() – technika związana z pakietowym przesyłaniem danych w sieciach . Oferowana w praktyce prędkość transmisji rzędu 30–80 kb/s umożliwia korzystanie z Internetu lub z transmisji strumieniowej audio/wideo. Użytkownik płaci w niej za faktycznie wysłaną lub odebraną ilość bajtów, a nie za czas, w którym połączenie było aktywne. nazywane jest często „technologią” 2.5G, ponieważ stanowi element ewolucji (jako telefonii komórkowej drugiej generacji) do sieci w standardzie .

Istnieje też pojęcie „Sieć ”. Mówi się o niej w kontekście infrastruktury telekomunikacyjnej, która umożliwia transmisję pakietową. Składa się ona ze stacji bazowych używanych w klasycznej sieci do transmisji głosu i z niezależnie rozbudowywanej sieci szkieletowej, która łączy sieć radiową z zewnętrznymi sieciami oraz z innymi sieciami komórkowymi.

Specyfikacja jest rozwijana jako część standardu przez konsorcjum standaryzacyjne .

Podstawy Podstawowe założenia związane z techniką zawarto w specyfikacji Specyfikacja 3GPP TS 22.060 v3.5.0 GPRS. Service description; Overview.. Technika ta ma umożliwiać przesyłanie danych pomiędzy dwoma punktami () lub rozsyłanie ich do większej ilości odbiorców (). Do transmisji danych pomiędzy telefonem komórkowym a siecią operatorzy mogą wykorzystywać istniejącą sieć radiową używaną do transmisji głosu w systemie . Wewnątrz sieci , centrale () używane do komutowania połączeń głosowych nie będą angażowane w przesyłanie danych, powstanie niezależna sieć, której elementy będą odpowiedzialne za komutację pakietów i za kontakt z zewnętrznymi sieciami (w tym z Internetem). Elastyczność w kształtowaniu taryf: sprzedaż usług korzystających z transmisji może bazować na naliczaniu opłat za ilość odebranych i przesłanych danych, na stałej, periodycznej opłacie, może również być zależna od źródła, z którego pobierane są dane.

na tle innych technik przesyłu danych używanych w Sieć radiowa w jest zbudowana na podstawie systemu stacji bazowych, których ważnymi elementami są anteny obsługujące kilka częstotliwości, na których może odbywać się komunikacja pomiędzy siecią a telefonami komórkowymi. Transmisja na każdej z częstotliwości podzielona jest na 8 szczelin czasowych (). Jedna rozmowa zajmuje zazwyczaj jedną szczelinę czasową do transmisji danych z telefonu komórkowego do stacji bazowej i jedną do transmisji w przeciwnym kierunku.

Pierwsze z rozwiązań służących do przesyłania danych w – (), polegało na zajęciu takiej pary szczelin czasowych jak w przypadku zwykłej rozmowy. Zamiast cyfrowej informacji, która mogła być zinterpretowana jako dźwięk, były przesyłane zwykłe dane o prędkości transmisji 9,6 kb/s. Po wprowadzeniu (), zwiększono prędkość transmisji do 14,4 kb/s w jednej szczelinie czasowej. Dodatkowo można było zaalokować aż do 4 szczelin czasowych dla transmisji ze stacji bazowej w kierunku telefonu, co dawało teoretycznie transfer 57,6 kb/s. Rozwiązania te miały jednak podstawową wadę: szczelina czasowa, która mogła być przeznaczona na rozmowę, była zajęta cały czas podczas połączenia, także wtedy, gdy nie były przesyłane żadne dane, co było nieefektywnym i kosztownym rozwiązaniem: na przykład podczas przeglądania stron , przez większość czasu użytkownik, zapoznając się z treścią, nie przesyła, ani nie odbiera żadnych danych.

również umożliwia przesyłanie danych w kilku szczelinach czasowych (w obecnych implementacjach maksymalnie mogą być użyte cztery szczeliny). Jednak największą zaletą tej techniki jest fakt, że użytkownik nie zajmuje kanałów cały czas, a tylko w momencie przesyłania lub odbierania danych. Dzięki współdzieleniu kanałów przez wielu użytkowników następuje znaczna optymalizacja dostępnych zasobów sieci radiowej, a abonent płaci tylko za faktycznie przesłane i odebrane dane, a nie za cały czas połączenia wykonanego za pomocą transmisji .

