Ludolf-Hermann Emmanuel Georg Kurt Werner von Alvensleben, zwany Bubi von Alvensleben (ur. 17 marca 1901 w Halle, zm. 1 kwietnia 1970 w Santa Rosa de Calamuchita) – niemiecki zbrodniarz wojenny, syn generała-majora Ludolfa von Alvenslebena (1844–1912), od 1929 członek Narodowosocjalistycznej Niemieckiej Partii Robotników (NSDAP), poseł do Reichstagu (1933), w latach 1938–1941 pierwszy adiutant Reichsführera SS Heinricha Himmlera, od listopada 1943 SS-Gruppenführer i Generalleutnant policji, a od lipca 1944 także Generalleutnant w Waffen-SS.
Życiorys Syn Ludolfa i Antoinette z domu von Ricou. Pochodził z rodziny ewangelickiej, odebrał edukację domową, m.in. gry na skrzypcach uczył Bruno Heydrich, ojciec Reinharda. W wieku dziesięciu lat wstąpił do pruskich kadetów w szkole Naumburgu. Po wybuchu I wojny światowej został powołany do służby w 10. Magdeburskim pułku huzarów ale nie zdążył wziąć udziału w działaniach bojowych.
Po wojnie nie angażował się w działalność polityczną, ograniczył ją do członkowska w Stahlhelm. Dopiero 1 sierpnia 1929 r. wstąpił do NSDAP, gdzie otrzymał legitymację nr 149 345. Objął w Eisleben funkcję kreisleitera, został też wydawcą „Der Mansfelder”. Wkrótce potem zostaje członkiem SA, gdzie otrzymuje stopień standartenführera. W Halle-Merseburg organizuje oddział zmotoryzowany SA, daje się też poznać jako utalentowany mówca. W rozwoju kariery nie przeszkadzają mu nawet oskarżenia o nadużywanie partyjnej kasy na cele osobiste.
Jego wystąpienia stają się coraz bardziej agresywne, pojawiają się w nich wątki antysemickie. W marcu 1932 r. trafia do więzienia za znieważenie oficera policji. Po dojściu Hitlera do władzy w 1933 r. Alvensleben przewodzi lokalnym rozliczeniom z przeciwnikami politycznymi, dochodzi do napadów na działaczy, demolowania biur partii, giną działacze partii komunistycznej.
12 kwietnia 1933 r. Alvensleben zostaje mianowany komisarycznym starostą powiatu, swe działania rozpoczyna od czystek w administracji. 5 kwietnia 1934 r. przenosi się do SS, staje na czele 46. Chorągwi SS w Dreźnie. Otrzymuje numer 177 022. Jego kariera rozwija się w szybkim tempie: w kwietniu 1936 r. uzyskuje stopień standartenführera, a rok później na oberführera. W listopadzie 1938 r. zostaje naczelnym adiutantem Heinricha Himmlera.
Działalność w Polsce We wrześniu 1939 r. objął dowództwo nad północnym okręgiem Selbstschutzu. Dokonuje reorganizacji podległych mu struktur, na kierowniczych stanowiskach obsadza Niemców z Rzeszy, dopiero na szczeblu regionalnym pozwala na obecność miejscowych Volksdeutschów. Już w pierwszych dniach sprawowania władzy dał się poznać jako osoba fanatycznie nienawidząca Polaków, czemu dawał wyraz zarówno bijąc napotkanych przechodniów, jak i przemawiając do nowych członków Selbschutz. Początkowo pozostawiał podwładnym swobodę w działaniu, z czasem ukierunkował terror na polską inteligencję. W swoim raporcie do Kurta Daluege z 7 października 1939 doniósł, że dowodzone przez niego jednostki Selbstschutzu aresztowały 17 667 ludzi i zlikwidowały 4247 Polaków do 5 października 1939 r. Na przełomie września i października Selbstschutz został podporządkowany Kurtowi Daluegemu co wymusiło na Alvenslebenie sporządzanie list aresztowanych, a decyzje o ich losie zapadały na naradach z dowódcami powiatowymi. Alvensleben podczas spotkań zachęcał podwładnych do zwiększenia skali terroru i rozstrzeliwań, a niespełniających oczekiwań (np. standartenführer SS Norbert Scharf z inspektoratu w Starogardzie Gdańskim) zwalniał ze stanowisk.
