- synkretyczna wspólnota religijna w Japonii, która wyodrębniła się w XIX wieku ze wspólnoty "ukrytych chrześcijan" Kakure-kirishitan.
Historia Zjednoczenie się wspólnot Kakure-Kirishitan z Kościołem rzymskokatolickim w drugiej połowie XIX wieku wymagało od nich odejścia od dotychczasowych synkretycznych praktyk kultowych. Część wyznawców nie potrafiła jednak zerwać z dawnym kultem i przyjąć wymagań misjonarzy katolickich. Ich postawa spowodowała rozłam wśród japońskich "ukrytych chrześcijan", który doprowadził do ukształtowania się ruchu dysydenckiego. Hanare kirishitan zaczęli się izolować i w krótkim czasie zorganizowali własne wspólnoty oparte na dawnych zwyczajachThe transitional phase triggered by contact with missionaries, leading to the end of Hidden Christians’ hiding (ang.), World Cultural Heritage, dostęp 21.01.2021.
Ostatni hanare-kirishitan mieszkali na wyspach Gotō jeszcze w latach 1990. Na skutek wyludniania się tych wysp i przenoszenia się młodych ludzi do miast na stałym lądzie, to wyznanie najprawdopodobniej obecnie zupełnie zanikłoPatrick Downes, Kakure Kirishitan (ang.), Catholic Education Resource Center, dostęp 30.12.2020.
Charakterystyka Hanare-kirishitan byli wspólnotą z pogranicza chrześcijaństwa. Występował synkretyzm religijny, który przejawiał się uczestniczeniem wiernych hanare-kirishitan w ceremoniach buddyjskich i shintō. Ich religię cechował politeizm, kult przodków i kult katolickich męczenników za wiarę. Z chrześcijańskich sakramentów uznawali tylko chrzest udzielany przez mizukata. Nie prowadzili działalności misyjnej. Funkcja kapłana była u nich dziedziczna, podobnie jak w japońskim buddyzmie. Stanowili społeczność zamkniętą, w której wiarę dziedziczyło się z pokolenia na pokolenie.
Przypisy
Kategoria:Religie pochodzące z Azji Kategoria:Synkretyzm religijny