Pavle Jurišić Šturm (właściwie Paul Sturm, ur. 22 sierpnia 1848 w Görlitz, zm. 14 stycznia 1922 w Belgradzie) – serbski generał pochodzenia łużyckiego.
Życiorys Uczęszczał do akademii wojskowych we Wrocławiu i Nancy. W wojnie francusko-pruskiej walczył jako sierżant po stronie Prus. Po wyjeździe do Serbii przybrał personalia Pavle Jurišić, których używał ze starym nazwiskiem Šturm. Brał udział w wojnach serbsko-tureckich, gdzie został wielokrotnie odznaczony i awansowany do stopnia kapitana. Brał również udział w Bitwie pod Sliwnicą podczas wojny serbsko-bułgarskiej. Później był kilkakrotnie przenoszony, a w sierpniu 1900 roku przeszedł na emeryturę. Jednak już rok później został przywrócony do czynnej służby.
Ze względu na przyjaźń z królem Piotrem I został mianowany jego pierwszym adiutantem i towarzyszył władcy we wszystkich podróżach. Podczas I wojny bałkańskiej dowodził Dywizją „Drina” i brał z nią udział w bitwie pod Kumanowem, po której otrzymał awans na generała. Podczas I wojny światowej został dowódcą serbskiej i dowodził nią w bitwach pod Cerem i Kolubarą, gdzie znacząco przyczynił się do zwycięstwa. Podczas ofensywy państw centralnych przeciwko Serbii jego armia broniła odwrotu całej armii serbskiej. Šturm spędził kolejne trzy lata na Korfu, a następnie na froncie salonickim, gdzie zapoznał się z nową metodą walki i wykorzystaniem lotnictwa. Po przełamaniu frontu salonickiego jego armia wzięła udział w , gdzie poniosła liczne straty. Po tej bitwie Šturm został odwołany ze stanowiska dowódcy, a w październiku 1916 roku wysłano go na wsparcie dowódcy w Rosji. Po złożeniu raportu o stanie Korpusu Ochotniczego, na początku 1917 roku powrócił do Salonik przez Japonię. Został mianowany Kanclerzem Orderów Królewskich i piastował to stanowisko aż do przejścia na emeryturę.
Został odznaczony wieloma orderami serbskimi i państw sojuszniczych, m.in.: Orderem Gwiazdy Jerzego Czarnego, Orderem Orła Białego, Orderem Korony Włoch, Orderem Świętego Jerzego, Orderem Świętego Stanisława, Orderem Świętej Anny, Orderem Korony Belgijskiej, Orderem Legii Honorowej, Orderem Świętych Michała i Świętego Jerzego, a także Order Kwiatów Paulowni na Wielkim Krzyżu, nadanym mu osobiście przez Cesarza Japonii. Był również kawalerem orderów przyszłych państw centralnych, nadanych mu przed wybuchem I wojny światowej: Krzyżem Żelaznym, Orderem Leopolda, Orderem Osmana i Orderem Medżydów. Jest zaliczany do najwybitniejszych dowódców wojskowych I wojny światowej, jak i w całej historii serbskiej wojskowości, choć nigdy nie został awansowany do najwyższej rangi vojvody.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Serbscy generałowie Kategoria:Uczestnicy I wojny światowej (Królestwo Serbii) Kategoria:Odznaczeni Orderem Gwiazdy Jerzego Czarnego Kategoria:Odznaczeni Orderem Orła Białego (Serbia) Kategoria:Odznaczeni Orderem Krzyża Takowy Kategoria:Odznaczeni Medalem Waleczności (Serbia) Kategoria:Odznaczeni Orderem Korony Włoch Kategoria:Odznaczeni Orderem Korony (Belgia) Kategoria:Odznaczeni Orderem Kwiatów Paulowni Kategoria:Wielcy Oficerowie Legii Honorowej Kategoria:Odznaczeni Orderem Zbawiciela Kategoria:Odznaczeni Orderem Osmana Kategoria:Odznaczeni Orderem Medżydów Kategoria:Odznaczeni Orderem św. Michała i św. Jerzego Kategoria:Odznaczeni Orderem Leopolda (Austria) Kategoria:Odznaczeni Orderem Franciszka Józefa Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Żelaznym Kategoria:Odznaczeni Orderem Świętego Jerzego (Imperium Rosyjskie) Kategoria:Odznaczeni Orderem Świętej Anny Kategoria:Odznaczeni Orderem Świętego Stanisława (Imperium Rosyjskie) Kategoria:Ludzie urodzeni w Görlitz Kategoria:Łużyczanie Kategoria:Urodzeni w 1848 Kategoria:Zmarli w 1922