thumb|Most Siekierkowski thumb|Most Łazienkowski Mosty w Warszawie – istniejące, nieistniejące oraz planowane stałe przeprawy na Wiśle w Warszawie. Na znajdującym się w granicach administracyjnych miasta 28-kilometrowym odcinku rzeki znajduje się 12 stałych mostów – 9 drogowych, 2 kolejowe i 1 pieszo-rowerowy.
Uwagi ogólne Układ drogowy Trzy warszawskie mosty po obu stronach Wisły posiadają skrzyżowania z ulicami równoległymi do rzeki, umożliwiające bezkolizyjny ruch w każdą stronę. Most Poniatowskiego posiada taką łącznicę tylko po lewej stronie Wisły, a mosty Śląsko-Dąbrowski, Świętokrzyski i Gdański nie posiadają tego typu połączeń.
Większość warszawskich mostów ma wysoko usytuowaną powierzchnię jezdni zarówno nad Wisłą, jak i nad terenami położonymi za wałami przeciwpowodziowymi. Trasy mostów przebiegają powyżej zarówno lewobrzeżnych i prawobrzeżnych ulic. Jedynym wyjątkiem jest obecnie most Świętokrzyski, który po obu stronach Wisły ma powierzchnię jezdni na poziomie gruntu. Po stronie praskiej łączy się skrzyżowaniem z Wybrzeżem Szczecińskim, a w Centrum z dawnymi jezdniami Wisłostrady. Jezdnie Wisłostrady do jazdy na wprost przebiegają obecnie w tunelu pod skrzyżowaniem. Projektowany most Krasińskiego będzie kończył się na poziomie gruntu, Wisłostrada będzie przebiegała ponad trasą mostu. Pozostałe przeprawy, jak większość warszawskich mostów, będą wyższe.
Konstrukcja Spośród dziewięciu warszawskich przepraw drogowych siedem to mosty wolno stojące, a dwie – mosty wantowe. Most Świętokrzyski jest podwieszony na jednym pylonie, a Siekierkowski na dwóch.
Spośród istniejących mostów większość składa się konstrukcyjnie z jednej części. Wyjątkami są most Grota-Roweckiego i most Skłodowskiej-Curie (Północny). Ten pierwszy składa się z 2 podobnych części z pięcioma pasami ruchu i chodnikiem każda. Most Północny składa się z trzech części, dwóch przepraw drogowych i trzeciej dla tramwajów i pieszych.
Most Poniatowskiego, most Śląsko-Dąbrowski, most Średnicowy i most Gdański zostały po wojnie odbudowane w części lub w całości na ocalałych przedwojennych podporach. Pozostałe mosty są w całości nowe.
Usytuowanie Warszawskie mosty tworzą z osią rzeki w przybliżeniu kąt prosty. Wyjątkiem jest most Poniatowskiego, który nie jest prostopadły do osi, a jest po prostu przedłużeniem Alej Jerozolimskich. Most Łazienkowski jest natomiast prostopadły nie tyle do samej Wisły, ale koryta rzeki i jej zatoki (starorzecza).
Wszystkie warszawskie mosty przebiegają w przybliżeniu pod kątem 30-40° do równoleżników. Wyjątkiem jest most Siekierkowski, który przebiega w zakolu Wisły i w stosunku do równoleżników przebiega pod kątem około 60°.
Najbardziej oddalone od siebie kolejne mosty to most Anny Jagiellonki (do 2021 i zwyczajowo pod nazwą most Południowy) i most Siekierkowski. Odległość między nimi to ok. 7 km. Przed oddaniem do użytku w 2020 mostu Południowego najbardziej oddalonymi od siebie kolejnymi mostami były most Północny i most Grota-Roweckiego, które dzieli odległość ok. 4 km.
Obecnie najbliżej siebie znajdują się most przy Cytadeli i most Gdański, a także most Świętokrzyski, most średnicowy i most Poniatowskiego. Te trzy mosty stoją w odległości ok. 400 m. W podobnej odległości od mostu Śląsko-Dąbrowskiego mają znajdować się dwa planowane mosty śródmiejskie.
Podział chronologiczny thumb|Most Zygmunta Augusta, koniec XVI wieku thumb|Most Ponińskiego thumb|Most łyżwowy łączący ulice Bednarską i Brukową, 1859 thumb|Most Kierbedzia (1900) thumb|Zniszczone przez wycofujące się wojska rosyjskie mosty przy Cytadeli widziane z fortu Władymira (Legionów), 1915 thumb|Zniszczony most Poniatowskiego (1915) thumb|Most pontonowy zbudowany przez Niemców (1915) thumb|Most Beselera (1915) thumb|Most wysokowodny zbudowany przez radzieckich saperów thumb|Most pontonowy na wysokości ul. Ludnej (1945 lub 1946) Zestawienie opracowano w kolejności, w jakiej mosty były budowane. Podzielono je na trzy części: przed rokiem 1944, po II wojnie światowej oraz planowane. W XX wieku cztery stałe mosty były niszczone dwukrotnie, kiedy w sierpniu 1915 wycofujący się Rosjanie, a we wrześniu 1944 Niemcy wysadzili wszystkie warszawskie przeprawy. Most średnicowy i most Poniatowskiego zostały ujęte w obu grupach: za pierwszym razem w roku wybudowania, za drugim w roku powojennej odbudowy.
