mały|Arcybiskup brakareński Jorge Ortiga podczas procesji wielkopiątkowej, ubrany w czarną kapę (tradycyjny kolor liturgiczny Wielkiego Piątku) i złotą tuwalnię Tuwalnia, welon naramienny (łac. velum humerale) – szata liturgiczna używana w obrządkach zachodnich.mały|left|Obrzędy ofiarowania w pontyfikalnej mszy trydenckiej: subdiakon (po prawej) w fioletowej tuniceli i fioletowej tuwalni
Opis i użycie Tuwalnia to szeroki szal, okrywający ramiona. mały|left|Procesja po mszy wielkoczwartkowej (zreformowany ryt rzymski): celebrans w białej kapie i białej tuwalni W tradycyjnym obrządku rzymskim używa się go w dwóch przypadkach. Podczas mszy subdiakon zakłada tuwalnię od ofiarowania do embolizmu, ponieważ przez ten czas trzyma w rękach patenę. W tym przypadku kolor tuwalni jest dostosowany do koloru liturgicznego pozostałych szat. Natomiast podczas drugorzędnych form kultu eucharystycznego, takich jak procesje czy błogosławieństwa Najświętszym Sakramentem, celebrans używa tuwalni koloru białego. W obrządku rzymskim zreformowanym po soborze watykańskim II tuwalni używa się tylko w tym drugim przypadku.
Uwagi Od tuwalni używanej przez celebransa lub subdiakona należy odróżnić welon, którym posługują się akolici podczas mszy pontyfikalnej, trzymając mitrę, pastorał, mszał i bugię (w nowym obrządku tylko mitrę i pastorał). Taki welon w języku łacińskim nazywa się .
W dawnym języku polskim słowo „tuwalnia” miało szersze znaczenie (chusta, ręcznik, obrus).
Przypisy
Kategoria:Elementy ubioru Kategoria:Stroje liturgiczne