thumb|Kwiatostan Bez hebd, dziki bez hebdMimo że w literaturze botanicznej stosowana jest wyłącznie pisownia nazwy gatunkowej przez samo „h”, w Uniwersalnym słowniku języka polskiego PWN i Wielkim słowniku ortograficznym PWN gatunek zapisywany jest jako bez chebd (Sambucus ebulus L.) – gatunek rośliny wieloletniej z rodziny piżmaczkowatych (Adoxaceae), dawniej także w bzowatych (Sambucaceae) lub przewiertniowatych (Caprifoliaceae). Rośnie dziko w Europie, Azji Zachodniej, w Turkmenistanie, na Kaukazie i w Afryce Północnej. W Polsce jest dość pospolity na południu. Na północny jego zasięg kończy się jednak na Śląsku, Wyżynie Małopolskiej i Wyżynie Lubelskiej. Dalej na północy spotykany jest na stanowiskach, na które został introdukowany.

Morfologia thumb|Owoce Pokrój Roślina wieloletnia o pokroju krzewu, osiągająca wysokość do 2 m. Roślina wydziela nieprzyjemny zapach. Łodyga W odróżnieniu od dwóch pozostałych gatunków bzów rosnących w Polsce, ma niezdrewniałe pędy. Wykształca liczne podziemne rozłogi. Łodygi nadziemne są grube, rozgałęzione i bruzdowane. Liście Wsparte listkowatymi przylistkami. Ulistnienie naprzeciwległe, nieparzysto-pierzaste, składające się z 5–9 podługowatolancetowatych listków o zaostrzonych końcach i ostro ząbkowanych brzegach. Kwiaty Drobne, białe, lub różowawe kwiaty zebrane są w baldachogrona na szczycie pędów. Kwiaty są zrosłopłatkowe z 5 pręcikami, których pylniki w odróżnieniu od pozostałych gatunków bzu są czerwone. Owoce Elipsoidalne, lśniąco-czarne pestkowce. Gatunek podobny Kwiatostany i owoce mogą być mylone z bzem czarnym. Gatunek ten różni się tym, że jest krzewem (ma zdrewniały i rozkrzewiający się pęd), liście pozbawione są przylistków lub jeśli są one to drobne, kwiaty mają żółte pylniki.

Biologia i ekologia Rośnie w cienistych lasach, zaroślach, zrębach i na przydrożach. Na polach uprawnych sąsiadujących z zaroślami jest chwastem. Kwitnie od czerwca do sierpnia, kwiaty zapylane są przez owady. W zbiorowiskach roślinnych gatunek charakterystyczny dla Ass. Sambucetum ebuli.

Roślina trująca: Cała roślina jest trująca, również owoce są trujące dla ludzi, zjadane są jednak przez niektóre ptaki. U ludzi zatrucie objawia się bólem głowy, wymiotami, biegunką, a nawet utratą przytomności.

Zastosowanie Roślina lecznicza, stosowana w medycynie ludowej. Surowcem zielarskim są owoce i kora. Wykazują działanie napotne i przeczyszczające.

Przypisy

Kategoria:Piżmaczkowate Kategoria:Rośliny lecznicze Kategoria:Taksony opisane przez Karola Linneusza