thumb|Komora używana przy dekontaminacji
Dekontaminacja (łac. de- 'od-, wy-'; contaminatio 'zetknięcie; splamienie')Słownik Wyrazów Obcych : de-, kontaminacja – proces polegający na usunięciu i dezaktywacji substancji szkodliwej (chemikaliów, materiałów radioaktywnych, czynników biologicznych), która zagraża życiu lub zdrowiu organizmu żywego poprzez kontakt bezpośredni lub używane sprzęty. Dekontaminacji poddawani są zarazem ludzie, zwierzęta, jak i środowisko nieożywione (infrastruktura itd.).
Rodzaje dekontaminacji Dekontaminacja materii nieożywionej To proces polegający na usuwaniu i zabijaniu drobnoustrojów doprowadzający do tego, że materiały (np. opatrunkowe lub narzędzia) stają się bezpieczne dla zdrowia. Pojęcie to obejmuje: oczyszczanie dezynfekcję (wysokiego poziomu) sterylizację Wybór metody dekontaminacji zależy od: rodzaju materiału stopnia wymaganej dekontaminacji rodzaju mikroorganizmu wymaganego czasu odkażania
Dekontaminacja powierzchni ciała (skóry i oczu) Polega na usunięciu trucizny pozostającej na powierzchni skóry. Realizuje się ją poprzez zdjęcie odzieży i umycie ciała wodą z mydłem lub innym łagodnym detergentem. Oczy dekontaminuje się poprzez kilkuminutowe płukanie oczu. Bardzo ważne jest jak najszybsze wykonanie dekontaminacji powierzchni ciała.
Dekontaminacja przewodu pokarmowego Wywoływanie wymiotów Nie wykazano, aby ten sposób leczenia poprawiał wyniki leczenia. Można go wywołać poprzez mechaniczne drażnienie tylnej ściany gardła lub przez podanie środków wymiotnych. Ma sens jedynie w przypadku, gdy nie upłynęło wiele czasu od spożycia substancji toksycznej. Wywołanie wymiotów jest bezwzględnie przeciwwskazane u: osób nieprzytomnych osób z drgawkami w zatruciach: środkami żrącymi węglowodorami rozpuszczalnikami organicznymi środkami pieniącymi się.
Płukanie żołądka
Podanie węgla aktywowanego Wskazaniami do podania węgla aktywowanego (Carbo medicinalis) są następujące przypadki: gdy czas od połknięcia trucizny nie przekracza 60 minut gdy zachowane są odruchy gardłowe lub gdy chory jest zaintubowany gdy chory połknął truciznę, którą węgiel adsorbuje, taką jak na przykład: amfetamina atropina benzodiazepiny chlorek rtęci ergotamina fenobarbital fenylobutazon glikozydy naparstnicy kwas acetylosalicylowy karbamizepina kolchicyna opioidy strychnina sulfonamidy trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne.
Węgiel aktywowany podaje się zwykle w ilości 25 - 100 g, natomiast u dzieci w ilości 1 g na kilogram masy ciała. Dawki mogą zostać powtórzone po 2 - 4 godzinach.
Przeciwwskazaniami do podania są: utrata przytomności lub niebezpieczeństwo jej wystąpienia, niedrożność lub perforacja przewodu pokarmowego.
Podanie leków przeczyszczających Nie wykazano, aby ten sposób leczenia przynosił korzyści. Płukanie całego przewodu pokarmowego Jest rozważane jako sposób postępowania w przypadku zatrucia żelazem lub tabletkami o przedłużonym działaniu. Podaje się dużą ilość płynów ze środkiem przeczyszczającym przez zgłębnik nosowo-żołądkowy. Przeciwwskazania są identyczne, jak w przypadku podania węgla aktywowanego. Przypisy
Bibliografia
„Choroby wewnętrzne” pod red. A. Szczeklika, str. 2205 - 2206
Kategoria:Toksykologia