Deteor 1000 – pierwszy polski syntetyczny środek pianotwórczy, opracowany w 1969 roku i produkowany w latach 1971–1999. Był przeznaczony do wytwarzania piany gaśniczej lekkiej, średniej i ciężkiej, stosowanej do gaszenia pożarów grupy A i B.
Historia Powstanie środka Receptura została opracowana w 1969 roku przez zespół Stefana Wilczkowskiego we Wrocławskich Zakładach Chemii Gospodarczej „Pollena”. Prace nad recepturą trwały kilka lat i napotykały liczne trudności – po nieudanych próbach gaśniczych skład był wielokrotnie modyfikowany. Ostateczną, satysfakcjonującą wersję uzyskano po wytworzeniu około 100 litrów koncentratu w warunkach laboratoryjnych, a następnie sprawdzono ją podczas próbnego pożaru w Warszawie.
Produkcję uruchomiono w 1971 roku w oparciu o zaadaptowaną instalację sulfonowania gazowego włoskiej firmy Ballestra, pierwotnie wykorzystywaną do wytwarzania detergentów piorących.
Pożar rafinerii w Czechowicach-Dziedzicach Jeszcze przed wdrożeniem do produkcji masowej Deteor 1000 został po raz pierwszy użyty 26 czerwca 1971 roku podczas gaszenia pożaru rafinerii w Czechowicach-Dziedzicach – jednej z największych katastrof pożarowych w historii PRL, w której w wyniku eksplozji dwóch zbiorników z ropą naftową zginęło 37 osób, a ponad 100 zostało rannych. Wkrótce po katastrofie środek dopuszczono do stosowania w ochronie przeciwpożarowej decyzją Komendy Głównej Straży Pożarnej i rozpoczęto budowę przemysłowej linii produkcyjnej. Wniosek patentowy złożono w Urzędzie Patentowym Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej 25 października 1972 roku.
Dalsze losy Produkcję Deteoru 1000 zakończono w maju 1999 roku. Nazwa marki „Deteor” jest używana do dziś w postaci unowocześnionych receptur, takich jak Deteor ME.
Skład chemiczny Pierwotna receptura zawierała i ich estry siarczanowe, wodę amoniakalną, wodę wodociągową oraz alkohol butylowy. W 1974 roku opatentowana została ulepszona receptura środka pod nazwą Deteor 1000M.
Przypisy
Kategoria:Polskie wynalazki Kategoria:Środki i sprzęt gaśniczy