– japońsko-amerykański film typu kaijū z 1965 roku. Szósty film z serii o Godzilli.
Fabuła W dalekiej przyszłości, astronauci Glenn i Fuji lecą z misją, by zbadać niedawno odkrytą za Jowiszem – Planetę X. Tam natrafiają na rasę kosmicznych ludzi zwanych Xilienami. Kosmici proszą Ziemian o „użyczenie” dwóch potworów – Godzilli i Rodana, żeby mogły przepędzić z niej Króla Ghidora nazywanego przez nich jako Potwór Zero. W zamian obiecują lekarstwo na raka. Ziemskie państwa zgadzają się na transakcję, widząc w tym okazję do pozbycia się Godzilli i Rodana.
Na Ziemi wynalazca Tetsuo tworzy alarm ultradźwiękowy i sprzedaje go bizneswoman, pani Namikawie. Kobieta jednak mu nie płaci i znika. Tetsuo chodzi z Haruno, siostrą Fujiego. Fuji gardzi nim i uważa go za nieodpowiedniego kandydata na męża Haruno. Tetsuo dostrzega, że Namikawa umawia się z Glennem i podąża za nią, lecz zostaje schwytany przez szpiegów z Planety X.
Fuji i Glenn nie wierzą w czyste intencje Xilienów i utwierdzają się w swym przekonaniu, gdy ich latające spodki lądują na Ziemi. Aczkolwiek kontroler Planety X przeprasza za niezapowiedziany przylot. Xilieńskie spodki lokalizują, a następnie transportują Godzillę i Rodana na Planetę X. Zabierają także ze sobą Glenna, Fujiego i doktora Sakuraia. Astronauci wymykają się i dostrzegają xilieńskie kobiety wyglądające identycznie jak Namikawa. Zostają przyłapani przez straże, a kontroler Planety X daje im reprymendę.
Wkrótce Godzilla i Rodan pokonują Ghidorę. Xilieni dotrzymują słowa i dają taśmę z instrukcją do stworzenia leku na raka. Na Ziemi nagranie zostaje odtworzone. Zamiast przepisu na wyleczenie raka znajduje żądanie Xilienów o poddanie się. Mówią też, że użyli technologii magnetycznych fal, by przejąć kontrolę nad Królem Ghidorą nim ziemski statek kosmiczny przybył na Planetę X, a pod ich kontrolą są jeszcze Godzilla z Rodanem.
Glenn wparowuje do biura Namikawy i widzi ją w xilieńskim stroju. Namikawa przyznaje się mu do bycia jednym ze szpiegów Planety X, jednak mówi, że jest w nim zakochana. Wkrótce przybywają jej przełożeni celem porwania Glenna i wykonania wyroku śmierci na Namikawie za bycie emocjonalną. Glenn zostaje wtrącony do tej samej celi co Tetsuo. Glenn dostrzega, że Namikawa przed swoją śmiercią włożyła mu do kieszeni notatkę o słabym punkcie Xilienów – braku odporności na dźwięki. Tetsuo ma ze sobą prototyp swojego wynalazku, dzięki czemu wywołuje bolesne spazmy u strażników i razem z Glennem uciekają z celi.
Japońskie Siły Samoobrony i Fuji pracują nad maszyną mającą zneutralizować xilieńską kontrolę nad potworami. Glenn i Tetsuo docierają do nich i dzielą się swymi rewelacjami. Podczas nadejścia potworów sygnał połączonych urządzeń jest emitowany przez radio i specjalne lampy promienne na ciężarówkach. Dzięki temu kosmiczna inwazja zostaje pokonana a spodki kosmiczne zniszczone. Wszyscy Xilieni dokonują samozniszczenia, a potwory nie są już pod xilieńską kontrolą.
Godzilla i Rodan toczą bitwę z Królem Ghidora, która kończy się ucieczką Ghidory i upadkiem ziemskich potworów do oceanu. Tetsuo wątpi czy Godzilla i Rodan są martwi. Fuji widząc, że Tetsuo przyczynił się do zwycięstwa Ziemian, zmienia o nim zdanie i akceptuje go. Doktor Sakurai oświadcza, że wysyła Glenna z powrotem na Planetę X jako ambasadora. Glenn akceptuje tę misję, choć Fuji mu ją odradza.
