Mary Farrah Leni Fawcett, znana jako Farrah Fawcett, a w latach 1973–1978 także jako Farrah Fawcett–Majors (ur. 2 lutego 1947 w Corpus Christi, zm. 25 czerwca 2009 w Santa Monica) – amerykańska aktorka, modelka i producentka telewizyjna.
Stała się symbolem małego ekranu lat 70. XX w., była ulubienicą Ameryki w pierwszym sezonie serialu ABC Aniołki Charliego. Była czterokrotnie nominowana do nagrody Emmy (1985, 1990, 2003, 2009) i sześciokrotnie do Złotego Globu (1977, 1985, dwie nominacje w 1987, 1988, 1990). W 1996 program telewizyjny „TV Guide” umieścił ją na 26. miejscu listy w rankingu 50. Największych Gwiazd TV w dziejach.
Była na okładkach magazynów takich jak „Cosmopolitan”, „Ekran”, „Elle”, „Film”, „Harper’s Bazaar”, „People”, „Playboy”, „Time”, „TV Guide”, „Vanity Fair” i „Vogue”.
23 lutego 1995 otrzymała własną gwiazdę w Alei Gwiazd w Los Angeles znajdującą się przy 7051 Hollywood Boulevard.
Wczesne lata Urodziła się w zamożnej rodzinie rzymskokatolickiej jako córka Pauline Alice Fawcett (z domu Evans) i Jamesa Williama – pracującego na polu naftowym. Jej rodzina miała pochodzenie angielskie, walijskie i szkockie. Jej unikalne imię Farrah zostało wymyślone przez matkę, która uważała, że idealnie pasuje do ich nazwiska. Jej starsza siostra, Diane Fawcett Walls (1938–2001), była graficzką. Uczyła się w gimnazjum im. Johna J. Pershinga w Houston w Teksasie, okazała się wyjątkowo utalentowaną plastycznie. W latach 1962–1965 uczęszczała do W.B. Ra High School w Corpus Christi, gdzie konsekwentnie wybierano ją jako najpiękniejszą uczennicę. W latach 1965–1968 była studentką University of Texas w Austin, gdzie początkowo studiowała mikrobiologię, a następnie zmieniła kierunek studiów na sztukę. Tam została uwieczniona na fotografii uczelnianych piękności, gazeta „Ten Most Beautiful Coeds” ze zdjęciem trafiła do rąk przedstawiciela agencji fotomodelek z Los Angeles i niedługo potem, po namowie publicysty Davida Mirischa, w 1967 znalazła się w okolicach Hollywoodu.
Kariera Początki kariery mały|Farrah Fawcett (po lewej) z Cher w The Sonny & Cher Comedy Hour (1976)
Brała udział w dziesiątkach reklam, w tym reklamowała pastę do zębów Ultra-Brite, szampon Wella Balsam, Mercury Cougar i krem do golenia Noxema. Przez prawie dwa lata reklamowała szampon firmy Fabérgé, którego sprzedaż w tym czasie znacznie wzrosła. Wystąpiła gościnnie w pojedynczych odcinkach seriali: The Flying Nun (1969–1970), The Dating Game (1969), I Dream of Jeannie (1969) z Barbarą Eden, The Partidge Family (1970) czy operze mydlanej NBC Dni naszego życia (Days of Our Lives, 1970).
Jej kinowym debiutem była epizodyczna rola Patricii we włoskim komediodramacie Claude’a Lelouche’a Mężczyzna, który mi się podoba (Un homme qui me plaît, 1969) z Jeanem-Paulem Belmondo i Annie Girardot. Rok później dostała się do obsady filmowej adaptacji bestsellerowej powieści Gore Vidala u boku Mae West w komedii Myra Breckinridge (1970). Wystąpiła w czterech odcinkach przygodowego serialu fantastycznonaukowego ABC The Six Million Dollar Man (1974–1976), gdzie głównego bohatera grał jej ówczesny mąż Lee Majors, a także regularnie pojawiała się w serialu detektywistycznym ABC Harry O (1975–1976) u boku Davida Janssena jako dziewczyna tytułowego bohatera, Sue.
W 1975 była nominowana do nagrody Złotego Jabłka jako „Nowa gwiazda roku”. Fawcett zdobył drugoplanową rolę Holly 13 w filmie fantastycznonaukowym Michaela Andersona Ucieczka Logana (Logan’s Run, 1976) z Michaelem Yorkiem. Wzięła udział w dokumentalnym telefilmie sportowym Batalistyczna sieć gwiazd (Battle of the Network Stars, 1976) i komediowym programie muzycznym CBS Sonny i Cher (The Sonny and Cher Show, 1977). Plakat z jej wizerunkiem w czerwonym stroju kąpielowym rozszedł się w nakładzie 6 mln egzemplarzy w ciągu jednego roku. Ubiegała się o rolę księżniczki Lei w Gwiezdnych wojnach (1977), ale ostatecznie nie znalazła się w obsadzie. Wspólnie z Jeanem–Paulem Vignonem nagrała piosenkę „You (Toi) (Sì)” (1977).