Mosty do 1944 W zestawieniu uwzględniono większość historycznych mostów Warszawy. Spis nie obejmuje jednak mostów tymczasowych, jak np. drewniany most Beselera (most palowy), który powstał we wrześniu 1915 do czasu zakończenia odbudowy uszkodzonych przez Rosjan przęseł mostu Kierbedzia. Został on zniesiony przez 8 grudnia 1915.
most Zygmunta Augusta – 1573–1603 Pierwszy stały most w Warszawie (drewniany) zbudowany w związku z unią realną z Litwą. Jego budowa rozpoczęła się w 1568 na mocy rozporządzenia króla Zygmunta Augusta w związku z rozwojem Warszawy. Budowa została zakończona w 1573 przez Annę Jagiellonkę. Most funkcjonował przez 30 lat. Został zniszczony w 1603 przez krę. Przeprawa znajdowała się przy północnych murach Starego Miasta, u wylotu istniejącej do dziś ulicy Mostowej.
mosty łyżwowe i pontonowe – 1656–1707 Były to prowizoryczne mosty budowane z okazji przeprowadzania elekcji lub przeprawy wojsk. Budowano je na łodziach (staropol. łyżwy). W 1656, podczas potopu szwedzkiego, dwa mosty zbudowali Szwedzi, a dwa kolejne wojska Rzeczypospolitej. W latach 1702–1707 wzniesiono sześć mostów. Zbudowanie mostu stałego uchwalił Sejm Czteroletni. Ostatni most łyżwowy sprzedano do Włocławka po wybudowaniu mostu Kierbedzia w 1864.
most Ponińskiego – 1775–1794 Wybudowany w 1775 u wylotu ulicy Bednarskiej, przeznaczony do normalnego ruchu. Fundatorem mostu był podskarbi wielki koronny Adam Poniński, który za jego wybudowanie otrzymał przywilej pobierania przez 10 lat opłat za korzystanie z przeprawy. W 1781 i 1786 został uszkodzony przez lody i naprawiony. W 1794 po rzezi Pragi przez Rosjan, naczelnik insurekcji kościuszkowskiej Tomasz Wawrzecki nakazał most spalić, by uniemożliwić przedostanie się wroga na lewy brzeg Wisły. Później w tym miejscu budowano mosty łyżwowe, a dla poboru opłat po praskiej stronie wzniesiono w latach 1824–1825 budynek Komory Wodnej.
most Kierbedzia – 1864–1944 Pierwszy stały most stalowy. Zbudowano go w latach 1859–1864. W pierwszych planach miał być mostem kolejowym łączącym dworzec Petersburski (obecnie Wileński) z dworcem Wiedeńskim. Zaniechano jednak prowadzenia kolei przez centrum Warszawy i most ten ukończono wyłącznie jako drogowy (z torem dla tramwajów konnych). W sierpniu 1915 wycofujące się z Warszawy wojska rosyjskie wysadziły dwa środkowe przęsła. Most został odbudowany w 1916. Został ponownie zniszczony 13 września 1944 przez wojska niemieckie. Po wojnie na ocalałych filarach zbudowano nowy most, który został nazwany mostem Śląsko-Dąbrowskim.
mosty przy Cytadeli – 1875/1908 Pierwszy most budowano od kwietnia 1873, został otwarty w listopadzie 1875. Zbudowano go na północy ówczesnej Warszawy, przy Cytadeli, jako most piętrowy, kolejowo-drogowy. Most ten okazał się niewystarczający głównie z powodu posiadania tylko jednego toru kolejowego. Z tego powodu w latach 1905–1908 dobudowano tzw. drugi most kolejowy przy Cytadeli z dwoma torami kolejowymi. Dotychczasowy most został przekazany miastu i adaptowany do ruchu wyłącznie drogowego i pieszego. Obydwa mosty zostały wysadzone: przez Rosjan w sierpniu 1915 oraz przez Niemców we wrześniu 1944. Drugi most (z 1908) został odbudowany w latach 1946–1947, a na filarach pierwszego mostu (z 1875) w 1959 stanął most Gdański.
most Poniatowskiego – 1914–1944 Zbudowany w latach 1904–1914 tzw. Trzeci Most. Razem z mostem zbudowano liczący 700 m wiadukt nad Powiślem, będący przedłużeniem Alei Jerozolimskich. Most otwarto 6 stycznia 1914. W sierpniu 1915 wycofujące się z Warszawy wojska rosyjskie wysadziły cztery przęsła mostu. Stosunkowo szybko odbudowano je prowizorycznie, ale po roku konstrukcja spłonęła. Most odbudowano w latach 1921–1926. Ponownie most został zniszczony przez Niemców we wrześniu 1944 r. Został odbudowany, oddanie do użytku nastąpiło 22 lipca 1946.
most średnicowy – 1931–1944 Drugi przedwojenny most kolejowy w Warszawie. Został zbudowany w latach 1921–1931 w celu połączenia dworca Głównego z dworcem Terespolskim (Wschodnim) i był częścią kolei średnicowej. 13 września 1944 most został wysadzony przez wycofujących się z Pragi Niemców. Odbudowano go w zmienionej postaci po wojnie.
