Richard Morgan Fliehr (ur. 25 lutego 1949 jako Fred Phillips, Fred Demaree lub Fred Stewart) – amerykański wrestler posługujący się pseudonimem Ric Flair. W czasie swojej prawie trzydziestodziewięcioletniej kariery występował w organizacjach National Wrestling Alliance (NWA), World Championship Wrestling (WCW), World Wrestling Federation / Entertainment (WWF, później WWE) i Total Nonstop Action (TNA).
W latach 1981–1992 sześciokrotnie został wyróżniony przez magazyn Pro Wrestling Illustrated jako najlepszy wrestler. Jest rekordowym, dziewięciokrotnym mistrzem NWA World Heavyweight i rekordowym ośmiokrotnym mistrzem WCW World Heavyweight. WWE uznaje go za rekordowego, szesnastokrotnego mistrza świata, wliczając w to jego dwa panowania jako mistrz WWF. W rzeczywistości liczba jego panowań z tytułami o statusie światowym (mającymi World w nazwie) wynosi od 16 do 25 w zależności od sposobu ich uznawania. On sam uważa się za 21-krotnego mistrza świata.
Przez większą część swojej kariery był heelem. Zdobywał mistrzostwa dzięki oszustwom. Słynął z lekkodusznego charakteru, radosnego wycia i braku szacunku do przeciwników. Nazywano go najbrudniejszym zawodnikiem w grze. Swój pseudonim The Nature Boy przejął po zawodniku, którym się inspirował i którego później pokonał w walce, Buddym Rogersie. Razem z innymi heelami tworzył grupę The Four Horsemen. Pod koniec swojej kariery i na emeryturze wspomagał rozwój kariery wrestlerskiej swoich dzieci, córki Charlotte oraz synów Davida i Reida.
Należy do kilku galerii sławy, w tym do: NWA Hall of Fame, Professional Wrestling Hall of Fame and Museum i St. Louis Wrestling Hall of Fame. Jest jedyną osobą przyłączoną do WWE Hall of Fame dwukrotnie – raz indywidualnie i raz jako członek grupy The Four Horsemen.
Wczesne życie Narodziny i adoptowana rodzina mały|Pomnik upamiętniający ofiary domu dziecka, w którym został umieszczony Ric Flair Urodził się 25 lutego 1949 w Memphis, w stanie Tennessee. Według różnych dokumentów nazywał się Fred Phillips, Fred Demaree lub Fred Stewart. Jego matka nazywała się Olive Phillips, Olive Demaree lub Olive Stewart. Jako biologiczny ojciec, w dokumentach figuruje Luther Phillips. Tuż po narodzinach został porzucony, a sąd orzekł zaniedbanie i 12 marca 1949 umieścił go w domu dziecka Tennessee Children’s Home Society. Ośrodek ten zasłynął później ze scamu – niewyedukowanym, nieumiejącym czytać, często będącym jeszcze pod wpływem narkozy kobietom wmawiano w szpitalach, że poroniły i podawano do podpisania dokumenty, które tak naprawdę były wyrazem zgody na oddanie dziecka do adopcji. Ric Flair wierzy, że jego biologiczna matka mogła paść ofiarą tego przekrętu.
18 marca 1949 roku został adoptowany przez Richarda Reida „Dicka” Fleihera oraz Kathleen Virginię „Kay” Fleiher z domu Kinsmiller, którzy nadali mu imię Richard Morgan Fliehr. Rodzina początkowo mieszkała przy ulicy 6439 Devereaux w Detroit. Następnie przeprowadzili się do Ediny w Minnesocie. Richard Morgan Fliehr wychowywał się w pełni świadomy faktu, że został adoptowany.
W młodości Fleiher był fanem wrestlingu i oglądał w telewizji gale American Wrestling Association. W każde urodziny ojciec zastępczy zabierał go na walki wrestlerów.
Edukacja mały|Stadion uniwersytecki, na którym trenował Ric Flair w czasie studiów Po ukończeniu szkoły podstawowej w 1963, rozpoczął naukę w liceum przy Wayland Academy, w Beaver Dam w stanie Wisconsin. W tym czasie trenował pchnięcie kulą, zapasy, podnoszenie ciężarów i futbol amerykański. Grał na pozycji środkowego linebackera i obrońcy. W 1966 i 1967 był mistrzem wagi ciężkiej w zapasach w zawodach prywatnych szkół Wisconsin. Latem pracował między innymi jako ratownik na basenie w Minnesocie. Ukończenie liceum zajęło mu 5 lat.
