thumb|Odcisk dłoni i podpis E. Błaszczyk w Alei Gwiazd w Międzyzdrojach Ewa Błaszczyk-Janczarska (ur. 15 października 1955 w Warszawie) – polska aktorka teatralna i filmowa, piosenkarka, działaczka społeczna i charytatywna.

Życiorys Jest córką Klementyny z Golińskich (1930-2022) i Jana Błaszczyków (1928-2018). Jej matka była pielęgniarką i położną, a ojciec – pilotem wojskowym. Miała starszego brata, Romana (1953-2022). Będąc uczennicą Szkoły Podstawowej nr 171 w Warszawie, przez kilka lat trenowała pływanie, zdobyła m.in. wicemistrzostwo Polski juniorów w konkurencji 200 m stylem grzbietowym. Podczas nauki w XI Liceum Ogólnokształcącym im. Mikołaja Reja w Warszawie przez krótki czas uprawiała pływanie synchroniczne, a także wystąpiła m.in. w teledyskach Andrzeja Rosiewicza i Jerzego Połomskiego. W 1978 ukończyła studia na PWST w Warszawie; wystąpiła w roli Ilzy w spektaklu dyplomowym Przebudzeniu wiosny Franka Wedekinda.

Na trzecim roku studiów występowała w stołecznych teatrach: Na Woli (w sztuce Protokół pewnego zebrania), Małym (w Białym małżeństwie) i lWspółczesnym (w Grach kobiecych i Przebudzeniu wiosny). W 1978 zagrała główną rolę w oratorium Joanna d’Arc na stosie (reż. Ryszard Peryt) w Teatrze Wielkim w Poznaniu. Po ukończeniu studiów została etatową aktorką Teatru Współczesnego w Warszawie i kontynuowała współpracę z innymi stołecznymi teatrami: Małym (m.in. zagrała Julię w sztuce Romeo i Julia w 1980), Powszechnym i Ateneum (m.in. zagrała Polly w Operze za trzy grosze w 1980).

Podczas studiów nawiązała współpracę z nauczycielem śpiewu Jerzym Satanowskim, który opracowywał z nią piosenki i zaangażował do swoich muzycznych projektów, m.in. do koncertów „Nie żałuję” zorganizowanych po śmierci Agnieszki Osieckiej. Brała udział w przeglądach piosenki aktorskiej we Wrocławiu i występowała w Kabarecie pod Egidą. Po ukończeniu studiów zagrała swoje pierwsze recitale z piosenkami Agnieszki Osieckiej, Jonasza Kofty i Jacka Janczarskiego.

W 1981 zaczęła występować w roli komunistki Zoi w serialu Dom, co przyniosło jej dużą rozpoznawalność wśród telewidzów. Po wybuchu stanu wojennego wyjechała na pół roku do Wiednia, gdzie kontynuowała karierę aktorską. W 1985 za rolę Klary, kobiety skazanej na dożywocie za udział w aferze gospodarczej, która w więzieniu odkrywa, że jest w ciąży, w filmie Wiesława Saniewskiego Nadzór (1985) otrzymała Brązowe Lwy Gdańskie na 10. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych. Rozczarowana sytuacją polityczną w Polsce, w drugiej połowie lat 80. wyjechała do Niemiec, gdzie zagrała w kilku filmach, m.in. w Schön war die Zeit (1988), Ein Sohn aus gutem Hause (1989) i Made in West Germany (1991).

