Rząd Jarosława Kaczyńskiego – Rada Ministrów pod kierownictwem premiera Jarosława Kaczyńskiego, powołana i zaprzysiężona 14 lipca 2006 przez prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego.
Jarosław Kaczyński podał gabinet do dymisji 5 listopada 2007, czyniąc to dwukrotnie – przed prezydentem RP i na forum Sejmu w dniu pierwszego posiedzenia Sejmu VI kadencji. Dymisja została przyjęta i Rada Ministrów pełniła obowiązki do czasu zaprzysiężenia nowego składu Rady Ministrów 16 listopada 2007.
Rada Ministrów Jarosława Kaczyńskiego kontynuowała politykę rządu Kazimierza Marcinkiewicza; na stanowiskach ministerialnych nie dokonano większych zmian.
Wotum zaufania 19 lipca 2006 rząd, po wygłoszeniu przez Jarosława Kaczyńskiego exposé, otrzymał od Sejmu wotum zaufania. Za jego udzieleniem głosowało 240 posłów, przeciw opowiedziało się 205. Nikt nie wstrzymał się od głosu. Większość bezwzględna konieczna do uzyskania wotum zaufania wynosiła 223 głosy.
Wotum zaufania 19 lipca 2006 Klub/koło Głosowanie Nieobecni Za Wstrzymali się Przeciw Prawo i Sprawiedliwość Platforma Obywatelska Samoobrona RP Sojusz Lewicy Demokratycznej Liga Polskich Rodzin Polskie Stronnictwo Ludowe Narodowe Koło Parlamentarne Posłowie niezrzeszeni ŁĄCZNIE Większość bezwzględna: 223, wotum zaufania udzielono
Kryzys w 2006 21 września 2006 po spotkaniu z radą polityczną PiS Jarosław Kaczyński złożył do prezydenta wniosek o odwołanie ze stanowiska wiceprezesa Rady Ministrów i ministra rolnictwa i rozwoju wsi Andrzeja Leppera. Nazajutrz prezydent RP Lech Kaczyński odwołał wicepremiera ze składu rządu. W ten sposób Samoobrona RP zbliżyła się w stronę opozycyjności. Opuściła ją część działaczy, która 22 września wraz z dotychczasowymi posłami NKP (w tym wiceministrem transportu Bogusławem Kowalskim) powołała prorządowy klub parlamentarny Ruch Ludowo-Narodowy (funkcjonujący do grudnia; w 2007 większość dawnych jego posłów powołała mającą własne koło (początkowo o nazwie RLCh) partię RLN, także popierającą rząd).
26 września 2006 w programie Teraz my! ujawniono filmowy zapis propozycji wystąpienia z Samoobrony RP składanej Renacie Beger przez polityków PiS i pozostania w koalicji. Posłanka zażądała w zamian m.in. stanowiska podsekretarza stanu w Ministerstwie Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Posłanka zaoferowała też przejście pięciu innych posłów Samoobrony RP do klubu parlamentarnego PiS. W zamian minister w Kancelarii Premiera Adam Lipiński zaoferował pomoc prawną w pozbyciu się groźby spłacenia weksli, a także rozważenie możliwości zabezpieczenia ich ze środków Sejmu do czasu wygranego procesu, aby nie doszło do wejścia komornika do biur poselskich. Weksle, o których była mowa, zostały wystawione przez Samoobronę i miały być realizowane w sytuacji, gdy którykolwiek z posłów opuści klub parlamentarny lub zostanie z niego usunięty.
Nagrane zostały trzy rozmowy Renaty Beger: dwie z Adamem Lipińskim i jedna z Wojciechem Mojzesowiczem. Adam Lipiński przyznał, że o całej sprawie (a co najmniej o stanowisku dla Renaty Beger po zmianie klubu) wiedział premier Jarosław Kaczyński. Według Adama Lipińskiego „premier się na razie nie zgodził”. Jednocześnie, wbrew sugestiom posłanki, odmówił pomocy w postępowaniach sądowych prowadzonych przeciwko niej.