W 1968 roku trener Mike McGee rekrutował Richarda Morgana Fliehra na Uniwersytet Minnesoty w ramach stypendium futbolowego. Fliehr grał w drużynie Minnesota Golden Gophers na pozycji guarda. Należał do bractwa studenckiego Phi Delta Theta. Po pierwszym roku nauki miał słabe stopnie i w 1969 musiał uczęszczać do letniej szkoły, którą opuszczał, w związku z czym nie zezwolono mu na dalszą grę w drużynie futbolowej. Porzucił studia po kolejnym semestrze, jesienią.
Po porzuceniu studiów pracował jako agent ubezpieczeniowy. W ciągu jednego roku zarobił 30 tysięcy dolarów. Był też ochroniarzem w klubie George’s in the Park w Minneapolis.
Kariera wrestlerska Trenował swojego syna Reida Flaira, a także Scotta McGhee i Stana Lane’a.
Trening (1972) Pracując w klubie poznał Kena Paterę, wówczas strongmana, który zawodowo trenował podnoszenie ciężarów. Fliehr trenował razem z Paterą i pomagał mu w przygotowaniach przed zawodami na Letnich Igrzyskach Olimpijskich w 1972. Po igrzyskach Verne Gagne zaproponował kilku olimpijczykom trening wrestlingu. Dzięki wstawiennictwu Patery w treningu pozwolono wziąć udział także Fliehrowi. Zimą Richard Morgan Fliehr, Greg Gange (syn Verne’a Gagne’a), Jim Brunzell, The Iron Sheik i Ken Patera wzięli udział w pierwszym obozie wrestlingowym Verne’a Gagne’a.
American Wrestling Association (1972–1974) Fliehr był trenowany przez Billy’ego Robinsona i Verne’a Gagne’a. Przyjął pseudonim ringowy Ric Flair i debiutował w ringu 10 grudnia 1972 w Rice Lake, w stanie Minnesota, w organizacji American Wrestling Association (AWA). Jego pierwszym przeciwnikiem był George „Scrap Iron” Gadaski. Ich walka zakończyła się remisem z powodu upływu czasu po 10 minutach. Przez większość swojego pobytu w AWA Flair był jobberem. W tym czasie po raz pierwszy zmierzył się z takimi wrestlerami jak Lord Blears, Jim Brunzell, Greg Gagne, Pepper Gomez, Rene Goulet, Larry Hennig, Kenny Jay, Ivan Koloff, Ken Patera, Paul Perschmann, Roddy Piper, Geoff Portz, Ivan Putski, Ricky Romero, Chris Taylor, Jimmy Valiant, Khosrow Vaziri, Baron von Raschke i Buddy Wolfe. Po dwóch latach opuścił AWA.
National Wrestling Alliance: Mid Atlantic Wrestling (1974–1991) Wypracowanie własnego stylu W 1974 roku przeniósł się do Charlotte w Karolinie Północnej, gdzie rozpoczął karierę w organizacji Mid-Atlantic Championship Wrestling, które było środkowoatlantyckim terytorium ligi National Wrestling Alliance. Przed swoim pierwszym występem w organizacji przefarbował swoje brązowe włosy na blond, chcąc upodobnić się do takich wrestlerów jak Dusty Rhodes i Superstar Billy Graham. Zaadaptował też przydomek Nature Boy (pl. Chłopiec Natury), który miał odzwierciedlać jego charakter - w ringu zawsze zachowywał się swobodnie, jakby dobrze się bawił, i miał w zwyczaju wyć z radości. Swoje pierwsze walki wygrywał finisherem Elbow Drop lub Top Rope Knee Drop, ale później już do końca kariery charakterystyczny dla niego stał się chwyt Figure Four Leg Lock. W dużym stopniu inspirował się Buddym Rogersem, na którym wzorował swój wygląd, charakter i styl walki.
Walki o drugorzędne mistrzostwa (1974–1977) 4 lipca razem z Ripem Hawkiem pokonał tag team Paula Jonesa i Boba Bruggersa w walce o mistrzostwo NWA Mid-Atlantic Tag Team Championship. Dla Hawka było to piąte zdobycie tego tytułu. Ich panowanie mistrzowskie zakończyło się 6 grudnia 1974, w wyniku przegranej walki o przeciwko Paulowi Jonesowi i Tigerowi Conwayowi Jr..
8 lutego 1975 pokonał Paula Jonesa wygrywając tym samym swój pierwszy indywidualny pas mistrzowski, NWA Mid-Atlantic Television Championship. 8 sierpnia stracił go w wyniku przegranej walki rewanżowej. 20 września pokonał Wahoo McDaniela w walce o pas NWA Mid-Atlantic Heavyweight Championship.