W 1986 wykreowała postać Kasi Pióreckiej w serialu Zmiennicy, który zapewnił jej największą popularność w Polsce. Za rolę w tym serialu odebrała Wiktora dla najpopularniejszej aktorki Telewizji Polskiej. Występowała w kabarecie Jana Pietrzaka i w słuchowisku radiowym Rodzina Poszepszyńskich. Zagrała Hannę Nycz w dramacie Krzysztofa Kieślowskiego Dekalog IX (1988) i Heni Stahl, nazistowską fotografkę i reżyserkę, w filmie Istvána Szabó Hanussen (1988). W 1991 zagrała Dolores w monodramie Tabu w reż. Jerzego Markuszewskiego dla Teatru Telewizji. W 1992 wskutek upadku podczas jazdy na wrotkach złamała nogę, a po operacji musiała podjąć wielomiesięczną rehabilitację, wskutek czego zmuszona była zawiesić działalność zawodową na prawie rok. W 1994 została etatową aktorką Teatru Studio w Warszawie. W 2000 wystąpiła w spektaklu Zachodnie wybrzeże na festiwalu w Budapeszcie i zagrała w filmie Janusza Kijowskiego Kameleon (2001), którego scenariusz współtworzył Jacek Janczarski.

Po śmierci męża i wypadku córki zawiesiła karierę aktorską. W 2003 powróciła do pracy w Teatrze Studio rolą Pauliny w spektaklu Antona Czechowa Mewa (reż. Zbigniew Brzoza). W 2004 zadebiutowała w roli Meszulach w Dybuku (reż. Krzysztof Warlikowski) na scenie Théâtre des Bouffes du Nord w Paryżu i zagrała premierowo Fay, kobietę odsiadującą wyrok dożywotniego pozbawienia wolności za morderstwo męża, w sztuce Rony Munro Więź (reż. Zbigniew Brzoza) w Teatrze Studio. W 2006 zaczęła występować z recitalem I poczucie szczęścia... nawet gdy wichura z piosenkami m.in. Agnieszki Osieckiej i Jacka Kleyffa. W tym samym roku, nakładem wydawnictwa Znak, ukazała się jej książka autobiograficzna pt. Wejść tam nie można, będącą zapisem rozmów z Krystyną Strączek; publikacja doczekała się wznowienia w 2016, które zostało uzupełnione o kolejne rozmowy.

Uzyskała tytuł Kobiety Roku 2007 w plebiscycie czasopisma „Twój Styl”. Od listopada 2008 do 2011 występowała w monodramie Joan Didion Rok magicznego myślenia, za który w 2010 otrzymała Nagrodę Wojewody Dolnośląskiego na 44. Międzynarodowych Wrocławskich Spotkaniach Teatrów Jednego Aktora. Zagrała Czesławę Oknińską, muzę i kochankę Witkacego w filmie Jacka Koprowicza Mistyfikacja (2010), a na potrzeby roli w tej produkcji zgoliła głowę na łyso. Również w 2010 nakładem wydawnictwa Edycja Świętego Pawła wydała książkę-album pt. Wszystko jest takie kruche, będący zapisem jej rozmów z Izabelą Górnicką-Zdziech. W lutym 2012 zadebiutowała w roli Barbary Weston w spektaklu Tracy’ego Lettsa Sierpień: Oklahoma, Hrabstwo Osage (reż. Grzegorz Bral) w Teatrze Studio. W styczniu 2015 premierowo zaprezentowała recital Pozwól mi spróbować jeszcze raz z utworami Jacka Kleyffa, Stanisława Soyki, Dżemu i Marleny Dietrich. W 2016 zagrała ciotkę Agatę w filmie Mariusza Paleja Za niebieskimi drzwiami.

Życie prywatne Była związana z reżyserem Jackiem Bromskim. 13 grudnia 1986 poślubiła pisarza i dramaturga Jacka Janczarskiego, z który ma córki-bliźniaczki, Mariannę i Aleksandrę (ur. 2 stycznia 1994). Janczarski zmarł 2 lutego 2000 wskutek tętniaka aorty, a 11 maja tego samego roku Aleksandra Janczarska straciła przytomność wskutek zakrztuszenia się tabletką i od tamtej pory pozostaje w śpiączce, a wcześniej zdiagnozowano u niej stan wegetatywny i spastyczny niedowład czterokończynowy. Błaszczyk w lutym 2001 po raz pierwszy publicznie opowiedziała o chorobie córki, by nagłośnić problem śpiączki w Polsce.