Działania Selbstschutzu budziły sprzeciw nawet wśród niemieckiej armii, w połowie października 1939 r. gen. interweniował w sprawie masowych rozstrzeliwań Polaków na obszarach pozostających we władzy Alvenslebena. Nie przyniosło to efektu, gdyż jego działania były w pełni aprobowane przez Himmlera, który 20 października wizytował Bydgoszcz. Alvensleben, podczas egzekucji Polaków w obecności Himmlera, osobiście dobijał rozstrzeliwanych. Ostatecznie, na skutek działań podejmowanych przez Alberta Forstera, dochodzi do rozwiązania Selbschutzu. Alvensleben został zobowiązany do przekazania dokumentacji działalności podległych mu struktur gauleiterowi Forsterowi, jednakże samochód przewożący dokumenty spłonął na skutek wypadku. Podczas uroczystego rozwiązania Selbschutzu Alvensleben został odzanczony za swą działalność Krzyżem Gdańskim. Powraca do rodzinnego domu z ciężarówką pełną zrabowanych dóbr. Jego związki z okupowanymi ziemiami polskimi się nie kończą, w listopadzie zostaje zarządcą Rucewa i Rucewka.
Front zachodni i wschodni Na początku 1940 r., w stopniu hauptsturmführera Waffen-SS otrzymuje przydział do pułku SS „Germania” i bierze udział w kampanii francuskiej. Problemy zdrowotne zmuszają go do hospitalizacji, ale za udział w walkach zostaje odznaczony Krzyżem Zasługi Wojennej II klasy z Mieczami. W połowie 1940 r. przeniesiony został do sztabu Krügera, wyższego dowódcy SS i Policji w GG.
Na początku 1941 r. przestaje pełnić funkcję naczelnego adiutanta Himmlera. Trafia na staże przygotowawcze przy szefie policji porządkowej oraz w centrali SD. W połowie września obejmuje stanowisko dowódcy SS i policji na półwyspie krymskim. Otrzymuje zadanie nadzorowania drogi zaopatrzeniowej DG IV, do prac angażuje robotników przymusowych, Żydów i jeńców wojennych. Z jego polecenia dokonywane są egzekucje Żydów, jest też obecny w Winnicy gdy dochodzi do rozstrzelania 3000 osób narodowości żydowskiej.
We wrześniu 1942 r. Alvensleben objął dowództwo w sztabie ds. zwalczania partyzantów. W kwietniu 1943 r. raportował zlikwidowanie 3111 „bandytów”. Zostaje odznaczony Krzyż Zasługi Wojennej I klasy z Mieczami, pamiątkowym medalem „Krucjata przeciwko komunizmowi” oraz Tarczą Krymską.
Decyzją Himmlera w październiku 1943 r. obejmuje stanowisko wyższego dowódcy SS i policji na obszarze działania Grupy Armii „A”, co wiąże się z awansem na stopień gruppenführera SS i generała porucznika policji. Jego karierę przerwała ciężka choroba żołądkowa będąca wynikiem powikłań po niedawno przebytej błonicy. Trafił do Rzeszy na hospitalizację.
Po rekonwalescencji Himmler mianował go na początku 1944 r. wyższym dowódcą SS i policji w IV Okręgu Wojskowym – okręgu Łaby. W tym samym roku otrzymał awans na stopień generała porucznika SS i policji. Znajdował czas aby zająć się odzyskaniem rodzinnego zamku Schochwitz, który jego zadłużona rodzina była zmuszona wydzierżawić go rodzinie Wentzel. Aby uniknąć spłaty zobowiązań posunął się do denuncjacji i oskarża Carla Wentzela o zdradę Rzeszy. Po zamachu Clausa von Stauffenberga na Hitlera Wentzel został skazany przez Trybunał Ludowy na karę śmierci. 16 stycznia 1945 r. Alvensleben objął rodzinne dobra. Jednocześnie wykonywał swoje obowiązki – nadzorował obozy jenieckie, raportował o zniszczeniach na skutek bombardowań i morale ludności oraz ścigał defetystów i szabrowników.
