thumb|Kurt Student, uznawany za ojca niemieckich jednostek spadochronowych Fallschirmjäger (z niem. Strzelec spadochronowy) – wojska powietrznodesantowe Luftwaffe walczące na wielu frontach II wojny światowej. Popularnie nazywani Grüne Teufel („Zielone Diabły”).
Formowanie oddziałów spadochronowych w Niemczech W latach 1935–1936 niemieccy wojskowi obserwatorzy brali udział w kilku radzieckich manewrach. Wielkie wrażenie wywarł na nich desant powietrzny całego pułku (liczącego 1000 żołnierzy) wsparty następnie kolejnymi 5000 żołnierzy dostarczonych na miejsce drogą powietrzną. Jednym z obserwatorów był Hermann Göring, który postanowił rozwijać wojska powietrznodesantowe w Niemczech.
Oddział spadochronowy w Niemczech zorganizowano już na początku 1936. Wtedy to uzyskawszy poparcie samego Adolfa Hitlera oraz z rozkazu Hermanna Göringa (podpisany 29 stycznia 1936) przeniesiono jeden batalion Polizeigruppe z sił specjalnych policji do Luftwaffe. Na jego podstawie do lata 1936 utworzono batalion przeszkolony spadochronowo o nazwie Hermann Göring pod dowództwem majora (potem awansowany na pułkownika). Szkolenie spadochronowe odbywało się w nowo powstałej Szkole Spadochronowej Luftwaffe na lotnisku Stendal-Borstel.
W roku 1937 Dowództwo Wojsk Lądowych (Heer) po otrzymaniu odpowiedniego pozwolenia przystąpiło do formowania własnej kompanii spadochronowej, dowódcą tej jednostki został major Richard Heidrich. Oddział ten w roku 1937 wziął udział w jesiennych manewrach w Meklemburgii, gdzie bardzo dobrze się zaprezentował. W roku 1938 jednostka rozrosła się i została przekształcona w 2. Fallschirmjägerbataillon. W swoim założeniu batalion ten miał wykonywać działania wspierające na rzecz wojsk lądowych, dlatego też wyposażony był m.in. w ckm-y i moździerze.
Niewielki oddział spadochronowy miało także SS, był to 500 Batalion Strzelców Spadochronowych SS. Dowódcą oddziału był SS-Hauptsturmführer Kurt Rybka.
Istnienie oddziałów spadochronowych w dwóch rodzajach Wehrmachtu odzwierciedlało dwie istniejące wśród dowództwa niemieckiego koncepcje użycia oddziałów spadochronowych w działaniach zbrojnych. Luftwaffe widziała spadochroniarzy na polu walki jako małe grupy dywersyjne i dlatego też w swoich jednostkach spadochronowych kładła nacisk na szkolenie saperskie. Natomiast wojska lądowe przedstawiały koncepcję przerzucenia dużych ilości wojska za pomocą samolotów na terytorium wroga. Następnie spadochroniarze mieliby walczyć jako zwykła piechota. Do tych działań wybrano i przeszkolono 22 Dywizję Piechoty (Luftlande-Infanteriedivision 22).
1 lipca 1938 z sił spadochronowych Luftwaffe i Heer utworzono nowy związek taktyczny – 7 Dywizję Lotniczą (Fliegerdivision 7) pod dowództwem generała Kurta Studenta. Dywizja ta składała się z oddziałów spadochronowych, szybowcowych oraz piechoty powietrznej transportowanej za pomocą samolotów. Nowa jednostka liczyła w sumie 3 bataliony i 3 kompanie specjalistyczne. Dywizja ta w październiku 1938 wzięła udział w zajmowaniu Czechosłowacji, traktując tę operację jako ćwiczenia gotowości bojowej.
W chwili wybuchu wojny w roku 1939 niemieckie wojska powietrznodesantowe liczyły jeden pułk spadochronowy liczący 3 bataliony (oraz drugi w trakcie tworzenia – do lipca 1939 posiadał 2 bataliony) oraz 22 Dywizję Piechoty przewożoną samolotami.
