Retowie – pochodząca z łaciny nazwa ludu zamieszkującego od około 500 roku p.n.e. do II wieku n.e. rejon środkowych Alp.
W VI wieku p.n.e. Retowie zasiedlili tereny dzisiejszej wschodniej Szwajcarii, Tyrolu i Lombardii. Nieznane jest pochodzenie tego ludu. Niektórzy badacze uznają go za lud celtycki, inni za autochtoniczną nie-indoeuropejską ludność Europy, spokrewnioną z Etruskami (większość autorów epoki, w tym m.in. Pliniusz Starszy). Kilka zachowanych inskrypcji w języku retyckim sugeruje, że mógł być spokrewniony z językiem etruskim. Również znaleziska broni wskazują na wpływy etruskieJerzy Wojtowicz, Historia Szwajcarii, Ossolineum, 1976, s.14.
Język retycki zaliczany jest obecnie przez lingwistów do rodziny języków tyrreńskich (wraz z etruskim i lemnijskim), co potwierdzają wspólne cechy morfologiczne, fonologiczne i składniowe odkryte w latach 90. XX wieku.
W 15 r. p.n.e. nastąpił podbój terytorium Retów przez Tyberiusza i Druzusa, a następnie utworzenie na tych terenach rzymskiej prowincji Rhaetia (Recja). Język Retów został szybko wyparty przez język łaciński.
Przypuszczalnie pozostałością po łacińskich dialektach Retów są dzisiejsze języki retoromańskie.
Zobacz też przedindoeuropejski substrat językowy
Przypisy
Kategoria:Starożytne ludy Kategoria:Ludy starożytnej Italii Kategoria:Recja