Okres powojenny Wraz ze zbliżaniem się wojsk amerykańskich Ludolf von Alvensleben ukrywa się pod nazwiskiem Fritz Neumann. W grudniu 1945 r. przedostaje się do brytyjskiej strefy okupacyjnej, gdzie jest aresztowany 2 sierpnia 1946 r., ale 11 września udaje mu się zbiec i przedostać do Włoch jako Theodor Kremhart. W 1949 r. uzyskuje zgodę na wyjazd do Argentyny. We wniosku wyjazdowym deklaruje polską narodowość. Na pokładzie statku „Cabo de Buena Esperanza” w grudniu dociera do Buenos Aires. Znajduje zatrudnienie w firmie TIMMAG Argentina, otrzymuje dokumenty tożsamości na swoje nazwisko i rozpoczyna staranie o przyznanie obywatelstwa argentyńskiego. Po spełnieniu formalności otrzymuje je w 1952 r. Stara się nawiązać więź z nowym miejscem zamieszkania. Uczy się hiszpańskiego, wstępuje do Radykalnej Unii Obywatelskiej. Należy do miejscowego koła myśliwskiego oraz do lokalnego klubu piłkarskiego Atlético Unión. W 1955 r. dołącza do niego żona z trójką dzieci. Alvensleben otrzymuje wsparcie od Eberharda Fritscha. W 1956 r. zamieszkuje w Santa Rosa de Calamuchita.
W Niemczech trwają procesy zbrodniarzy wojennych, ale argentyńskie obywatelstwo zabezpiecza Alvensleben przed ekstradycją. Sytuacji nie zmienia poinformowanie o miejscu pobytu byłego dowódcy pomorskiego Selbschutzu zachodnioniemieckiej Bundesnachrichtendienst, czy w 1960 r. Ministerstwa Bezpieczeństwa Państwowego NRD. 31 stycznia 1964 r. Sąd Rejonowy w Monachium wydaje nakaz aresztowania Alvenslebena. W lipcu 1965 r. Sąd Rejonowy w Mannheimie wystawia kolejny nakaz aresztowania Alvenslebena. Mimo wielu doniesień mówiących o udziale Alvenslebena w zbrodniach popełnionych na Polakach w latach 1939-1940 RFN odstępuje od żądania jego ekstradycji z Argentyny, co spotyka się z protestem tamtejszych środowisk żydowskich. Zniszczenie dokumentacji Selbschutzu w wyniku pożaru samochodu w 1939 r. uniemożliwia przedstawienie mu aktu oskarżenia. Dopiero w październiku 1968 r. Sąd Rejonowy w Monachium wydaje kolejny nakaz aresztowania Alvenslebena, oskarżając go o zamordowanie dziesięciu Polaków w Szubinie. Prokuratura w Monachium uznała jednak jego ściganie za bezcelowe, przyjmując założenie, że Argentyna nie wyda osoby posiadającej jej obywatelstwo.
U Alvenslebena w grudniu 1969 r. pojawiają się objawy raka płuc, który postępuje bardzo szybko. 1 kwietnia 1970 r. umiera w Santa Rosa de Calamuchita, dzień później zostaje pochowany na miejscowym cmentarzu. Podczas uroczystości pogrzebowej dwudziestu Niemców żegna go hitlerowskim pozdrowieniem, a trumnę nakryto flagą ze swastyką.
Przypisy Ludolf von Alvensleben – naczelnik katów. „Okupacja i ruch oporu w Dzienniku Hansa Franka 1943-1945” T.II, KIW, Warszawa 1972.
Bibliografia
Linki zewnętrzne Biografia Ludolfa von Alvenslebena
Ludolf von Alvensleben Kategoria:Członkowie SS Kategoria:Selbstschutz Kategoria:Politycy NSDAP Kategoria:Posłowie do Reichstagu Kategoria:Naziści w Ameryce Południowej Kategoria:Osoby skazane na karę śmierci w Polsce Ludowej Kategoria:Wykonawcy Intelligenzaktion na Pomorzu Kategoria:Ludzie urodzeni w Halle (Saale) Kategoria:Żołnierze Waffen-SS Kategoria:Ludzie związani z Buenos Aires Kategoria:Ludzie związani z Santa Rosa (La Pampa) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Gdańskim Kategoria:Osoby odpowiedzialne za ludobójstwo Kategoria:Członkowie Freikorpsu Kategoria:Członkowie Stahlhelmu Kategoria:Urodzeni w 1901 Kategoria:Zmarli w 1970