Olga Wasiljewna Morozowa, ros. Ольга Васильевна Морозова, zamężna Rubenowa (ur. 22 lutego 1949 w Moskwie) – tenisistka rosyjska, zwyciężczyni wielkoszlemowego French Open w grze podwójnej, finalistka French Open i Wimbledonu w grze pojedynczej, reprezentantka w Pucharze Federacji.

Kariera tenisowa Praworęczna Olga Morozowa preferowała ofensywny styl gry „serwis-wolej”. Jest uważana za najwybitniejszą reprezentantkę ZSRR w tenisie, pierwszą z tytułem wielkoszlemowym, a także pierwszą z tytułem międzynarodowej mistrzyni USA (halowe mistrzostwo w 1973 z Maryną Kroszyną). W 1965 wygrała grę pojedynczą juniorek na Wimbledonie. W 1968 w parze z Gruzinem w barwach radzieckich Aleksandrem Metrewelim dotarła po raz pierwszy do wimbledońskiego finału gry mieszanej, przegrywając z Australijczykami Kenem Fletcherem i Margaret Court 1:6, 12:14. Dwa lata później w finale miksta na Wimbledonie, ponownie z Metrewelim, nie sprostała Rumunowi Ilie Năstase i Amerykance Rosie Casals, przegrywając po zaciętym meczu 3:6, 6:4, 7:9.

W grze pojedynczej w każdej z imprez Wielkiego Szlema doszła przynajmniej do ćwierćfinału. Najlepsze rezultaty uzyskała w 1974, kiedy spotkała się w finale French Open i Wimbledonu z Chris Evert. Oba mecze przegrała w dwóch setach. Na mistrzostwach Francji powetowała sobie porażkę singlową tytułem w grze podwójnej, partnerując swojej finałowej rywalce Evert. W drodze do finału na Wimbledonie pokonała w ćwierćfinale obrończynię tytułu Billie Jean King, a w półfinale Brytyjkę Virginię Wade. Miała na koncie także zwycięstwa m.in. nad Evonne Goolagong, Haną Mandlíkovą, Mimą Jaušovec, Wendy Turnbull, Virginią Ruzici. W latach 1973–1976 figurowała w czołowej dziesiątce rankingu światowego, w tym jako nr 4 w 1974.

Do innych znaczących osiągnięć singlowych Morozowej można zaliczyć finał Italian Open w Rzymie w 1972 (porażka z Lindą Tueno) oraz mistrzostwo Europy amatorów w tymże roku. W 1971 wygrała międzynarodowe mistrzostwa Polski. Kilkakrotnie zdobywała tytuł mistrzyni ZSRR. Karierę zawodową zakończyła formalnie w 1977, kiedy władze radzieckie zabroniły międzynarodowych kontaktów sportowych w proteście wobec dopuszczenia do rywalizacji zawodników z RPA. Od tego czasu występowała jedynie w rozgrywkach Pucharu Federacji, w ramach których łącznie rozegrała 18 spotkań (z czego 14 zwycięskich). Ostatni raz wystąpiła w reprezentacji ZSRR w 1980, ponosząc dotkliwą porażkę z Tracy Austin.

Ukończyła studia medyczne na uniwersytecie w Moskwie, wyszła za mąż za inżyniera Wiktora Rubenowa. Po zakończeniu kariery zawodniczej była m.in. trenerką narodowej ekipy radzieckiej i brytyjskiej oraz osobistą trenerką Jeleny Diemientjewej.

Historia występów wielkoszlemowych Legenda

Występy w grze pojedynczej Turniej 1966 1967 1968 1969 1970 1971 1972 1973 1974 1975 1976 1977 Tytuły (w EO) Z–P (w EO) Australian Open A A A A A A QF A A QF A A 0 / 2 (0 / 2) 4 – 2 (4 – 2) French Open A 1R 2R 3R 2R 2R QF 2R F SF A A 0 / 9 (0 / 8) 17 – 9 (17 – 8) Wimbledon 1R A 1R 4R 2R 3R 4R QF F QF QF A 0 / 10 (0 / 9) 22 – 10 (22 – 9) US Open A A A A 3R A QF 3R A 2R 3R A 0 / 5 (0 / 5) 9 – 5 (9 – 5) Ranking na koniec rokuOficjalny komputerowy ranking WTA rozpoczął się od 1975 roku. Dane wcześniejsze podane na podstawie „The Bud Collins History of Tennis”, Third Edition 2017. 10 8 7 9 –Wystąpiła w rozgrywkach, ale przez zbyt małą liczbę punktów nie została sklasyfikowana w rankingu WTA. 0 / 26 (0 / 24) 52 – 26 (52 – 24)

Występy w grze podwójnej Turniej 1966 1967 1968 1969 1970 1971 1972 1973 1974 1975 1976 1977 Tytuły (w EO) Z–P (w EO) Australian Open A A A A A A SF A A F A A 0 / 2 (0 / 2) 4 – 2 (4 – 2) French Open A 1R 1R 2R 3R 3R QF SF W F A A 0 / 9 (0 / 8) 11 – 7 (11 – 6) Wimbledon 1R A 2R 2R 3R 2R QF 3R SF QF 1R A 0 / 10 (0 / 9) 14 – 10 (14 – 9) US Open A A A A QF A QF SF A QF F A 0 / 5 (0 / 5) 14 – 5 (14 – 5) Ranking na koniec roku Ranking nie był publikowany 1 – 26 (1 – 24) 43 – 24 (43 – 22)

Występy w grze mieszanej Turniej 1966 1967 1968 1969 1970 1971 1972 1973 1974 1975 1976 1977 1989 Tytuły (w EO) Z–P (w EO) Australian Open A A A A Turniej nie był rozgrywany A 0 / 0 0 – 0 French Open A 1R 1R 3R QF SF QF 2R A 2R A A A 0 / 8 (0 / 7) 9 – 8 (9 – 7) Wimbledon A A F 3R F 3R 4R SF QF SF 1R A A 0 / 9 (0 / 9) 24 – 9 (24 – 9) US Open A A A A 2R A 3R QF A SF 2R A 1R 0 / 6 (0 / 6) 8 – 5 (8 – 5) 0 / 23 (0 / 22) 41 – 22 (41 – 21)

Finały turniejów WTA

Gra pojedyncza 21 (11–10)

Gra podwójna 35 (21–14)

Gra mieszana 4 (2–2)

Występy w Turnieju Mistrzyń W grze pojedynczej Rok Rezultat Rywalka Wynik 1975 Faza grupowa Evonne Goolagong Chris Evert Marcie Louie 5:7, 3:60:6, 2:64:6, 6:1, 6:1 1976 Runda kwalifikacyjna Françoise Durr 6:7, 3:6

Występy w turnieju WTA Doubles Championships Rok Rezultat Partnerka Przeciwniczki Wynik 1976 Półfinał Virginia Wade Mona Guerrant Ann Kiyomura 3:6, 1:6

Uwagi

Bibliografia

Bud Collins, Tennis Encyclopedia, Visible Ink Press, Detroit 1997 Martin Hedges, The Concise Dictionary of Tennis, Mayflower Books Inc, Nowy Jork 1978

Kategoria:Medaliści Letniej Uniwersjady 1973 Kategoria:Radzieccy trenerzy tenisowi Kategoria:Radzieckie tenisistki Kategoria:Triumfatorki French Open Kategoria:Triumfatorki wielkoszlemowych turniejów juniorskich Kategoria:Urodzeni w 1949 Kategoria:Ludzie urodzeni w Moskwie