W 2005 była członkinią Honorowego Komitetu Poparcia Lecha Kaczyńskiego w wyborach prezydenckich.

Fundacja Ewy Błaszczyk thumb|Błaszczyk i Maria Kaczyńska podczas wmurowywania kamienia węgielnego pod Klinikę „Budzik” w Warszawie (2007) W 2002 wraz z księdzem Wojciechem Drozdowiczem założyła fundację „Akogo?”, która działa na rzecz dzieci wymagających rehabilitacji po ciężkich urazach neurologicznychO Fundacji „Akogo?”. oficjalna strona.. Jednym z celów fundacji było wybudowanie przy Centrum Zdrowia Dziecka Kliniki Neurorehabilitacyjnej „Budzik” dla dzieci po ciężkich urazach mózgu, której otwarcie nastąpiło 7 grudnia 2012.

Filmografia 1976: Dźwig jako córka Dyląga 1977: Polskie drogi jako Hanka, córka Poraja (odc. 10) 1978: 07 zgłoś się jako milicjantka Zosia (odc. 5) 1979: Godzina „W” jako Teresa 1980, 1997, 2000: Dom jako Zoja Furman, najpierw działaczka ZWM, następnie kierownik Wydziału Propagandy KW PZPR, a później dyrektor Zjednoczenia Przemysłu Motoryzacyjnego 1980: Alicja jako gość na przyjęciu 1981: Wierne blizny jako Lenka, była narzeczona Madejskiego 1982: Wigilia ’81 jako Anna 1982: Jeśli się odnajdziemy jako Agnieszka, opiekunka dzieci z domu dziecka 1982: Bluszcz jako Marta, przyjaciółka Kingi 1983: Stan wewnętrzny jako kobieta przeszukiwana na ulicy 1983: Nadzór jako Klara Małosz 1984: Powinowactwo jako Lucyna Siematycka 1985: Sezon na bażanty jako Anna, była żona Kaczmarka 1985: Rośliny trujące jako pracownica ogrodu botanicznego 1986: Zmiennicy jako Kasia Piórecka 1987: Hanussen jako Henni Stahl 1988: Schön war die Zeit jako Ewa 1988: Kornblumenblau jako komendantowa 1988: Hanussen jako Heni Stahl 1988: Ein Sohn aus gutem Hause jako baronowa D’Adorno 1988: Dotknięci jako piosenkarka Maria, kochanka Jana 1988: Dekalog IX jako Hanna Nycz 1988: Crimen jako Elżka Błudnicka, siostra Tomasza 1991: Ene... due... like... fake... jako lalka 1993: Obcy musi fruwać jako Regina 1995: Pokuszenie jako strażniczka 1995: Nic śmiesznego jako Beata, żona Adama 1997: Sposób na Alcybiadesa jako Luba Orłowa, nauczycielka z Otwocka (odc. 2 i 3) 1997: Boża podszewka jako nauczycielka Niusia 1998: Spona jako Luba Orłowa, dyrektorka szkoły w Otwocku 1999: Ja, Malinowski jako Patrycja Oziębło 2000: Koniec świata u Nowaków jako notariusz 2000–2001: Miasteczko jako wieśniaczka 2000–2001: Adam i Ewa jako Jola, właścicielka night clubu „Pulp Fiction”, matka Jacka 2001: Kameleon (serial) jako Lena, żona Kamelskiego 2001: Kameleon jako Lena, żona Kamelskiego 2002–2004: Samo życie jako Elżbieta Rowicka 2003: Na dobre i na złe jako Krystyna Głębocka, dyrektor szpitala w Radziejowie 2005: Boża podszewka II jako Niusia Jurewicz, żona Bogdana (odc. 3) 2006: Bezmiar sprawiedliwości jako ławniczka Maria 2006: Bezmiar sprawiedliwości (serial) jako ławniczka Maria 2010: Mistyfikacja jako Czesława Oknińska, partnerka Witkacego 2011: Unia serc (odc. 7) 2013: Ojciec Mateusz jako Izabela Rytel (odc. 133) 2013: Lekarze jako żona Nurowskiego (odc. 30) 2014: Sąsiady jako sąsiadka 2016: Za niebieskimi drzwiami jako Agata, ciotka Łukasza 2016: Planeta singli jako Oktawia, szefowa stacji telewizyjnej 2017: PolandJa jako matka Artura 2018: Pod powierzchnią jako Wanda, mama Marty (odc. 3) 2018: Fuga jako gospodyni programu telewizyjnego 2018: 1983 jako Maria Gierowska, babcia Kajetana 2024: Niepewność jako Magdalena Bojanowska, matka Antoniny Gorzeńskiej i Konstancji Łubieńskiej (odc. 2-5)