Aniołki Charliego Fawcett i jej mąż, gwiazda telewizyjna Lee Majors, byli częstymi partnerami tenisowymi producenta telewizyjnego Aarona Spellinga, który wspólnie z partnerem biznesowym Leonardem Goldbergiem poszukiwał aktorek do swojego najnowszego serialu. Ostatecznie zaangażowali ją do roli Jill Munroe, absolwentki Akademii Policyjnej w Los Angeles, która wraz z Kelly Garrett (Jaclyn Smith) i Sabriną Duncan (Kate Jackson) rozwiązywała zagadki kryminalne w telewizyjnym dramacie kryminalnym Aniołki Charliego (Charlie’s Angels, 1976) z udziałem Tommy’ego Lee Jonesa i Bo Hopkinsa. Film był pilotem serialu ABC. Grała od 22 września 1976 do 4 maja 1977. Serial ten wyniósł ją na szczyt popularności i przyniósł w 1977 pierwszą nominację do nagrody Złotego Globu dla najlepszej aktorki w serialu dramatycznym (laureatką została Susan Blakely za występ w Pogodzie dla bogaczy) i People’s Choice Award dla „Ulubionej wykonawczyni w nowym serialu telewizyjnym”. Odegrała ogromną rolę w uczynieniu serialu hitem. Jednak jej pensja nie odzwierciedlała tego. Jackson otrzymała 10 tys. dolarów za odcinek, podczas gdy Smith i Fawcett dostały po 5 tys. dolarów. Jej twarz pomogła sprzedać lalki, karty z gumą do żucia i grę planszową opartą na serialu, ale otrzymywała tylko 2 proc. ze sprzedaży. Pod koniec pierwszego sezonu istniały plany podwojenia pensji Fawcett – 75 tys. dolarów za odcinek.
Aniołki Charliego stały się popkulturowym fenomenem, ale Fawcett już po pierwszym sezonie poinformowała, że zamierza odejść. Mogła dostać dowolną kwotę, ale według jej menedżera, Jaya Bernsteina, nie chodziło o pieniądze. Bała się, że zostanie zaszufladkowana jako aktorka i może stracić swoją szansę – a znajdowała się właśnie u szczytu popularności. Serial skupiał się głównie na pokazywaniu trzech pięknych kobiet jako seksownych obiektów pożądania, a Fawcett chciała zagrać rolę z wieloma emocjami. Nawet kiedy zaproponowano jej znaczną podwyżkę, stanowczo odmówiła i wycofała się z serialu.
Kiedy Farrah Fawcett ogłosiła, że nie wróci na drugi sezon, producenci Aaron Spelling i Leonard Goldberg pozwali ją do sądu. Umieścili ją na czarnej liście w Hollywood. Ze względu na toczącą się sprawę w sądzie z Aniołkami Charliego nie mogła przyjąć oferowanej jej roli doktor Susan Wheeler (Geneviève Bujold) w dreszczowcu fantastycznonaukowym Śpiączka (Coma, 1978) i postaci Glorii Mundy (Goldie Hawn) w komedii kryminalnej Nieczyste zagranie (Foul Play, 1978). W 1978 na 50. ceremonii wręczenia Oscarów wraz z Marcello Mastroiannim zapowiedziała zwycięzcę za najlepszy montaż Gwiezdnych wojen.
Od 14 września 1977 jej miejsce na ekranie w Aniołkach Charliego ostatecznie objęła Cheryl Ladd jako Kris Munroe, młodsza siostra Jill. Po zakończeniu sprawy sądowej Fawcett, bojąc się milionowej kary, poszła na ugodę i zgodził się wystąpić w sześciu gościnnych występach, które zostały nakręcone w sezonach 3 i 4. Pojawiła się w odcinkach: Angel Come Home (1978) ze Stephenem Collinsem, brytyjskim kierowcą Formuły 1 Jackie Stewartem i Horstem Buchholzem, Mother Angel (1978) z Garym Collinsem i Robertem Davim, Angel in a Box (1979) z Perrym Lopezem, Fallen Angel (1979) z Timothy Daltonem, The Prince and the Angel (1979) z Leonardem Mannem oraz An Angel’s Trail (1980) z L.Q. Jonesem, Tracey Walterem i Johnem Luptonem. Jednak bez Fawcett serial szybko utracił na popularności i zakończył swój żywot w 1981.
Role dramatyczne thumb|180px|Farrah Fawcett (2008)
Próbowała bez większego powodzenia zaistnieć na dużym ekranie. Zebrała fatalne recenzje za główną rolę Jenny Moore w komedii kryminalnej Ktoś zabił jej męża (Somebody Killed Her Husband, 1978) z Jeffem Bridgesem. Rola modelki Ellie Morgan w komedii kryminalnej Opalenizna (Sunburn, 1979) porównywana była do postaci z Aniołków Charliego. Pojawiła się w komedii romantycznej Michaela Ritchie Romans niemal doskonały (An Almost Perfect Affair, 1979) z Keithem Carradine i Monicą Vitti.