4 października 1975 przeżył wypadek lotniczy wraz z Johnnym Valentine’em, Bobem Bruggersem i Mr. Wrestlingiem. W wypadku złamał sobie kręgosłup w trzech różnych miejscach i na początku usłyszał od lekarzy, że już nigdy nie będzie mógł uprawiać wrestlingu. W czasie leczenia i rehabilitacji otrzymał od fanów wiele kartek z życzeniami szybkiego powrotu do zdrowia. Flair jednak zamiast podziękować, porwał kartki w telewizji aby przypomnieć widzom, że jest heelem.
W styczniu 1976 powrócił do udziału w walkach i kontynuował swoją rywalizację z Wahoo McDanielem. 3 maja został pokonany przez rywala w walce o tytuł NWA Mid-Atlantic Heavyweight Championship. Flair pokonał McDaniela i odzyskał mistrzostwo 24 maja. Następnie znów został pokonany przez rywala w walce o tytuł 11 września i odzyskał pas pokonując McDaniela 16 października. Od listopada tworzył tag team z Gregiem „The Hammer” Valentine’em. Obaj wspólnie rywalizowali z Ole i Gene’em Anderson, którzy posiadali mistrzostwo drużynowe NWA World Tag Team Championship. 26 grudnia Flair i Valentine pokonali rywali i przejęli mistrzostwo. 27 grudnia Flair przegrał z McDanielem walkę o mistrzostwo NWA Mid-Atlantic Heavyweight Championship.
4 kwietnia 1977 pokonał mistrza Rufusa R. Jonesa w walce o pas NWA Mid-Atlantic Television Championship. 8 maja drużyna The Andersons (Ole i Gene Anderson) pokonała tag team Flaira i Grega Valentine’a, czym odzyskała mistrzostwo drużynowe NWA World Tag Team Championship. 15 czerwca Flair został pokonany przez Ricky’ego Steamboata w walce o NWA Mid-Atlantic Television Championship.
Pięć panowań jako mistrz USA (1977–1981) mały|Ric Flair w 1979 roku Flair zawiązał sojusz z Gregiem Valentine’em oraz Blackjackiem Mulliganem i w tym składzie rywalizował z Wahoo McDanielem, Rickym Steamboatem, Paulem Jonesem i drużyną The Andersons (Ole i Gene Anderson). 30 czerwca on i Valentine pokonali Dina Bravo i Tigera Conwaya Juniora w walce o NWA Mid-Atlantic Tag Team Championship, a 29 lipca Flair pokonał mistrza Boba Brazila, przejmując w ten sposób środkowoatlantycką wersję NWA United States Heavyweight Championship. W tym momencie pojawiły się oznaki niezgody między Flairem a Mulliganem. 22 sierpnia Paul Jones i Ricky Steamboat pokonali Flaira i Valentina przejmując w ten sposób NWA Mid-Atlantic Tag Team Championship. Następnie 21 października Ricky Steamboat pokonał Flaira w walce o NWA United States Heavyweight Championship. 30 października Flair wraz z Valentine’em ponownie pokonali tag team The Andersons w walce o NWA World Tag Team Championship.
W kwietniu 1978 Flair i Greg Valentine zostali pozbawieni przez organizację mistrzostwa NWA World Tag Team Championship. 23 kwietnia wzięli udział w turnieju o utracone mistrzostwo, ale odpadli w pierwszej rundzie przegrywając z André the Giantem i Wahoo McDanielem. 30 października Flair i Big John Studd pokonali panujących mistrzów, Paula Jonesa i Ricky’ego Steamboata, w walce o mistrzostwo NWA Mid-Atlantic Tag Team Championship, jednak przegrali walkę rewanżową 5 listopada i stracili tytuły.
9 kwietnia 1978 Flair pokonał Mr. Wrestlinga i zdobył mistrzostwo NWA United States Heavyweight Championship. Tego dnia doszło do kłótni między nim a Blackjackiem Mulliganem. Po tym jak Flair okazał Mulliganowi brak szacunku niszcząc jego kapelusz kowbojski, Mulligan w oczach widzów stał się face’em i w odpowiedzi podarł ozdobne szaty rywala. Flair nasłał na Mulligana łowców nagród i nigdy nie przegrał z nim walki o jakikolwiek tytuł. Jesienią powrócił do rywalizacji z Rickym Steamboatem. 17 grudnia Steamboat pokonał go w walce o NWA United States Heavyweight Championship.