Następcą jest , używający tej samej sieci szkieletowej (ang. ), ale umożliwia szybszy transfer danych, dzięki ulepszonemu systemowi kodowania użytemu w sieci radiowej (ang. ).

jako element ewolucji sieci komórkowych nazywany jest „technologią” 2.5 G. Operatorzy sieci (które uważane są za sieci komórkowe drugiej generacji) wdrażają ją, aby móc zaoferować swoim abonentom możliwość pakietowej transmisji danych. Stworzona w tym celu sieć szkieletowa (ang. ), składająca się z elementów , i wewnętrznej sieci IP (zobacz rozdział Architektura), może posłużyć do obsługi abonentów w sieciach 3G, które będą sukcesywnie zastępować tradycyjne sieci (oczywiście konieczne będzie jej przeskalowanie ze względu na zwiększony transfer danych).

Obecny status W kwietniu 2011 na świecie było 561 sieci oferujących usługi na bazie . Około 80% z nich miało też zaimplementowaną technikę EDGE FACT SHEET Listing network deployments and launches worldwide April 8, 2011. Raport przygotowany przez Global mobile Suppliers Association.nazywaną także (), wykorzystująca podobną koncepcję przesyłania danych pakietowych.

Obecnie jest uważana za technikę przestarzałą, wykorzystuje zasoby radiowe, udostępniając lepszy transfer danych. jest jednak ciągle utrzymywany w sieciach , ponieważ starsze telefony mogą nie obsługiwać . Zdarzają się też rejony, gdzie ze względów ekonomicznych nie rozwijano sieci radiowej i pakietowe przesyłanie danych oparte jest tylko na .

Architektura center|600px

Elementy sieci Elementy istniejące w klasycznej sieci : 30px Poniższy opis uwzględnia tylko niektóre elementy sieci w kontekście zaimplementowanej w nich obsługi . W celu zapoznania się z dokładniejszym opisem sieci przeczytaj artykuł Architektura sieci

Stacja bazowa – do transmisji używane są stacje bazowe wykorzystywane w klasycznej sieci . Należy tylko dokonać aktualizacji oprogramowania stacji bazowej (zwykle robi się to zdalnie z poziomu Kontrolera Stacji Bazowych), co umożliwi jej obsługę nowych rodzajów kanałów radiowych oraz nowego sposobu kodowania sygnału. – (Kontroler Stacji Bazowych) to element sieci kontrolujący zazwyczaj od kilkudziesięciu do kilkuset stacji bazowych. Obecnie dostarczane są z oprogramowaniem obsługującym zarówno klasyczną transmisję głosu w , jak i transmisję danych . Podczas uruchamiania usług , dokonuje się konfiguracji samych kontrolerów i obsługujących ten rodzaj transmisji stacji bazowych, dodatkowo w umieszczany jest specjalny sprzęt komputerowy (), który odpowiedzialny jest za obsługę ruchu pakietowego. Niektórzy dostawcy oferują jako osobny element sieci, może on być podłączony wtedy do kilku . / – to centrale telefoniczne biorące udział w zestawianiu połączeń głosowych w GSM. Z każdym związany jest , baza danych, która przechowuje między innymi położenie abonenta w postaci (, zobacz tabelkę obok). () – obszar składający się zwykle z kilkudziesięciu lub kilkuset komórek sieci . Każda z nich podczas definicji otrzymuje ten sam parametr (). Za pomocą tego parametru przechowuje informacje o położeniu Abonenta. Sieć może być skonfigurowana tak, aby pomiędzy a siecią szkieletową był ustanowiony interfejs wykorzystywany do powiadamiania abonenta o nadchodzących rozmowach, w momencie, gdy dokonuje transmisji pakietowej. – to baza danych przechowująca informacje o abonentach mających subskrypcję w danej sieci. Część informacji związana jest z subskrypcją funkcjonalności Specyfikacja 3GPP TS 23.060 v.3.16.0 GPRS; Service description; Technical Realization. Rozdział 13 (Information storage).: , , adres ( i ), które kontroluje obszar, na którym znajduje się abonent, informacja czy -y mają być przesyłane za pomocą , , informację o usługach związanych z bazujących na platformie sieci inteligentnych i inne. – to główny element platformy związanej z sieciami inteligentnymiSpecyfikacja 3GPP TS 02.78 v8.0.0 Customised Applications for Mobile network Enhanced Logic (CAMEL); Service Definition.. Może być na nim umieszczony na przykład serwis, który zarządza naliczaniem opłat za korzystanie z transmisji użytkownikom rozliczającym się w systemie Prepaid. Elementy dodane podczas implementacji : – jest elementem sieci odpowiedzialnym za zarządzanie terminalami znajdującymi się na kontrolowanym przez siebie terenie. Teren ten podzielony jest na (RA, zobacz tabelkę obok). () – obszar składający się zwykle z kilkudziesięciu lub kilkuset komórek sieci . Każda z tych komórek podczas definicji otrzymuje ten sam parametr (). Za pomocą tego parametru przechowuje informacje o położeniu Abonenta (który akurat nie ma otwartej sesji ). Jeśli terminal zmieni położenie i znajdzie się w innym , fakt ten zostanie odnotowany w . Element ten jest też odpowiedzialny za uwierzytelnianie terminala włączającego się do sieci. Podczas transmisji uczestniczy w przesyłaniu pakietów (w obie strony) pomiędzy terminalem a siecią . Liczba w sieci zależy od ruchu pakietowego generowanego przez abonentów. – jest elementem sieci działającym jak router łączący sieć i zewnętrzną sieć (np. Internet lub sieć LAN użytkownika). Gdy użytkownik terminala chce skorzystać z zasobów zewnętrznej sieci, przydziela mu numer (z własnej puli numerów lub dostarczony przez serwer z zewnętrznej sieci), dodatkowo na czas sesji aktywuje tzw. 3GPP TS 23.060 v.3.16.0 GPRS; Service description; Technical Realization. Rozdział 13 (Information storage)., który zawiera numer terminala, przydzielony mu numer oraz adres , które kontroluje obszar, na którym znajduje się użytkownik. będzie przydatny podczas trasowania pakietów przychodzących z zewnętrznej sieci. – jest odpowiedzialny za prawidłową obsługę ruchu pakietowego w radiowej części sieci. Przydziela terminalom kanały radiowe (zobacz rozdział Interfejs radiowy), buforuje dane przesłane przez , przekierowuje je do odpowiedniej stacji bazowej, dodając informację, która umożliwi terminalowi zidentyfikowanie ‘swoich’ danych. może być (w zależności od dostawcy) zaimplementowany jako dodatkowy sprzęt w , bądź jako niezależny element sieci obsługujący jedno lub więcej .

