Chloantyt – minerał z gromady arsenków, należy do minerałów rzadkich. Nazwa pochodzi od gr. chloantes (khloantes) – zielonkawy, nawiązując do charakterystycznych nalotów, którymi pokrywa się minerał podczas wietrzenia.
Właściwości Krystalizuje w układzie regularnym. Tworzy kryształy o postaci sześcianu, czasami ośmiościanu lub dwunastościanu rombowego; zwykle narosłe. Często występuje w formie bliźniaków. Zazwyczaj występuje w skupieniach zbitych, skorupowych, wrosłych, narosłych, wpryśniętych, ziarnistych, nerkowatych, groniastych, żyłek, impregnacji i powłok. Jest kruchy i nieprzezroczysty. Podczas wietrzenia pokrywa się zielonym nalotem kwiatu niklowego (annabergit). Jest izomorficzny ze skutterudytem, z którym tworzy ciągły roztwór stały (ogniwem pośrednim jest smaltyn). Niekiedy zawiera kobalt, żelazo, bizmut. Rozpuszcza się w kwasie azotowym.
Występowanie Występuje w utworach hydrotermalnych (średnich i wysokich temperatur) oraz również kontaktowo-metasomatycznych. Najczęściej występuje w żyłach kruszców: srebra, niklu, kobaltu, bizmutu, uranu. Towarzyszą mu nikielin, saffloryt, rammelsbergit, proustyt, argentyt, galena, arsen rodzimy, smaltyn, skutterudyt, maucheryt, kobaltyn, arsenopiryt, piryt, chalkopiryt, baryt, kalcyt, rodzime srebro i bizmut, fluoryt i kwarc.
Miejsce występowania Niemcy – Saksonia, Annaberg, Wittichen, Schwarzwald, Turyngia, Hesja, Austria – Schladming, Czechy – Jachymov, Hiszpania – Gistan w Huesca, Francja – Alzacja, Maroko – Bou Azzer, Kanada – Ontario, USA – New Jersey.
W Polsce stwierdzony na Dolnym Śląsku koło Wałbrzycha w żyłach kalcytowych wśród gnejsów, w Miedziance, w Kowarach oraz w okolicach Lubina.
Zastosowanie Stanowi podrzędną rudę niklu. Interesuje kolekcjonerów. Piękne kryształy (ponad 2 cm) pochodzą z Niemiec i Maroka.
Przypisy
Bibliografia J.Żaba – Ilustrowany słownik skał i minerałów – Videograf II, 2003
Linki zewnętrzne Galeria: Artykuł: o chloantycie
Kategoria:Arsenki (minerały)