Kryzys w 2007 9 lipca 2007 prezydent RP Lech Kaczyński zdymisjonował Andrzeja Leppera z funkcji wicepremiera, ministra rolnictwa i rozwoju wsi za aferę korupcyjną wykrytą przez Centralne Biuro Antykorupcyjne w Ministerstwie Rolnictwa i Rozwoju Wsi, w którą miał też być zamieszany sam Andrzej Lepper. Wieczorem tego samego dnia Prezydium Samoobrony RP zdecydowało o wyjściu partii z koalicji rządowej.
10 lipca 2007 klub parlamentarny Samoobrony RP także zdecydował o wyjściu partii z koalicji, ale ostateczną decyzję klub zostawił przewodniczącemu Andrzejowi Lepperowi. Przewodniczący zadecydował, że Samoobrona pozostaje „warunkowo” w koalicji do czasu wyjaśnienia sprawy, które spodziewane było na 13 lipca. Sojusz Lewicy Demokratycznej złożył w Sejmie wniosek o samorozwiązanie Sejmu. Platforma Obywatelska również złożyła wniosek o samorozwiązanie i dodatkowo złożyła 19 wniosków o wotum nieufności dla wszystkich ministrów rządu Jarosława Kaczyńskiego.
13 lipca 2007 prezydium Samoobrony ponownie zdecydowało o wyjściu partii z koalicji, jednak ostateczną decyzję pozostawiło przewodniczącemu Andrzejowi Lepperowi, który po spotkaniu z przewodniczącym LPR Romanem Giertychem podjął decyzję o pozostaniu Samoobrony w koalicji rządowej, a także zdecydował wraz z LPR o powołaniu wspólnej partii o nazwie „Liga i Samoobrona” (LiS).
30 lipca LiS zażądało od PiS powołania Krzysztofa Sikory na ministra rolnictwa i rozwoju wsi, przywrócenia Daniela Pawłowca na stanowisko wiceszefa UKIE i powołania komisji śledczej ds. akcji CBA w Ministerstwie Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Wicepremier Przemysław Gosiewski powiedział tym postulatom „3 razy nie”.
31 lipca 2007 poseł PiS Wojciech Mojzesowicz został powołany na urząd ministra rolnictwa i rozwoju wsi, czym złamana została przez PiS umowa koalicyjna zapewniająca Samoobronie kierowanie tym resortem.
5 sierpnia 2007 Rada Krajowa Samoobrony RP stwierdziła w uchwale, że koalicja została zerwana przez premiera Jarosława Kaczyńskiego. Ogłosiła, że partii nie wiąże już umowa koalicyjna i zobowiązała swoich ministrów: Andrzeja Aumillera (ministra budownictwa) i Annę Kalatę (ministra pracy i polityki społecznej) do oddania się do dyspozycji premiera.
8 sierpnia 2007 premier odwołał ministra spraw wewnętrznych i administracji Janusza Kaczmarka, ponieważ znalazł się w kręgu podejrzanych o przeciek ws. lipcowej akcji CBA w ministerstwie. Janusz Kaczmarek w specjalnym oświadczeniu dla PAP napisał, że nie jest źródłem przecieku, a w kręgu podejrzeń ws. przecieku są też inni ministrowie. Stwierdził, że prokuratura pod kierownictwem Zbigniewa Ziobry nie jest w stanie wyjaśnić tej sprawy i potrzebna jest sejmowa komisja śledcza. Nowym szefem MSWiA został Władysław Stasiak. 10 sierpnia wicepremier Roman Giertych w imieniu LPR zaproponował ponowne rozmowy koalicyjne między PiS a Samoobroną i LPR, w wyniku których miałby zostać wyłoniony rząd bez partyjnych liderów – jego, Jarosława Kaczyńskiego i Andrzeja Leppera. Na czele nowego rządu mógłby stanąć zdaniem Romana Giertycha Kazimierz Marcinkiewicz, Zyta Gilowska, Zbigniew Ziobro lub Kazimierz Michał Ujazdowski. Wicepremier powiedział, że LPR nie poprze wniosków o samorozwiązanie Sejmu.