Mosty po roku 1945 W zestawieniu umieszczono wszystkie stałe przeprawy mostowe powstałe po II wojnie światowej. Wyjątkiem jest most Syreny, który był mostem tymczasowym, jednak funkcjonował przez 15 lat. Nie uwzględniono innych tymczasowych przepraw powojennych. Wszystkie powstały natychmiast po zakończeniu II wojny światowej i przetrwały do 1947 r. Były to: wąski most pontonowy na przedłużeniu Ratuszowej (przesunięty w 1945 na linię ulic: Jakubowskiej i Ludnej) wąski most drewniany w miejscu obecnego mostu Gdańskiego; szeroki most wysokowodny łączący ulice Karową i Okrzei, oddany do użytku 6 lutego 1945.
most przy Cytadeli – 1946 thumb|Most Gdański Z uwagi na konieczność zaopatrywania wojsk na przesuwającym się na zachód froncie, w dniach 18 stycznia – 8 lutego 1945 radzieccy saperzy w odległości 25 metrów od mostu kolejowego wznieśli jednotorowy most kolejowy na drewnianych podporach. Stały most został odbudowany w marcu 1946 (jeden tor) w miejscu mostu z 1908. W 1947 przywrócono ruch po dwóch torach. Był to pierwszy stały most na Wiśle w Warszawie odbudowany po zakończeniu II wojny światowej. Most ten łączy dwie stacje kolejowe: Warszawa Gdańska i Warszawa Zoo. Znaczenie tego mostu jest nieco inne niż mostu Średnicowego. Jest on mostem do ruchu towarowego oraz lokalnego osobowego.
most Poniatowskiego – 1946 thumb|Most Poniatowskiego thumb|Most średnicowy Po wojnie został odbudowany jako pierwszy drogowy i drugi warszawski most w lipcu 1946. W latach 1963–1966 most został poszerzony oraz zbudowano drugą łącznicę z Wisłostradą na zachodnim brzegu rzeki. W trakcie kolejnego remontu w latach 1985–1990 dobudowano drugą łącznicę po stronie praskiej (z Wałem Miedzeszyńskim). Na czas tego remontu w pobliżu powstał most Syreny.
most Śląsko-Dąbrowski – 1949 thumb|Most Śląsko-Dąbrowski Druga powojenna przeprawa mostowa w Warszawie. Zbudowano go w latach 1947–1949 na ocalałych po II wojnie światowej filarach mostu Kierbedzia. Nazwa mostu ma upamiętniać wkład Śląska i Zagłębia Dąbrowskiego w odbudowę stolicy. W latach 1992–1993 przeszedł generalny remont. Most jest mostem kołowo-tramwajowym, jednak w odróżnieniu od większości warszawskich torowisk, w tym przypadku tory tramwajowe są poprowadzone na jezdni dla samochodów.
most średnicowy – 1949 Most kolejowy, który został zbudowany w latach 1921–1931 w celu połączenia dworca Głównego z dworcem Terespolskim (Wschodnim). 13 września 1944 most został wysadzony przez wycofujących się Niemców. W latach 1945–1949 most został w zmienionej postaci odbudowany, na obniżonych o 5 m filarach. Most ma 5 przęseł i długość 445 m. Po moście przebiegają 4 tory kolejowe, łączące główne dworce kolejowe Warszawy. Dwa tory przeznaczone są dla ruchu dalekobieżnego, dwa pozostałe są zwykle używane przez pociągi podmiejskie. Most składa się w rzeczywistości z dwóch niezależnych pomostów wspierających się na wspólnych filarach, a na każdym z nich znajdują się po dwa tory.
most Gdański – 1959 Most drogowy będący częścią obwodnicy śródmiejskiej. Łączy lewobrzeżną ul. Słomińskiego z prawobrzeżną ul. Starzyńskiego. Most ma rzadko spotykaną konstrukcję, gdyż jest mostem o dwóch poziomach. Na dolnym przebiegają linie tramwajowe, chodnik i droga rowerowa, a na górnym umieszczono czteropasmową jezdnię i chodniki. Most ten, podobnie jak Most Świętokrzyski spełnia bardziej rolę lokalną niż tranzytową.
most Łazienkowski – 1974