thumb|350px|Na żółto zaznaczono kolonie fenickie w basenie Morza Śródziemnego, na czerwono – kolonie greckie.
Kolonia fenicka – rodzaj kolonii, zakładany przez kolonistów fenickich. Kolonie fenickie, podobnie do greckich, miały zwykle charakter miejski i krótko utrzymywały kontakt z macierzystymi miastami.
Fenicjanie zasiedlali głównie południowy zachód wybrzeży Morza Śródziemnego (np. Kartagina, Utyka, Rusaddir) i nieco na zachód od Gibraltaru (np. Gadir), ale także Baleary (np. Ebusos) oraz Sardynię (np. Tharros, Carales). Na terenach kontrolowanych przez te miasta powstało państwo Kartaginy. Jednak w innych rejonach Morza Śródziemnego przewagę zdobyli kolonizatorzy i handlarze z Grecji, co bezpośrednio wpłynęło na zwycięstwo Greków nad Fenicjanami w wojnie gospodarczej.
Kolonie nadatlantyckie Gadir Tingis Lixus Thymiaterium
Kolonie na wschód od Gibraltaru Abyla Malaka Abdera Rusaddir
Kolonie na północnych wybrzeżach Afryki Tipasa Kartagina Leptis Magna Acholla Tapsos Parva Hadrumetum Utyka Hippo regius Chullu
Kolonie na Balearach Ebusos
Kolonie na Sardynii Olbia Tharros Sulcis Nora Carales
Kolonie na Sycylii Motja Panormos Soluntum
Kolonie na Malcie Malta
Kategoria:Fenicja Kategoria:Jednostki osadnictwa Kategoria:Kolonizacja