Gambit hetmański – otwarcie szachowe powstające po posunięciach:
d4 d5 c4.
Jest jednym z najczęściej wybieranych debiutów w grupie debiutów zamkniętych. Białe poświęcają piona w zamian za opanowanie centrum szachownicy. Czarne mogą ofiarę przyjąć albo odrzucić.
Pierwsze wzmianki o gambicie hetmańskim można spotkać już w roku 1497 u Luisa Luceny. Debiut ten zyskał wielką popularność pod koniec XIX wieku, dzięki sukcesom Johannesa Zukertorta w Londynie w 1883 oraz Harry'ego Pillsbury w Hastings w 1885. Największy wkład w rozwój teorii gambitu hetmańskiego mieli Wilhelm Steinitz, Siegbert Tarrasch oraz Akiba Rubinstein. Szczyt popularności gambitu hetmańskiego przypadł na lata dwudzieste i trzydzieste XX wieku, jednak i dziś jest on chętnie stosowany przez najsilniejszych arcymistrzów świata.
Rozróżniamy dwa główne warianty gambitu hetmańskiego:
gambit nieprzyjęty d4 d5 c4 e6
gambit przyjęty d4 d5 c4 d:c4
Zamiast tych dwóch podstawowych kontynuacji, w wyjściowej pozycji gambitu hetmańskiego czarne mają do wyboru inne posunięcia:
2...c6 – obrona słowiańska 2...Sc6 – obrona Czigorina 2...e5 – kontrgambit Albina 2...Sf6 – obrona Marshalla 2...Gf5 – obrona bałtycka 2...c5 – obrona austriacka
W Encyklopedii otwarć szachowych gambit hetmański oznaczony jest kodami od D06 do D69.
Zobacz też
gambit królewski
Wybrana literatura Dražen Marović (1992), Play the Queen's Gambit, Cadogan Books, Luděk Pachman (2001), Das Damengambit. 3., aktualisierte Auflage. Edition Olms, Zurych, Christopher Ward (2006), Play The Queen's Gambit, Everyman Chess, Jerzy Konikowski (2007), Modernes Damengambit-richtig gespielt. 2., aktualisierte Auflage. Joachim Beyer Verlag, Hollfeld, Lars Schandorff (2009), Playing the Queen's Gambit: A Grandmaster Guide, Quality Chess, Dmitrij Komarow, Stefan Djurić, Claudio Pantaleoni (2009), Chess Opening Essentials, Vol. 2: 1.d4 d5 / 1.d4 various / Queen’s Gambits, New In Chess.
Linki zewnętrzne Chessgames.com opening explorer
Kategoria:Gambity