Port lotniczy Auckland (, IATA: AKL, ICAO: NZAA) – największy międzynarodowy port lotniczy Nowej Zelandii, przyjmujące około 70% pasażerów przylatujących do Nowej Zelandii z innych krajów. Położony jest w Mangere, 21 km od centrum Auckland. Jest głównym portem przesiadkowym linii lotniczych Air New Zealand oraz portem przesiadkowym dla Virgin Australia (dawniej Pacific Blue Airlines). W 2013 obsłużył ponad 14 mln pasażerów. Jest też jednym z dwóch nowozelandzkich lotnisk, na których mogą lądować samoloty: Boeing 777, Boeing 747 i Airbus A380 (drugim jest Port lotniczy Christchurch). Auckland International Airport zajmuje drugie miejsce pod względem ilości pasażerów lotów międzynarodowych w Australazji po Sydney. W latach 2009–2011 lotnisko w Auckland znajdowało się w pierwszej dziesiątce najlepszych lotnisk na świecie zajmując odpowiednio: 10 miejsce (2009), 9 (2010) i 8 (2011) miejsce wśród najlepszych portów lotniczych na świecie wg oceny Skytrax.

Historia Teren obecnego portu lotniczego był początkowo wykorzystywany jako lotnisko Auckland Aero Club. W 1928 roku aeroklub wydzierżawił ziemię od farmerów, z przeznaczeniem na miejsce postoju trzech należących do niego samolotów De Havilland DH.60 Moth. Prezydent klubu uznał, że to miejsce ma wiele istotnych dla lotniska zalet, tzn. ma dobre podejścia, jest dobrze zdrenowane, nie ma w pobliżu budynków, ani linii przesyłowych prądu oraz nie ma tu mgieł. Przed przebudową lotnisko to nazywało się Mangere Aerodrome. W 1960 roku rozpoczęto prace mające na celu przejęcie roli portu lotniczego dla Auckland od znajdującego się w północno-zachodniej części miasta lotniska Whenuapai. Znaczna część pasa startowego znajduje się na gruntach przejętych od Manukau Harbour. Pierwszy samolot wystartował z przebudowanego lotniska w listopadzie 1965. Był to Douglas DC-8 należący do Air New Zealand, który leciał do Sydney. Port lotniczy został oficjalnie otwarty w następnym roku w trakcie trwającego od 29 stycznia do 31 stycznia weekendu Auckland Anniversary.

W 1977 r. został wybudowany nowy terminal międzynarodowy, nazwany imieniem Jean Batten. Przedtem wszyscy pasażerowie (włączając w to pasażerów lotów międzynarodowych) korzystali z terminala, który obecnie obsługuje loty krajowe. W roku 2005 został zmodernizowany terminal międzynarodowy, w którym rozdzielono pasażerów przylatujących i odlatujących. Miało to związek z zamachami terrorystycznymi z 11 września 2001 r.

Rozbudowa portu lotniczego W 2007 r. na północ od istniejącego pasa startowego rozpoczęto budowę drugiego. Początkowo miał mieć 1200 m (3900 stóp) i obsługiwać regionalne loty Air New Zealand, na których latają samoloty turbośmigłowe. Koszt tej rozbudowy był szacowany na 32 mln dolarów. Miała ona wpłynąć na poprawę wydajności lotniska, dzięki usunięciu mniejszych samolotów (wymagają on dłuższych przerw pomiędzy startami ze względu na turbulencje powietrza powstające wywoływane przez startujące duże odrzutowce) z głównego pasa startowego. W późniejszej fazie pas miał zostać wydłużony do 1950 m (6400 stóp) tak, by mogły z niego korzystać małe odrzutowce (np. Boeing 737, Airbus A320) wykorzystywane na trasach krajowych i obszarze Morza Tasmana. Jednak w sierpniu 2009 roku wstrzymano realizację drugiej fazy rozbudowy lotniska ze względu na spadek ruchu lotniczego.

Realizacja fazy pierwszej rozpoczęła się w listopadzie 2007 roku. Druga faza rozbudowy jest obecnie wstrzymana. W planach jest również trzecia faza rozbudowy wydłużająca pas do 2150 m (7050 stóp), co miałoby umożliwić lądowanie średniej wielkości odrzutowców obsługujących loty międzynarodowe do Australii i wysp Oceanii. Dziesięcioletni projekt rozbudowy miał kosztować 120 mln dolarów nowozelandzkich, nie wliczając w to kosztów planowanej poważnej przebudowy terminali i innej związanej z tym infrastruktury.