Integracja sieci i Sieci powstały przede wszystkim w celu zbudowania systemu związanego z obsługą połączeń głosowych. formalnie jest techniką stosowaną w do pakietowego przesyłania danych, jednak mówi się też o sieci w kontekście infrastruktury sieciowej, która obsługuje ten rodzaj transmisji.

Sieci i korzystają ze wspólnej sieci radiowej. System stacji bazowych i połączonych z nimi Kontrolerów Stacji Bazowych obsługuje oba rodzaje transmisji (w przypadku , używany jest dodatkowy sprzęt – ). Cyfrowy sygnał wysyłany z telefonów dociera poprzez stacje bazowe do ich kontrolera, gdzie jest rozdzielany: sygnał związany z połączeniami głosowymi jest przesyłany do sieci szkieletowej stworzonej na bazie central , a ruch pakietowy przesyłany jest do sieci szkieletowej .

Oba rodzaje sieci korzystają też ze wspólnych baz danych , które przechowują informacje o abonentach danego operatora. Użytkownicy systemu prepaid są rozliczani za oba rodzaje transmisji za pomocą jednej aplikacji (hostowanej na serwerze ) i bazy danych przechowującej informacje o dostępnych środkach.

Oba rodzaje sieci szkieletowych rozwijane są niezależnie. Liczba tworzących je węzłów związana jest z ilością połączeń głosowych i natężeniem ruchu pakietowego generowanymi na danym obszarze. Sieć może być skonfigurowana jednak tak, aby istniał interfejs pomiędzy elementami i . Telefony obsługujące oba rodzaje transmisji nie są w stanie dokonywać tego jednocześnie. Gdy zostanie ustanowiona transmisja , rozmowa nie może być w tym czasie zestawiona, ale jeśli akurat ktoś zadzwoni, kontrolujące obszar, na którym jest abonent, poinformuje o tym odpowiedzialne za transmisję pakietową i informacja ta dotrze do użytkownika. Transmisja będzie mogła być zawieszona na czas rozmowy (taka konfiguracja sieci jest opcjonalna).