serialach: F.B.I. i Mannix. Wystąpiła w roli Lindy w komedii Herberta Rossa Zagraj to jeszcze raz, Sam (Play It Again, Sam, 1972). Zagrała postać Katherine „Kay” Corleone (z domu Adams), zmartwionej żony Michaela Corleone w trylogii Francisa Forda Coppoli Ojciec chrzestny (The Godfather, 1972), Ojciec chrzestny II (The Godfather: Part II, 1974) i Ojciec chrzestny III (The Godfather: Part III, 1990).

W 1976 wystąpiła jako Debbie Watsba w produkcji off-broadwayowskiej Klasa podstawowa języka angielskiego autorstwa Israela Horovitza. Za rolę Annie Hall w komedii romantycznej Woody’ego Allena Annie Hall (1977) otrzymała Oscara dla najlepszej aktorki pierwszoplanowej, nagrodę BAFTA dla najlepszej aktorki pierwszoplanowej, Złoty Glob dla najlepszej aktorki w filmie komediowym lub musicalu, nagrodę Stowarzyszenia Nowojorskich Krytyków Filmowych dla najlepszej aktorki i nagrodę National Board of Review dla najlepszej aktorki drugoplanowej. Była nominowana do Oscara dla najlepszej aktorki również za wcielenie się w postać dziennikarki Louise Bryant w filmie Warrena Beatty Czerwoni (Reds, 1981). Następnie zagrała w filmach: Najwyższa stawka (Shoot the Moon, 1982) Alana Parkera, Mała doboszka (The Little Drummer Girl, 1984) George’a Roya Hilla, Pani Soffel (Mrs. Soffel, 1984) Gilliana Armstrona) i Zbrodnie serca (Crimee of the Heart, 1986) Bruce’a Beresforda), ale żadna z produkcja nie zyskała uznania krytyków i publiczności. Wystąpiła także w filmach: Almost Human, Reform School, Klepto, Whatever Happens to Harry i Book of Love, które jednak nigdy nie doczekały się premiery. Za występ w roli J.C. Wiatt w komedii Charlesa Shyera Baby Boom (1987) i Carol w komedii kryminalnej Woody’ego Allena Tajemnica morderstwa na Manhattanie (Manhattan Murder Mystery (1993) otrzymała nominacje do Złotych Globów dla najlepszej aktorki w komedii/musicalu.

Wykreowała postać Annie MacDuggan-Paradis, jednej z tytułowych bohaterek kasowej komedii Zmowa pierwszych żon (The First Wives Club, 1996) z Goldie Hawn i Bette Midler. Następnie zagrała pierwszoplanowe role w filmach: Siła przebaczenia (The Only Thrill, 1997) Petera Mastersona, Gorsza siostra (Other Sister, 1999) Garry’ego Marshalla, Gorąca linia (Hanging Up, 2000) we własnej reżyserii i Romanssidło (Town & Country, 2001), które poniosły porażkę artystyczną i komercyjną. Za występ w roli Eriki Jane Barry w komedii romantycznej Nancy Meyers Lepiej późno niż później (Something’s Gotta Give, 2003) otrzymała nominację do Oscara dla najlepszej aktorki pierwszoplanowej.

Wyprodukowała film Niebo (Heaven, 1987), za który zebrała chłodne recenzje od krytyków. Wyreżyserowała teledysk do piosenki Belindy Carlisle „Heaven Is a Place on Earth” (1987) i film telewizyjny Dziki kwiat (Wildflower, 1991). Fabularny debiut reżyserski zaliczyła tragikomedią Rodzinka z piekła rodem (Unstrong Heroes, 1995).

We współpracy z Marvinem Heifermanem wydała albumy fotograficzne: Martwa natura (Still Life, 1983) i Bill Wood’s Business (2008). Zajmowała się fotografią, miała swoją wystawę zdjęć w Castelli Graphics.

Śmierć Diane Keaton zmarła 11 października 2025 w wieku 79 lat. Przyczyną śmierci było zapalenie płuc.

Życie prywatne Od października 1968 do października 1972 była związana z aktorem i reżyserem Woodym Allenem. Od kwietnia 1971, po wspólnym występie w filmie Ojciec chrzestny, do 1990 z przerwami spotykała się z aktorem Alem Pacino. Rozstali się na dobre, gdy dowiedziała się, że Pacino ma dwuletnią córkę z trenerką aktorstwa, Jan Tarrant. Od stycznia 1978 do 1980 romansowała z reżyserem Warrenem Beattym. Miała dwoje adoptowanych dzieci: córkę Dexter (ur. 14 grudnia 1995) i syna Duke’a.

Jako dziecko była dość religijna, ale w dorosłym życiu została agnostyczkąJoan Juliet Buck, Inside Diane Keaton, „Vanity Fair”, marzec 1987.

Filmografia Filmy fabularne

Seriale telewizyjne

Producentka

Reżyserka i scenarzystka

Nagrody Rok Nagroda Kategoria Film1977 National Board of Review Najlepsza aktorka drugoplanowaAnnie Hall (1977) Nagroda Stowarzyszenia Nowojorskich Krytyków Filmowych Najlepsza aktorka 1978 Złoty Glob najlepsza aktorka w filmie komediowym lub musicalu Nagroda BAFTA najlepsza aktorka Oscar Najlepsza aktorka pierwszoplanowa 1982 David di Donatello Najlepsza aktorka zagraniczna Czerwoni (1981) 1996National Board of Review Najlepsza gra aktorska zespołu Zmowa pierwszych żon (1995) 2003 Najlepsza aktorka Lepiej późno niż później (2003)2004 Nagroda Satelita Najlepsza aktorka w filmie komediowym lub musicalu Złoty Glob Najlepsza aktorka pierwszoplanowa 2018 David di Donatello Nagroda honorowa za całokształt twórczości –

Przypisy

Bibliografia

Linki zewnętrzne

Kategoria:Absolwenci Neighborhood Playhouse School of the Theatre Kategoria:Amerykanie pochodzenia brytyjskiego Kategoria:Amerykanie pochodzenia irlandzkiego Kategoria:Amerykanie pochodzenia niemieckiego Kategoria:Amerykanie pochodzenia szkockiego Kategoria:Amerykańskie aktorki filmowe Kategoria:Amerykańskie aktorki teatralne Kategoria:Amerykańskie aktorki telewizyjne Kategoria:Amerykańscy producenci filmowi Kategoria:Amerykańscy reżyserzy filmowi Kategoria:Laureaci AFI Life Achievement Award Kategoria:Laureatki nagrody BAFTA dla najlepszej aktorki pierwszoplanowej Kategoria:Laureatki Oscara dla najlepszej aktorki pierwszoplanowej Kategoria:Laureatki Złotego Globu dla najlepszej aktorki w filmie komediowym lub musicalu Kategoria:Ludzie urodzeni w Los Angeles Kategoria:Urodzeni w 1946 Kategoria:Zmarli w 2025