prawo|mały|Airbus A380 linii Emirates na lotnisku w Auckland W 2009 r. został rozbudowany terminal międzynarodowy. Dobudowano do niego Pier B o długości 145 m i szerokości 18 m (łączna powierzchnia to 5500 m²). Został on zaprojektowany w sposób, który ułatwi jego dalszą rozbudowę. Obecnie znajdują się tu Bramki (Gate), które są przystosowane do obsługi samolotów Airbus A380. W maju 2009 r. linie lotnicze Emirates jako pierwsze rozpoczęły regularne loty samolotami Airbus A380 do Auckland (trasa Dubaj-Sydney-Auckland). Od 2 października 2012 r. linie Emirates zastąpiły tymi samolotami Boeinga 777-300ER na trasie Dubaj-Melbourne-Auckland, a od 2 października 2013 r. Airbus A380 zastąpił Boeinga 777-300ER również na trasie Dubaj-Brisbane-Auckland. To oznacza, że port lotniczy Auckland jest jedynym na świecie, poza Dubajem, gdzie linie Emirates mają jednocześnie trzy samoloty Airbus A380.

W 2013 r. ruszyła przebudowa terminala krajowego. Jej koszt ma wynieść 30 milionów dolarów. Faza pierwsza trwała od stycznia do marca 2013 r. i obejmowała przebudowę dojazdu do terminala i okoliczne drogi. Druga faza rozpoczęta w czerwcu 2013 r. ma potrwać rok i objąć m.in. strefę odbioru bagażu, nowe przejścia prowadzące do rękawów a ponadto podnieść poziom bezpieczeństwa i umożliwić pasażerom bezpośrednie przejście z części terminala obsługującej lota Air New Zealand do części obsługującej loty Jetstar Airways.

Terminale

Terminal międzynarodowy prawo|mały|Terminal Międzynarodowy portu lotniczego Auckland Stanowiska chek-in znajdują się na parterze we wschodniej części budynku terminala międzynarodowego. Bramki 1-10 znajdują się w części Pier A (Bramki 1-9 mają pojedyncze rękawy, bramka 10 – podwójny rękaw). W tej części znajdują się również bramki 4A, 4B, 4C i 4D, z których pasażerowie są przewożeni do samolotów autobusami. Bramki 15 i 16 znajdują się w nowej części Pier B. Są to bramki z podwójnymi rękawami, które umożliwiają jednoczesny boarding na dwóch pokładach samolotu Airbus A380. Stanowiska 17 i 18 znajdują się w zachodniej części budynku Pier B, nie posiadają rękawów; jeżeli są wykorzystywane do boardingu to pasażerowie są dowożeni do samolotów z wykorzystaniem Bramek 4A-4D. Bramki 70-73, 76-80 i 82-83 znajdują się po obu stronach części Pier A i nie posiadają rękawów; jeżeli są wykorzystywane do boardingu to pasażerowie są dowożeni do samolotów z wykorzystaniem Bramek 4A-4D.

Terminal krajowy Dwa istniejące wcześniej budynki terminali krajowych zostały połączone wspólną strefą handlową. Stanowiska odpraw linii Jetstar znajdują się po zachodniej stronie terminala, w budynku wykorzystywanym wcześniej przez linie Qantas, i nieistniejące już Anset New Zealand oraz Pacific Blue. Strefa odpraw Air New Zealand znajduje się we wschodniej części terminala.

Krajowe loty linii Jestar obsługiwane są przez bramki 20, 21 (obie posiadają rękawy) i 22. Air New Zealand wykorzystuje bramki 24-33 (bramki 29, 30, 32 i 33 mają rękawy; bramki 25-27 i 31 nie istnieją). Regionalne linie Air New Zealand Link korzystają z bramek 34-48 (z wyłączeniem 35, 37, 38, 41 i 44, które nie istnieją) we wschodniej, regionalnej części terminala krajowego. Są one połączone z terminalem krytymi przejściami a pasażerowie udają się do samolotów pieszo pokonują płytę postojową.

Bramki 50-59 są używane przez linie: Air Chathams, Great Barrier Airlines, Fly My Sky i Sunair.

Linie lotnicze i połączenia Loty pasażerskie

+ Linie lotnicze i połączenia z portu lotniczego Auckland Linie lotniczeKierunkiTerminalAir ChathamsWyspy ChathamKrajowyAir New ZealandChristchurch, Dunedin, Queenstown, WellingtonKrajowyAir New ZealandAdelaide, Apia, Brisbane, Cairns, Gold Coast, Hongkong, Honolulu, Londyn-Heathrow, Los Angeles, Melbourne, Nadi, Niue, Norfolk Island, Numea, Nukuʻalofa, Papeete, Perth, Port Vila, Rarotonga, San Francisco, Szanghaj-Pudong, Sydney, Tokio-Narita, Vancouver