W 1980 na deskach Burt Reynolds Dinner Theatre w Jupiter na Florydzie zagrała z powodzeniem rolę Jill Tanner w spektaklu Leonarda Gershe’a Motyle są wolne z Dennisem Christopherem.
Kolejna kinowa produkcja z jej udziałem, dreszczowiec fantastycznonaukowy Saturn 3 (1980) z Kirkiem Douglasem i Harveyem Keitelem, okazała się komercyjną klapą i była wyświetlana przy pustych salach kinowych. Jej rola Alex – mieszkanki pozaziemskiej stacji doświadczalnej ‘Tytan’ w pobliżu Saturna 3 była nominowana do Złotej Maliny w kategorii „Najgorsza aktorka roku” (Złotą Malinę przyznano Brooke Shields za występ w Błękitnej lagunie). Krytycy z przekąsem wyrażali się o jej grze aktorskiej i otwarcie pisali o brakach talentu. Sam Douglas oceniając bardzo wysoko urodę Fawcett, o jej aktorstwie nie wyraził się nawet ciepło. Podobnie było z postacią drugoplanową Pameli w komedii Wyścig armatniej kuli (The Cannonball Run, 1981) z Burtem Reynoldsem, za którą otrzymała nominację do Złotej Maliny w kategorii „Najgorsza aktorka drugoplanowa” (Złotą Malinę dostała Diana Scarwid za rolę w biograficznym dramacie Najdroższa mamusia (Mommie Dearest)). Wyczyny kaskaderskie dublerki Fawcett, Heidi Von Beltz, nie powiodły się i spowodowały u niej sparaliżowanie.
Powróciła udanie na szklany ekran w dramacie NBC Morderstwo w Teksasie (Murder in Texas, 1981) u boku Katharine Ross, Sama Elliotta i Andy’ego Griffitha. Film oparty na prawdziwej historii śmierci Joan Robinson Hill, córki bogatego członka społeczności Houston, którą zagrała Fawcett, był nominowany do Złotego Globu za najlepszy miniserial lub film telewizyjny.
Po niepowodzeniach na dużym ekranie, w 1982 na off-Broadwayu zastąpiła Susan Sarandon w roli ofiary gwałtu, która odwraca sytuację od napastnika i przejmuje kontrolę w sztuce Skrajności (Extremities) i odniosła ogromny sukces, a krytyka obwołała ją jedną z najlepszych aktorek dramatycznych roku.
Jej kreacja Francine Hughes, maltretowanej przez męża w opartym na faktach dramacie kryminalnym NBC Płonące łóżko (The Burning Bed, 1984), była nominowana do Emmy i Złotego Globu dla najlepszej aktorki w miniserialu lub filmie telewizyjnym, a także zdobyła dwie nominacje do nagrody TCA (Television Critics Association) przyznawanej przez Stowarzyszenie Krytyków Telewizji. Początkowo główną kandydatką do zagrania tej roli była Cheryl Ladd, ale odmówiła. Film obejrzało ponad 75 mln widzów, a krytycy oceniali go pozytywnie. Krytyk telewizyjny Matt Zoller Seitz w książce napisanej w 2016 wspólnie z Alanem Sepinwallem uznał występ Fawcett za „jeden z najlepszych w historii filmów telewizyjnych”.
Próbowała wykorzystać swój rozmach sceniczny, grając główną rolę w filmowej wersji Skrajności (Extremities, 1986) w reż. Roberta M. Younga i choć zdobyła nominację do Złotego Globu, sam film nie okazał się przebojem. W dramacie ABC Dwie kobiety (Between Two Women, 1986) w reż. Jona Avneta wystąpiła w roli nauczycielki, która ma problemy w relacjach z mężem – egocentrycznym artystą (Michael Nouri) i teściową (Colleen Dewhurst) – dominującą, obłudną i ekstrawagancką gwiazdą opery.
W 1987 otrzymała nominację do Złotego Globu dla najlepszej aktorki w filmie dramatycznym za kreację Beate Klarsfeld w dramacie telewizyjnym ABC Opowieść o Beate Klarsfeld (Nazi Hunter: The Beate Klarsfeld Story, 1986). Za postać jednej z najbogatszych kobiet świata Barbary Hutton w biograficznym miniserialu NBC Biedna mała bogata dziewczynka (Poor Little Rich Girl: The Barbara Hutton Story, 1987) zdobyła ponownie nominację do Złotego Globu.
W 1990 Fawcett została uhonorowana nagrodą Cable ACE za najlepszą rolę pierwszoplanową jako Margaret Bourke-White, tytułowa legendarna fotografka w filmie Margaret Bourke-White (The Margaret Bourke-White Story, 1989). Jako autentyczna postać Diane Downs, która z miłości do mężczyzny zabija swoje dzieci we wstrząsającym telewizyjnym dramacie kryminalnym ABC Małe ofiary (Small Sacrifices, 1989), opartym na autentycznych wydarzeniach, z Ryanem O’Nealem była nominowana do Złotego Globu i Emmy.