Obsada Nick Adams – astronauta F. Glenn Gorō Naya – astronauta F. Glenn (głos, wersja japońska) Akira Takarada – astronauta Kazuo Fuji Akira Kubo – Tetsuo Torii Keiko Sawai – Haruno Fuji Yoshio Tsuchiya – kontroler Planety X Kumi Mizuno – Namikawa, kobiety z Planety X Jun Tazaki – dr Sakurai Kenzō Tabu – dowódca szpiegów Planety X na Ziemi Tōru Ibuki – szpieg Planety X na Ziemi Takamaru Sasaki – prezes Komitetu Ziemskiego Gen Shimizu – minister obrony Yoshifumi Tajima – generał Noriko Sengoku – właścicielka mieszkania Someshō Matsumoto – buddyjski kapłan Haruo Nakajima – Godzilla Shoichi Hirose – Król Ghidora Masaki Shinohara – Rodan, gap
Produkcja Przygotowanie i scenariusz W maju 1965 roku amerykański tygodnik „Variety” poinformował, że prezes UPA – Henry G. Saperstein zawarł umowę na koprodukcję z Tōhō pięciu filmów – trzech monster movie, filmu wojennego i thrillera szpiegowskiego, a także programu telewizyjnego, który będzie kręcony w Japonii i emitowany na stacjach w Stanach Zjednoczonych. Jednym z tych filmów okazał Frankenstein Conquers the World (1965) będący w fazie produkcji, zaś kolejnym była Inwazja potworów, którą Saperstein uważał za swoją pierwszą pełnoprawną koprodukcję z Tōhō.
Był to pierwszy film typu kaijū, który w fabule zawierał inwazję kosmitów kontrolujących potworów, co stało częstym motywem i stereotypem w japońskich monster-movies. Shinichi Sekizawa ponownie objął obowiązki scenarzysty. Saperstein uważał, że scenariusze Sekizawy miały charakter formalny, zauważając, że zbyt często filmy te „otwierały się podczas konferencji prasowej lub rządowej konferencji naukowców i urzędników”, co powoduje znużenie widowni i przekonał produkcję, że „musieli bardzo często wkraczać na scenę szybciej. Konferencja może odbyć się później”.
Jako że wtedy były próby klonowania ryb i żab, reżyser Ishirō Honda i Sekizawa zaoferowali, by Xilieni zostali ukazani jako skomputeryzowana faszystowska cywilizacja jako ostrzeżenie przed ślepym oddaniem się nauce.
Ze względu na popularność zdobytą po debiucie Tomoyuki Tanaka postanowił, że Król Ghidora pojawi się ponownie jako główny antagonista potworów. W filmie miała też wystąpić Mothra, usunięta potem z powodów budżetowych.
Casting Tak jak w poprzednich koprodukcjach Saperstein nalegał na amerykańskich aktorów, celem pozyskania szerszej widowni. W rolach głównych wystąpili Nick Adams, wcześniej grający w filmie Frankenstein Conquers the World, oraz Akira Takarada. Rolę Namikawy zagrała Kumi Mizuno. Przy opracowaniu jej wyglądu pomagał Honda. Obsadzony w roli kontrolera Planety X Yoshio Tsuchiya, prywatnie pasjonujący się fantastyką naukową, miał duży udział w tworzeniu roli i układania xilieńskich gestów dłoni, a także stworzył do kilku scen język xilieński tworząc go z języków francuskiego, niemieckiego i języka kappy z powieści Kappa Ryūnosuke Akutagawy. Role Tetsuo zagrał Akira Kubo, dla którego był to pierwszy występ w filmie z Godzillą. Główną rolę żeńską otrzymała początkująca Keiko Sawai, wcześniej mająca epizod w filmie Frankenstein Conquers the World. Licząc na rozwój kariery Sawai więcej ról, Tōhō określał ją jako „Nadzieję ’66” na plakatach.
Realizacja Tak jak we Frankenstein Conquers the World Nick Adams ponownie wygłaszał swe kwestie w ojczystym języku i można je usłyszeć w anglojęzycznych wersjach językowych filmu. Mimo, że japońscy aktorzy na planie grali po japońsku, nie mieli z tym problemu, gdyż scenariusz był napisany w dwóch wersjach: japońskiej i angielskiej. Jak wspominała Mizuno: „kiedy widziałam amerykańskie twarze, nie potrzebowałam tłumacza. Byłam w stanie zrozumieć, co on mówi. Adams był zachwalany przez Sapersteina za swój entuzjazm do pracy i profesjonalizm, zaś inni aktorzy wspominali jak ze wszystkimi się dogadywał i codziennie odwiedzał plan zdjęciowy do efektów specjalnych. To samo czynił Yoshio Tsuchiya. Sceny Adamsa nakręcono w ciągu pięciu tygodni, między 13 października a 18 listopada 1965 roku.
Adams i Honda stali się bliskimi przyjaciółmi do tego stopnia, że Adams zaoferował Hondzie pomoc w uczeniu jego syna, co nie nastąpiło z powodu przedwczesnej śmierci Adamsa w 1968 roku. Jako że był to kolejny film, gdzie Adams i Mizuno grali postacie związane ze sobą wątkiem romantycznym, pogłoski o ich romansie nasiliły. W końcu je potwierdzili Saperstein i córka Adamsa, Allyson Lee Adams, twierdząc, że Adams zakochał się w Mizuno i było to przyczyną jego rozwodu. Mizuno odrzuciła jego zaręczyny, jako że była już zaręczona z innym mężczyzną.