W roku 1943 7 Dywizja została zreorganizowana i na jej bazie utworzono 1 Dywizję Spadochronową oraz 2 Dywizję Spadochronową. W późniejszym okresie na bazie weteranów 7 Dywizji Lotniczej powstały kolejne dywizje spadochronowe. W końcowym etapie wojny (przełom 1944/1945) powstało wiele nowych dywizji strzelców spadochronowych. Jednakże często były to jednostki spadochronowe tylko z nazwy. Składały się one z różnych jednostek Luftwaffe – artylerii przeciwlotniczej, obsług lotnisk, a nawet lotników dla których brakowało samolotów.
Działania w czasie II wojny światowej Oddziały Fallschirmjäger brały udział w wielu ważnych bitwach i operacjach II wojny światowej. W jej początkowym okresie były używane w roli, do której były przeznaczone, czyli działaniach powietrznodesantowych (m.in. w Norwegii w 1940 czy w bitwie o Kretę w 1941). Formacje te były zorganizowane i wyposażone jak piechota zmotoryzowana, więc począwszy od 1941 często były wykorzystywane jako jednostki szybkiego reagowania na froncie wschodnim. W końcowym etapie wojny niemieckim spadochroniarzom były powierzane już niemal wyłącznie zadania defensywne, walczyli więc w charakterze konwencjonalnej piechoty (np. w walkach o Normandię, bitwie o Monte Cassino, obronie linii Zygfryda czy bitwie o Berlin).
Kampanie duńska i norweska thumb|Niemiecki szybowiec transportowy DFS 230, za pomocą których transportowano oddziały Fallschirmjäger do ataku na cele w Belgii thumb|Oddział Kocha po zdobyciu fortu Eben Emael, 12 maja 1940 Pierwszą kampanią II wojny światowej, w której użyto zgodnie z przeznaczeniem oddziałów Fallschirmjäger, były działania w Danii i Norwegii w roku 1940.
Tam do akcji skierowano 1. batalion 1 Pułku (Fallschirmjägerregiment Nr 1) pod dowództwem majora Ericha Walthera. Zadaniem oddziału było zajęcie lotnisk: Fornebu koło Oslo, Sola koło Stavanger i dwóch lotnisk w Aalborgu oraz opanowanie drogi łączącej wyspy Falster i Zelandię (most miało opanować 96 spadochroniarzy z 4. kompanii). Część oddziału pozostawiono w odwodzie. Nie wszystkie cele osiągnięto, z powodu mgły nie udało się opanować lotniska Fornebu. Kompanię porucznika Schimdta, która pozostawała w odwodzie, zrzucono nad pokrytą śniegiem doliną Gudbrandsdalen. Po walce trwającej cztery dni z uwagi na wielu rannych i z braku amunicji złożono broń. Działania spadochronowe przeprowadzone w Skandynawii pomimo poniesionych strat potwierdziły zalety takich oddziałów. Z uwagi na czynnik zaskoczenia, m.in. most łączący wyspy Falster i Zelandia, został zdobyty bez walki.
Kampania belgijska W kampanii belgijskiej oddziały spadochronowe miały odegrać dużo większą rolę. Zadaniem niemieckich oddziałów desantowych miało być opanowanie m.in. twierdzy Eben Emael. Do tego zadania utworzono specjalną grupę pod dowództwem kapitana liczącą w sumie 11 oficerów i 427 żołnierzy (z 1. i 2. Fallschirmjägerregiment). Utworzono z nich cztery grupy uderzeniowe. Grupa „Granit” licząca 85 ludzi pod dowództwem porucznika Rudolfa Witziga miała za zadanie opanowanie fortu Eben Emael. Pozostałe grupy „Stal”, „Beton” i „Żelazo” miały zdobyć i utrzymać do nadejścia sił głównych mosty we Vroenhoven, Veldwezelt i Kanne. Wszystkie desanty miały się odbyć za pomocą szybowców transportowych. Pierwsza wylądowała 10 maja 1940 o godzinie 5:15 grupa uderzeniowa „Beton”. Mimo silnego ostrzału udało się jej utrzymać do godziny 21:40, kiedy to zluzował ją batalion piechoty Wehrmachtu. Grupa „Stal” wylądowała tego samego dnia o godzinie 5:20, swój cel – most w Veldwezelt zdobyła i utrzymała do godziny 21:30, kiedy to została zluzowana. Celu nie osiągnęła grupa „Żelazo” – most w Kanne, który miała zdobyć został zniszczony przez Belgów, a sama grupa lądowała pod silnym ogniem. Musiała ona przetrwać dwa silne kontrataki, nim została zluzowana o godzinie 22:30.
