Marianne Weber, z domu Schnitger (ur. 2 sierpnia 1870 w Oerlinghausen, zm. 12 marca 1954 w Heidelbergu), niemiecka działaczka praw kobiet, socjolożka, historyczka prawa, żona Maxa Webera i autorka jego biografii.
Jako jedna z pierwszych kobiet studiowała na uniwersytecie (jako wolna słuchaczka). Podjęła próbę wprowadzenia do socjologii perspektywy kobiecej pisząc o autonomii kobiety i instytucji małżeństwa. W 1924 otrzymała doktorat honoris causa uniwersytetu w Heidelbergu.
Działała na rzecz praw kobiet. Była pierwszą członkinią parlamentu Badenii w 1920, a później przewodniczącą Federacji Niemieckich Organizacji Kobiecych. W 1925 była współzałożycielką (wraz z Marie Johanną Baum, Gertrudą Bäumer i Alice Salomon) Die Deutsche Akademie für soziale und pädagogische Frauenarbeit (Instytutu Do Spraw Udziału Kobiet W Działalności Zawodowej i Społecznej) w Berlinie.
Publikacje Publikacje niemieckojęzyczne Fichtes Sozialismus und sein Verhältnis zur Marxschen Doktrin (1900) Beruf und Ehe (1906) Ehefrau und Mutter in der Rechtsentwicklung (1907) Die Frauen und die Liebe (1935) Erfülltes Leben (1946) Lebenserinnerungen (1948) Max Weber. Ein Lebensbild. München: Piper, 1989. (Serie Piper 984), . Frauen auf der Flucht (2005), .
Publikacje przetłumaczone na j. polski Kobiety wypędzone. Opowieść o zemście zwycięzców (2008), Wydawnictwo Replika, [tytuł org. Frauen auf der Flucht (2005)]
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Niemieccy socjolodzy Kategoria:Niemieckie feministki i feminiści Kategoria:Max Weber Kategoria:Doktorzy honoris causa Uniwersytetu w Heidelbergu Kategoria:Urodzeni w 1870 Kategoria:Zmarli w 1954