Źródło: Filmpolski.pl

Dubbing 1981–1982: Dixie – Samochodzik Dixie 1990: Mów mi Rockefeller – Aneta Malinowska 1990: Mleczna droga – Śmierć

Dyskografia Ewa Błaszczyk – P.Z. „Tesco” – kaseta 1989, Ewa Błaszczyk – „Fotografie” – MiL – kaseta 1992, Ewa Błaszczyk – MIL – kaseta – 1992 (reedycja nagrań wydanych w 1989), Ewa Błaszczyk – „Tam, gdzie nic widać oczu” – Sony Music 1998, Ewa Błaszczyk – „Nie żałuję” – MiL (CD) – 1999 (cyfrowa reedycja nagrań z kasety „Fotografie” plus dodatkowe nagrania), Ewa Błaszczyk – „Nerwica w granicach normy” – MiL (CD) – 2000 (cyfrowa reedycja nagrań wydanych w 1989), Ewa Błaszczyk – Album 1 (dwupłytowe wydanie, zawierające dwa albumy: „Nie żałuję” i „Nerwica w granicach normy”) – Studio A1 (2CD) – 2006, Ewa Błaszczyk – Moja kolekcja (CD – kompilacja piosenek z albumów: „Nerwica w granicach normy”, „Nie żałuję” oraz „Tam, gdzie nie widać oczu”) – Warner Music '2007. Ewa Błaszczyk – „Nawet, gdy wichura” (DVD i CD) – Wydawnictwo Agora '2008.

Odznaczenia i nagrody thumb|Uroczystość wręczenia Medalu Solidarności Społecznej na Wielkiej Gali Liderów Polskiego Biznesu BCC w 2015 roku. Od lewej: Ewa Błaszczyk, Bruno Duthoit, Władysław Kosiniak-Kamysz, Jacek Migrała, Dariusz Sapiński, Irena Wóycicka, Ksiądz Kardynał Kazimierz Nycz Wiktor (1988) „Trudny temat do zgryzienia” („Orzech”) Medal Świętego Brata Alberta (2006) Polka Roku (2006) Order Uśmiechu (2007) Nagroda im. Stefana Treugutta (2007) Order Ecce Homo (2007) Ambasador Polskiej Pediatrii (2008) Europejczyk roku (2008) Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (2012) – pkt 30. Srebrny Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” (2014) Medal Solidarności Społecznej (2015) Medal „Milito Pro Christo” (2017) Medal „Serce Ziemi” (2014) Odznaka Honorowa za Zasługi dla Ochrony Praw Dziecka (2018) Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (2021) Nagroda na FPFF w Gdyni Najlepsza pierwszoplanowa rola kobieca: 1985: Nadzór Doroczna Nagroda Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (2022) Medal Stulecia Odzyskanej Niepodległości (2023)

Przypisy

Bibliografia

Linki zewnętrzne

Oficjalna strona Ewy Błaszczyk Oficjalna strona fundacji „Akogo?” Ewy Błaszczyk Ewa Błaszczyk w bazie Akademia Polskiego Filmu

Kategoria:Absolwenci Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza Kategoria:Absolwenci XI Liceum Ogólnokształcącego im. Mikołaja Reja w Warszawie