Sezonowo: Denpasar/Bali, Sunshine Coast Loty czarterowe: Fukuoka, Hiroshima, Pegasus Field (Antarktyda), Matsuyama, Nagoja-Centair, Okinawa, Osaka-Kansai, Sendai, Shizuoka MiędzynarodowyAir New Zealandobsługiwane przez Air Nelson Blenheim, Gisborne, Kapiti Coast, Kerikeri, Napier, Nelson, New Plymouth, Palmerston North, Rotorua (od 10 lutego 2014), Tauranga, WhangareiKrajowyAir New Zealandobsługiwane przez Eagle Airways Blenheim, Gisborne, Hamilton, Kaitaia, Kerikeri, Rotorua, Taupo, Tauranga, Wanganui, Whakatane, WhangareiKrajowyAir New Zealandobsługiwane przez Mount Cook Airline Napier, Nelson, New Plymouth, Palmerston North, TaurangaKrajowyAir Tahiti NuiLos Angeles, PapeeteMiędzynarodowyAir VanuatuPort VilaMiędzynarodowyAircalinNumeaMiędzynarodowyCathay PacificHongkongMiędzynarodowyChina Airlines Brisbane, Sydney, Tajpej-TaoyuanMiędzynarodowy China Southern AirlinesKantonMiędzynarodowy EmiratesBrisbane, Dubaj, Melbourne, SydneyMiędzynarodowyFiji AirwaysNadi, SuvaMiędzynarodowyFlight HaurakiWyspa WaihekeKrajowyFly My SkyGreat BarrierKrajowyGreat Barrier AirlinesGreat BarrierKrajowyHawaiian AirlinesHonoluluMiędzynarodowyJetstar AirwaysChristchurch, Queenstown, WellingtonKrajowyJetstar AirwaysAdelaide, Gold Coast, Melbourne, Singapur-Changi, SydneyMiędzynarodowyKorean AirSeul-IncheonMiędzynarodowyLAN AirlinesSantiago, SydneyMiędzynarodowyMalaysia AirlinesKuala LumpurMiędzynarodowyMountain AirTongariro, TurangiKrajowyQantasSezonowe: PerthMiędzynarodowyQantasobsługiwane przez Jetconnect Brisbane, Melbourne, SydneyMiędzynarodowyQatar AirwaysDohaMiędzynarodowySingapore AirlinesSingapur-ChangiMiędzynarodowySunairWhitiangaKrajowyThai Airways InternationalBangkok-SuvarnabhumiMiędzynarodowyVirgin AustraliaBrisbane, Gold Coast, Melbourne, Nukuʻalofa, Rarotonga, SydneyMiędzynarodowyVirgin Samoaobsługiwane przez Virgin AustraliaApiaMiędzynarodowy mały|centruj|Mapa połączeń

Loty towarowe

Linie lotniczeKierunki Air Freight NZ Christchurch, Palmerston North Air Post Christchurch, Dunedin, Wellington DHL Expressobsługiwana przez Tasman Cargo Airlines Numea, Sydney FedEx Express Honolulu, Los AngelesQantas Freightobsługiwany przez Atlas Air Honolulu, MelbourneQantas Freightobsługiwany przez Express Freighters Australia Christchurch, SydneySingapore Airlines Cargo Melbourne, Singapur-Changi, Sydney

Wypadki i incydenty

Wypadki i incydenty, które miały miejsce na lotnisku lub w jego pobliżu: 4 lipca 1966 samolot Douglas DC-8-52 o numerze rejestracyjnym ZK-NZB, należący od Air New Zealand rozbił się na pasie startowym wkrótce po starcie do lotu treningowego. Zginęło 2 z 5 członków załogi znajdujących się na pokładzie. 17 lutego 1979 samolot Fokker F27 Friendship o numerze rejestracyjnym ZK-NFC, należący do Air New Zealand, podchodząc do lądowania, wpadł do morza w rejonie Manukau Harbour około 1 km od pasa startowego. W katastrofie zginął 1 z 2 członków załogi i 1 z 2 pasażerów. 31 lipca 1989 samolot Convair CV-580 o numerze rejestracyjnym ZK-FTB, należący do Air Freight NZ, rozbił się wkrótce po starcie, stykając się z ziemią w odległości 387 m od końca pasa 23, po czym rozbił się i rozpadł na fragmenty, które wpadły do wód Manukau Harbour. Zginęło wszystkich trzech członków załogi. 28 września 1994 samolot Embraer EMB 110 Bandeirante o numerze rejestracyjnym ZK-KIP, należący do Eagle Airways, na skutek problemów z wysunięciem podwozia zmuszony był lądować awaryjnie, bez wysuniętego podwozia. Samolot wylądował na pasie 05, po czym sunął po nim około 400 m. Żadnemu z dwóch członków załogi nic się nie stało. Przyczyną awarii była latarka, która blokowała wysunięcie podwozia, a została pozostawiona przez serwisantów. 12 marca 2003 samolot Boeing 747-412 o numerze rejestracyjnym 9V-SMT, należący do Singapore Airlines, wykonujący lot nr 286, zahaczył ogonem o pas startowy 05L i szorował po nim przez około 500 m. Przyczyną był błąd w oszacowaniu wagi samolotu i zbyt wczesna próba jego poderwania. Nikt z 20 członków załogi i 369 pasażerów nie ucierpiał.