thumb|240px|right|Wieża kościelna, w której kompozytor mieszkał jako dziecko. Ojciec Martinů był odpowiedzialny za alarmowanie mieszkańców miasta w razie pożaru. thumb|Filharmonia w Zlinie nosi imię Bohuslava Martinů Bohuslav Martinů (; ur. 8 grudnia 1890 w Poličce, zm. 28 sierpnia 1959 w Pratteln) – czeski kompozytor muzyki poważnej tworzący w stylu neoklasycznym; wykładowca Uniwersytetu Princeton i .
Martinů napisał dziesięć baletów, siedemnaście oper (w tym Mirandolinę), sześć symfonii, siedemnaście koncertów, a także wiele dzieł kameralnych, dużych utworów wokalno-instrumentalnych oraz pieśni. W 1968 opublikował chronologiczny katalog dzieł kompozytora, zawierający 387 pozycji.
Życiorys Urodził się 8 grudnia 1890 w Poličce. Ze względu na szereg napotykanych przez niego trudności w kontaktach z ludźmi biografowie zakładają retrospektywnie, że mógł on cierpieć na zespół Aspergera należący do zaburzeń ze spektrum autyzmuRobert C. Simon, Bohuslav Martinů. A Research and Information Guide, Routledge 2014, s. 87.. Studiował w Konserwatorium Praskim, którego nie ukończył przenosząc się do szkoły organowej, a od 1913 był skrzypkiem Filharmonii Czeskiej. W Poličce mieszkał do 16 roku życia. Przed I wojną światową uczył gry na skrzypcach. Po wojnie wznowił studia kompozycji kształcąc się u Josefa Suka. W 1919 jako drugi skrzypek Filharmonii Czeskiej wyruszył w trasę koncertową po Europie. W 1922 Teatr Narodowy w Pradze wystawił jego balet .
Od 1923 do 1940 przebywał w Paryżu gdzie zainteresował się muzyką Igora Strawinskiego, Grupy Sześciu, ekspresjonizmem oraz jazzem, a także utrzymywał kontakty z miejscowymi muzykami, m.in. z Albertem Rousselem. W tym czasie swoimi utworami zwrócił uwagę m.in. Siergieja Kusewickiego.
Po wybuchu II wojny światowej pomagał emigrantom z Protektoratu Czech i Moraw przybyłym do Francji, zaś po kampanii francuskiej zamieszkał w Stanach Zjednoczonych. Po zakończeniu wojny zaproponowano mu posadę wykładowcy w praskim konserwatorium, której nie objął ze względu na stan zdrowia oraz sytuację polityczną w Czechosłowacji. Ta odmowa spowodowała, że nowe, komunistyczne władze Czechosłowacji blokowały wykonywanie utworów kompozytora skazując tym samym cały jego dorobek na niemal całkowite zapomnienie. Dopiero po „aksamitnej rewolucji” w latach osiemdziesiątych, utwory czeskiego twórcy zaczęto na nowo doceniać i powróciły na rodzime estrady. W 1953 i 1956 uzyskał stypendium Guggenheima.
Po powrocie do stolicy Francji przeniósł się do Nicei, a następnie do Szwajcarii. Zmarł w Pratteln 28 sierpnia 1959 z powodu raka żołądka. W 1989 jego ciało przewieziono do Polički.
W 1991 roku został pośmiertnie odznaczony Orderem Tomáša Garrigue Masaryka II klasy. Na jego cześć została nazwana odkryta w 1971 roku planetoida (3081) Martinůboh.
Wybrane utwory Istar (balet) Kukiełka (cykl utworów fortepianowy) La jazz Suita jazzowa Kot (balet) Špalíček (balet) II Kwartet smyczkowy Koncert podwójny na dwie orkiestry smyczkowe, fortepian i kotły Concerto grosso na orkiestrę kameralną
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne Fundacja Bohuslava Martinů w Pradze Centrum Bohuslava Martinů Centre w Polička
Kategoria:Czescy kompozytorzy operowi Kategoria:Czescy skrzypkowie Kategoria:Kompozytorzy XX wieku Kategoria:Nauczyciele akademiccy uczelni w Stanach Zjednoczonych Kategoria:Odznaczeni Orderem Masaryka Kategoria:Osoby upamiętnione nazwami planetoid Kategoria:Urodzeni w 1890 Kategoria:Zmarli w 1959 Kategoria:Ludzie urodzeni w Poličce