Sułkowscy – polska rodzina szlachecka pieczętująca się herbem Sulima, znana od XVI w. Do znaczenia doszła w XVIII wieku za sprawą Aleksandra Józefa Sułkowskiego, który był rzekomo naturalnym synem króla polskiego Augusta II Mocnego i piastował wiele ważnych stanowisk w okresie panowania Augusta III. Właściciele ordynacji rydzyńskiej i księstwa bielskiego. Potomkowie Aleksandra Józefa Sułkowskiego posiadali prawo do dziedzicznych tytułów hrabiów, a następnie książąt Świętego Cesarstwa Rzymskiego Narodu Niemieckiego. Książęta bielscy z rodu Sułkowskich nosili niemiecki tytuł książęcy herzog.

Polska rodzina magnacka Sułkowscy thumb|150px|Herb Sulima

Pochodzenie rodu Rodzina Sułkowskich, herbu Sulima, już w XVI wieku mieszkała w Sułkowie w mławskiem, 100 km na północ od Warszawy. Wieś nazywa się dzisiaj Sułkowo Borowe i tylko jeden słup pozostał z dawnego dworu. W pobliżu jest stary drewniany kościółek zbudowany w 1644 roku. Przez pierwsze cztery pokolenia jedynie najstarszy syn został odnotowany w księgach parafialnych.

Paweł na Sułkowie, ur. w XVI w., żona Franciszka Maciejowska. Jan na Sułkowie, żona Katarzyna Dłuska. Sebastian Sułkowski, żona Barbara Radzymińska Stanisław Sułkowski, ur. w połowie XVII w., burgrabia krakowski, podstarości krzeszowski. Poślubił Elżbietę Szalewską w roku 1694 lub 1695, która rzekomo miała syna Aleksandra Józefa z Augustem Mocnym, elektorem saskim (jako August Fryderyk I), który już wtedy zabiegał o tron polski (ogłoszony jako król August II w czerwcu 1697 na sejmie elekcyjnym).

thumb|150px|Anonimowy malarz saski, Portret Aleksandra Józefa Sułkowskiego, po 1734 r., zbiory Muzeum Okręgowego w Lesznie Aleksander Józef Sułkowski (ur. 13 marca 1695 w Krakowie, zm. 21 maja 1762 w Lesznie) – był w młodych latach kompanem i faworytem Augusta III, syna Augusta Mocnego, pierwszym ministrem gabinetu saskiego w latach 1733–1738. 15 września 1737 otrzymał tytuł hrabiego rzeszy (Reichsgrafa), a w 1752 został uhonorowany przez cesarzową Marię Teresę tytułem księcia Rzeszy. W 1754 prawo używania tytułu książęcego rozszerzono na wszystkich członków rodu. W 1738 kupił od byłego króla Stanisława Leszczyńskiego wszystkie jego dobra w Rydzynie, Lesznie i okolicach. W 1752 kupił Zamek w Bielsku na Śląsku Cieszyńskim wraz z dobrami w bielskim wolnym państwie stanowym od spadkobierców Jana Sunnegha. W 1754 r. podniesiono państwo bielskie do rangi księstwa. 23 października 1728 poślubił hrabiankę Marię Franciszkę Stein zu Jettingen (1712–1741), z którą miał czterech synów i trzy córki: thumb|Kartusz z książęcą odmianą herbu Sulima na fasadzie zamku w Rydzynie August Kazimierz Sułkowski (15 listopada 1729 – 7 stycznia 1786) – szambelan królewski, pisarz wielki koronny 1764, generał lejtnant wojsk koronnych, szef pułku ordynacji rydzyńskiej, marszałek Sejmu w latach 1775–1776. Ukończył rozbudowę zamku rydzyńskiego rozpoczętą przez jego ojca i stworzył Ordynację Rydzynską. Poślubił Ludwikę Mniszech w 1766. Nie mieli dzieci. Aleksander Antoni Sułkowski (15 października 1730 – 21 września 1786) – generał lejtnant wojsk koronnych 1785, feldmarszałek wojsk cesarskich, starosta odolanowski. Poślubił Eleonorę Cetner w 1755. Nie mieli dzieci. Franciszek Sułkowski (29 stycznia 1733 – 22 kwietnia 1812) – odziedziczył Księstwo bielskie i stworzył bielską linię rodziny Sułkowskich. Antoni Sułkowski (11 czerwca 1734 – 16 kwietnia 1796) – stworzył linię rydzyńską rodziny Sułkowskich i dziedziczył klucze rydzyńskie i leszczyńskie. Marianna (1728–1749) – w 1747 poślubiła Franciszka Jakuba Szembeka. Joanna (1736–1800) – w 1750 poślubiła księcia Piotra Pawła Sapiehę. Józefa Petronela (1737–1756) – w 1753 poślubiła Ignacego Potockiego z którym miała dwoje dzieci – Mariannę i Aleksandra.

