Nagniotek, odcisk (, ) – reakcja obronna skóry na miejscowy ucisk lub tarcie. Drażniona w ten sposób skóra przyspiesza produkcję spłaszczonych komórek rogowych, przyspiesza proces ich dojrzewania, zagęszcza włókna kolagenowe. Wywierany ucisk wgniata te twarde komórki w głąb skóry pobudzając w ten sposób ich dalsze wytwarzanie. Centralnie w nagniotku zlokalizowany jest czop rogowy nazywany rdzeniem, mający zwykle kształt stożka, którego ostry wierzchołek skierowany jest w głąb skóry, co może powodować podrażnienie zakończeń nerwowych i następowy napadowy ból.
Najczęstsza lokalizacja to stopa, a zwłaszcza okolice śródstopia, opuszki, grzbietowe i boczne powierzchnie palców (spowodowane np. zbyt ciasnym obuwiem). Nagniotki często powstają w modzelach, w wałach paznokciowych oraz pod paznokciami.
W leczeniu stosuje się maści i płyny złuszczające, zwykle w których składzie znajduje się kwas salicylowy. Produkty te są jednak niebezpieczne, jeśli stosowane są przez laika, jako że mogą spowodować głębokie maceracje naskórka, a nawet rany.
W podologii w zależności od rodzaju tkanki biorącej udział w tworzeniu się nagniotka, jego stanu i umiejscowienia wyróżnia się 9 rodzajów odcisków. Najskuteczniejszym sposobem leczenia jest usuwanie przez podologa, który po rozpoznaniu rodzaju odcisku dobierze odpowiednio środki i metody jego leczenia oraz udzieli porady dotyczącej obuwia.
Bibliografia Fleischner, G. dr.med., Podologische Dermatologie, Verlag Neuer Merkur, Monachium Scholz, N., dr. med. Lehrbuch und Bildatlas fuer die Podologie, wyd. Neuer Merkur, Monachium 2004 Grünewald, K., Theorie der medizinischen Fußbehandlung, Band I, Verlag Neuer Merkur, München, 1994,
Kategoria:Dermatologia