Mikroalbuminuria – objaw chorobowy polegający na wydalaniu z moczem niewielkich ilości białka, jako diagnostyczne przyjęto wartości wydalania 30–300 mg/d lub 20–200 mg/l albumin. Wydalanie wraz z moczem niewielkich ilości albumin ma znaczenie diagnostyczne i prognostyczne.
Obecnie jest terminem przestarzałym. Oznaczenie stężenia albuminy w jednorazowo pobranej próbce moczu pozostaje badaniem przesiewowym (za wynik dodatni przyjmuje się stężenie albumin w moczu > 20 mg/l). Badaniem diagnostycznym jest badanie szybkości wydalania albuminy (AER, albumin excretion rate) na podstawie oznaczenia stężenia albuminy w próbce moczu ze zbiórki 24-godzinnej lub nocnej. Parametr AER można również ocenić za pomocą wskaźnika albumina/kreatynina wyliczanego na podstawie wyników oznaczeń w jednorazowo pobranej próbce moczu. Zależnie od wielkości AER posługujemy się terminologią Zalecenia kliniczne dotyczące postępowania u chorych na cukrzycę 2011, stanowisko Polskiego Towarzystwa Diabetologicznego:
Kategoria Przygodna próbka moczu [μg/mg kreatyniny] — badanie przesiewowe Wydalanie albuminy [μg/min] — zbiórka moczu, badanie diagnostyczne Normoalbuminuria < 30 < 20 Albuminuria 30–299 20–200 Jawny białkomocz ≥ 300 > 200
Znaczenie wskaźnik subklinicznego schorzenia układu krążenia wskaźnik dysfunkcji śródbłonka ważny wskaźnik prognostyczny uszkodzenia nerek w cukrzycy w nadciśnieniu tętniczym wzrost mikroalbuminurii podczas pierwszych 48 godzin po przyjęciu do oddziału intensywnej terapii wskazuje na zwiększone ryzyko ostrej niewydolności oddechowej, zespołu niewydolności wielonarządowej i śmiertelności całkowitej.
Do wykrywania mikroalbuminurii stosuje się metody radioimmunologiczne i immunochemiczne. W celu ilościowego oznaczenia stężenia albuminy w moczu stosuje się metodę immunonefelometryczną. Mikroalbuminuria w przebiegu cukrzycy leczona jest między innymi antagonistami ARB (angiotensyny II). Skuteczne są rówienż inne leki np. z grupy ACEI.
Zobacz też białkomocz
Przypisy
Kategoria:Diagnostyka laboratoryjna