Grupa „Granit” wylądowała o godzinie 5:20. Belgowie byli tak zaskoczeni atakiem, że zaczęli strzelać dopiero wtedy, gdy szybowce z żołnierzami zaczęły lądować. Od razu po wylądowaniu rozpoczęto atak i w ciągu kilku minut żołnierze unieszkodliwili siedem bunkrów oraz czternaście dział i znaleźli się wewnątrz fortu. O godzinie 5:40 zameldowano zdobycie celu i następnie przygotowano się na odparcie kontrataków Belgów. Rano 11 maja 1940 spadochroniarzy wsparł batalion wojsk inżynieryjnych.
Kampania holenderska thumb|Zniszczony samolot Junkers Ju 52 na lotnisku w Valkenburg aan de Geul Całkowicie odmiennie wyglądało użycie jednostek spadochronowych w Holandii. Plan przewidywał masowe użycie spadochroniarzy do opanowania ważnych przepraw rzecznych i lotnisk oraz opanowanie Hagi i zneutralizowanie Naczelnego Dowództwa Holandii. Do tego celu przeznaczono około 4000 spadochroniarzy (opanowanie mostów Moerdijk i Dordrecht oraz lotnisk w Waalhaven i Valkenburg aan de Geul) oraz 22 Dywizję Piechoty pod dowództwem . Spadochroniarze mieli opanować lotniska (1. Fallschirmjägerregiment) w nienaruszonym stanie, tak aby możliwe było wylądowanie samolotów z 22 Dywizją Piechoty. Z kolei jej zadaniem było zajęcie miasta Valkenburg aan de Geul (wspólnie z 2. Fallschirmjägerregiment) i ruszenie na Hagę. Operację zaplanowano na 10 maja 1940. Na lotnisku w Waalhaven spadochroniarzy przywitał intensywny ogień karabinów maszynowych, jednakże zdobyli lotnisko i samoloty z 22 Dywizją mogły wylądować. Następnie wojska niemieckie zajęły drogi do Rotterdamu. Natomiast na lotnisku w Valkenburg aan de Geul nie napotkano na większy opór. Jednakże ze względu na zbyt miękkie podłoże lądujące Ju 52 doznawały uszkodzeń i zapanował chaos. Wobec strat poniesionych przy lądowaniu oraz kontrataków Holendrów, które zmusiły Niemców do wycofania się do obrony, zaniechano planu ataku na Hagę. Zdobycie mostów Moerdijk i Dordrecht zakończyło się sukcesem.
Kampania grecka Kolejną kampanią, w której użyto niemieckich wojsk spadochronowych, była kampania w Grecji w 1941 roku. Zadaniem niemieckich wojsk spadochronowych było zajęcie Przesmyku Korynckiego i w ten sposób odcięcie oddziałów alianckich dowodzonych przez generała Wilsona wycofujących się na południe kraju, oraz zabezpieczenie jedynego mostu nad Kanałem Korynckim. Zadanie to miały wykonać I i II batalion Fallschirmjägerregiment 2. Operację rozpoczęto rano 26 kwietnia 1941. Zakończyła się ona połowicznym sukcesem, gdyż w toku walk most wysadzono przypadkiem w powietrze. Ponadto, ocenia się, że operację rozpoczęto o kilka dni za późno i w konsekwencji większość sił brytyjskiego Korpusu Ekspedycyjnego wycofała się drogą morską. Jednakże część wojsk alianckich skapitulowała i do niewoli spadochroniarzy dostało się około 12 000 brytyjskich i greckich żołnierzy; sami Niemcy ponieśli straty w wysokości 63 zabitych i 16 zaginionych.
Operacja „Merkur” thumb|Lądowanie Fallschirmjäger na Krecie (1941) thumb|Atakujący Fallschirmjäger. Kreta, maj 1941