Efekty specjalne Za efekty specjalne filmu odpowiadał Eiji Tsuburaya, a Teruyoshi Nakano pełnił funkcję jego asystenta. Na projekt rakiet P1 i kombinezonów astronautów miały wpływ misje Programu Gemini. Wyprodukowano kilka modeli rakiety P1, z których największy osiągał 3 metry wysokości. W jednej ze scen ekipa efektów specjalnych chciała pokazać ów model z niskiego kąta, jednak jego rozmiar odsłoniłby górną krawędź planu zdjęciowego Planety X. Wbrew polityce wytwórni dyrektor artystyczny ds. efektów specjalnych Yasuyuki Inoue zburzył podłogę studia dźwiękowego i wykopał dół, aby umożliwić uniesienie się P1 z podziemnej podstawy. Inoue miał problemy po odkryciu dziury, jednak później powtórzył tę technikę w Zniszczyć wszystkie potwory (1968). Do połączenia aktorów i spodków na plaży zastosowano drukarkę optyczną Oxberry. Sceny pierwszego lądowania UFO na Ziemi były uzależnione od dobrej pogody. Do scen na Planecie X użyto też pozostałości po makietach z Goratha (1962). Efekty dymu w scenach nad jeziorem Myojin uzyskano poprzez napełnienie termosu ciekłym azotem i zniszczenie go pod wodą, co wywołało reakcję chemiczną. mały|lewo|290x290px|Makieta rakiety P1 w Muzeum Kultury w Akashi Na potrzeby filmu Godzilla otrzymał nowy kostium, który otrzymał fanowska nazwę Daisenso-Goji, jako że poprzedni użyty w dwóch poprzednich filmach i publicznych wystąpieniach rozpadał się. Twórca kostiumu, Teizō Toshimitsu, celowo dał bardziej uczłowieczającą mimikę i ograniczył co straszniejsze atrybuty. Ponownie wykorzystano kostium Rodana z poprzedniego filmu z pewnymi naprawami, głowa otrzymała nowy dziób wykonany z FRP, a wielkość skrzydeł nieznacznie wzrosła. Kostium Króla Ghidory z poprzedniego filmu został ponownie użyty, ale musiał zostać naprawiony w kilku obszarach. Mianowicie szyje zostały naprawione i wydłużone, a skrzydła zostały wzmocnione u podstawy, a także nieco zmienione w kształcie. Złota farba użyta do kostiumu również zaczęła go korodować, w wyniku czego kształt jego głów zaczął się psuć. Ponownie użyto także makiety latającego Króla Ghidory i była ponownie wykorzystywana podczas wszystkich kolejnych występów postaci w serii Shōwa.
Niektóre nowe modele potworów w skali zostały również stworzone specjalnie dla tego filmu, takie jak obezwładnione modele Rodana i Godzilli, używane w scenach, w których potwory są transportowane na Planetę X, kilka modeli w różnych skalach do ujęć z lotu ptaka oraz mechaniczne kukiełki wszystkich trzech przedstawionych potworów w planie dalekim. Chociaż sam Rodan nie pojawił się w filmach przez kolejne trzy lata, miniaturowa makieta Rodana w skali 1/2 została kilkakrotnie przerabiana i ponownie wykorzystana, zarówno w serialach telewizyjnych wyprodukowanych przez Tsuburaya Productions, jak i później w Ebirah – potwór z głębin (1966).
Głowa Króla Ghidory była manipulowana strunami fortepianu, po jednym dla każdej głowy. Aby je obsługiwać, praktyczni pracownicy zajmujący się efektami musieli wspinać się na dwuwarstwowe rusztowania na suficie, na którym zwykle zawieszano sprzęt oświetleniowy. W podobny sposób, w niektórych scenach, w których Król Ghidora musiał unieść się w powietrze, cały kostium był wspomagany strunami fortepianu i podnoszony przez kilku członków personelu jednocześnie. W przypadku scen latania króla Ghidorah na Planecie X rekwizyt był przymocowany do dwóch jednoszynowego podsufitowego zestawu.
To pierwszy film z Godzillą, gdzie z powodu cięć budżetowych do efektów specjalnych zaczęto stosować materiały archiwalne z poprzednich filmów. Użyto scen zniszczeń z Mothry (1961), Rodan – ptak śmierci (1956), The Mysterians (1957), Ghidorah – Trójgłowy potwór (1964). Spotkało się to z obiekcjami Ishirō Hondy, który uważał to za obrażanie inteligencji fanów i widzów.