thumb|Panna cotta z dodatkiem owocowym Panna cotta (wł. dosł. „gotowana śmietanka”) – rodzaj deseru pochodzenia północnowłoskiego (wymienia się Emilię-Romanię, Piemont lub Toskanię).
Śmietankę podgrzewa się razem z żelatyną oraz różnymi dodatkami (wanilia, mus owocowy, skórka cytrusowa), a następnie wylewa do krągłej foremki. Po przestudzeniu otrzymaną w ten sposób babeczkę wykłada się do góry dnem i przybiera, najczęściej owocami albo sosem owocowym.
Historia Nazwa panna cotta nie pojawia się we Włoskich książkach kucharskich wydanych przed 1960, mimo to często wymienia się ją jako tradycyjny deser pochodzący z północnowłoskiego regionu Piemont. Jedna z niepotwierdzonych historii głosi, że danie to wynalazła pewna Węgierka z Langhe na początku XIX wieku. Angielski słownik z 1879 r. wspomina o daniu zwanym latte inglese (dosł. „angielskie mleko”), przygotowywanym ze śmietanki gotowanej z żelatyną i formowanej, chociaż inne źródła podają, że latte inglese przygotowuje się z żółtek jaj, tak jak crème anglaise; być może nazwa ta odnosiła się do dowolnego preparatu o konsystencji gęstego kremu.
Potrawa może również pochodzić z francuskiego przepisu na serek bawarski fromage bavarois autorstwa Marie-Antoine’a Carême’a z książki Le Pâtissier Royal Parisien, który jest taki sam jak współczesna panna cotta, z tą różnicą, że jedną część śmietany ubija się na bitą śmietanę i dodaje do potrawy przed dodaniem żelatyny.
Region Piemontu umieścił panna cottę na liście tradycyjnych produktów spożywczych z 2001 roku. Jego przepis obejmuje śmietanę, mleko, cukier, wanilię, żelatynę, rum i marsalę wlewane do foremki z karmelem. Inny autor uważa, że tradycyjnym aromatem jest woda eau de vie, a tradycyjna prezentacja nie obejmuje sosu ani innych dodatków.
Panna cotta stała się modna w Stanach Zjednoczonych w latach 90. XX wieku.
Przypisy
Kategoria:Desery z mleka Kategoria:Kuchnia włoska