Po odwołaniu z urzędu ministra MSWiA Janusz Kaczmarek mówił w wywiadach prasowych, że źródłem przecieku ws. akcji CBA mógł być minister sprawiedliwości Zbigniew Ziobro – 11 sierpnia informację tę potwierdził były wicepremier Andrzej Lepper. Zbigniew Ziobro miał powiedzieć o akcji CBA Andrzejowi Lepperowi 14 czerwca 2007 podczas spotkania w Kancelarii Premiera. Janusz Kaczmarek powiedział też, że Zbigniew Ziobro szukał „haków” na ministra Zbigniewa Wassermanna i był inspiratorem artykułów prasowych stawiających go w złym świetle.
11 sierpnia 2007 Roman Giertych poinformował po spotkaniu z premierem, że Jarosław Kaczyński zerwał umowę koalicyjną. Tego samego dnia Rada Polityczna PiS podjęła uchwałę, w której zdecydowała się na zerwanie koalicji PiS-Samoobrona-LPR oraz na przedterminowe wybory parlamentarne (odbyły się one 21 października).
13 sierpnia prezydent Lech Kaczyński na wniosek premiera zdymisjonował ministrów z LPR (Romana Giertycha i ministra gospodarki morskiej Rafała Wiecheckiego) oraz z Samoobrony RP (Annę Kalatę i Andrzeja Aumillera). Tego samego dnia posłowie LiS złożyli wniosek o konstruktywne wotum nieufności wobec rządu, jako premiera proponując Janusza KaczmarkaDruk nr 2009 z 13 sierpnia 2007.. W kolejnych dniach zdymisjonowani zostali wiceministrowie z LPR i Samoobrony.
Dymisja 5 listopada 2007 w Pałacu Prezydenckim w obecności prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego premier Jarosław Kaczyński podał kierowaną przez siebie Radę Ministrów do dymisji. Stało się to na kilka godzin przed pierwszym posiedzeniem Sejmu, co oznacza, że przyjęty przez premiera Kaczyńskiego tryb złożenia dymisji gabinetu (art. 162 ust. 2 pkt 3 Konstytucji RP) jest dobrowolnym ustąpieniem z urzędu, nie zaś obligatoryjną dymisją wynikającą z postanowień Konstytucji (art. 162 ust. 1). Według nich dotychczasowy prezes Rady Ministrów podaje Radę Ministrów do dymisji na pierwszym posiedzeniu nowo wybranego Sejmu.
Premier Jarosław Kaczyński ponowił akt dymisji na pierwszym posiedzeniu Sejmu VI kadencji.
Prezydent RP postanowieniem z 5 listopada 2007 przyjął dymisję Rady Ministrów i powierzył jej pełnienie obowiązków konstytucyjnych do czasu zaprzysiężenia nowego składu Rady Ministrów (art. 162 ust. 3), które nastąpiło 16 listopada 2007.
Z chwilą przyjęcia dymisji rządu dymisję złożyli wszyscy sekretarze i podsekretarze stanu oraz wojewodowie i wicewojewodowie (art. 38 ustawy o Radzie Ministrów).
Małe partie związane z rządem W koalicji z PiS były także: Ruch Ludowo-Narodowy (prezes powstałej w styczniu 2007 partii RLN Bogusław Kowalski był od 23 maja 2006 do 23 listopada 2007 sekretarzem stanu w Ministerstwie Transportu) i PSL „Piast” (wiceprezes PSL „Piast” Krzysztof Tołwiński był od 18 września 2007 do 16 listopada 2007 podsekretarzem stanu w Ministerstwie Skarbu Państwa). W rządzie byli także działacze reaktywowanego przez Artura Balazsa w sierpniu 2007 Stronnictwa Konserwatywno-Ludowego: Zbigniew Religa (minister zdrowia, początkowo w Partii Centrum) oraz Mirosław Mielniczuk, sekretarz stanu w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej od 7 sierpnia 2006 do 20 listopada 2007 (wszedł do rządu z rekomendacji Samoobrony RP, nie będąc jej członkiem).
Rada Ministrów Jarosława Kaczyńskiego (2006–2007)