Tytuły i przywileje Aleksandra Józefa Sułkowskiego

22 sierpnia 1733 – od cesarza Karola VI otrzymuje dziedziczny tytuł hrabiego Świętego Cesarstwa Rzymskiego (niem. Reichsgraf

- projekt herbu hrabiowskiego Aleksandra Józefa Sułkowskiego zatwierdził cesarski cenzor heraldyczny Williama O'Kelly, zaopatrując opisem „Conformatum est statui comitum”

20 września 1733 – od cesarza Karola VI otrzymuje inkolat (indygenat) na ziemiach Korony Czeskiej (w Czechach i na Śląsku) 1734 (data dzienna nieczytelna) – elektor Saksonii Fryderyk August II (także król Polski jako Augusta III) zezwolił Aleksandrowi Józefowi jako swemu urzędnikowi na przyozdobienie hrabiowskiego herbu godłem Saksonii, włączając go w ten sposób do elit politycznych swego państwa Tarczę rodową Sulima wieńczyła teraz korona rangowa, hrabiowska, z dziewięcioma perłami, a labry przybrały barwę złoto-czarną i srebrno-czerwoną. Po bokach tarczy pojawiły się podtrzymujące ją dwa antytetyczne lwy, stojące na tylnych łapach. Na piersi półorła w górnym polu herbu pojawił się znak Saksonii. Możliwe, że już 2 sierpnia 1732 r. Sułkowski uzyskał pozwolenie na jego używane w rodowym klejnocie, w uproszczonej formie rucianej korony w kolorze zielonym. Prawo używania pełnego herbu Saksonii – pod koroną elektorską tarcza z pięcioma czarnymi i złotymi pasami, przedzielona na skos zieloną rutą – przyszło dopiero w 1734 r., po otrzymaniu tytułu hrabiowskiego

1749 – od króla Prus Fryderyka II otrzymał inkolat z uznaniem tytułu hrabiowskiego w Śląsku pruskim (dla tego okresu nie stosuje się jeszcze pojęcia linii rydzyńskiej) 26 lutego 1752 – nabył wolne państwo stanowe Bielsko (nie Bielsk, niem. Freiestandesherrschaft Bielitz) – terytorium liczące 210 km² - miasto Bielsko (Bielitz) z wioskami Bronow (Braunau), Bystra (Śląska, Bistrai), Dziedzice (Dzieditz), Jasienica (Heinzendorf), Jaworze (Ernsdorf), Kamienica (Kamitz), Komorowice (Śląskie, Batzdorf), Ligota (Ellgoth), Mazańcowice (Matzdorf), Międzyrzecze (Kurzwald), Mikuszowice (Śląskie, Nikelsdorf), Stare Bielsko (Alt Bielitz), Wapienica (Lobnitz) i Zabrzeg 18 marca 1752 – z rąk cesarzowej Marii Teresy uzyskał tytuł księcia (niem. Fürst)w ziemiach Koronie Czeskiej Dyplom w zbiorach Muzeum Historycznego w Bielsku-Białej

19 marca 1752 – Maria Teresa podniosła bielskie wolne państwo stanowe do rangi księstwa (niem. Fürstentum) 20 marca 1752 – Maria Teresa zezwoliła na przekształcenie dóbr bielskich w fideikomis oparty na zasadach niepodzielności majątku i dziedziczenia liniowego starszeństwem urodzenia (primogeniturae & linealis succesionis) – odpowiednik ordynacji 17 kwietnia 1752 – dzięki istniejącemu od 1746 roku cesarskiemu rozporządzeniu o wzajemnym przyznawania tytułów w Rzeszy i Czechach, otrzymał tytuł księcia Świętego Cesarstwa Rzymskiego (niem. Reichsfürst) od cesarza Franciszka I Stefana Dyplom w zbiorach Muzeum Historycznego w Bielsku-Białej

1 lipca 1752 – oficjalne przejęcie dóbr na bielskim zamku (miejscowa szlachta, magistrat, mieszczaństwo i poddani z wiosek dominium złożyli homagium) czerwiec 1754 – zwraca się do Marii Teresy o tytuł książęcy (niem. Fürst) dla całej rodziny i podniesienie rangi księstwa (niem. Fürstentum do niem. Herzogtum) 5 sierpnia 1754 – cesarz Franciszek I Stefan rozszerzył tytuł książęcego (niem. Fürst) na potomstwo księcia bielskiego, synów: Augusta, Aleksandra, Franciszka, Antoniego i Kazimierza (z drugiego małżeństwa) oraz książęce córki: Joannę, Józefę, Petronelę oraz Teresę (z drugiego małżeństwa) Dyplom w zbiorach Muzeum Historycznego w Bielsku-Białej

2 listopada 1754 – cesarzowa Maria Teresa odrębnym dyplomem nadała Aleksandrowi Józefowi Sułkowskiemu dziedziczny tytuł książęcy (niem.) Herzog, a potomnym dziedziczny tytuł książęcy (niem.) Fürst. Bielsko zostało księstwem wyższej rangi (niem. Herzogtum), potwierdzone zostały także zasady jego dziedziczenia, ukonstytuowane dwa lata wcześniej (Sułkowski został zrównany prawami na terenie Śląska Austriackiego z cesarzem Franciszkiem I Stefanem, lennym właścicielem księstwa cieszyńskiego oraz księciem Józefem Wacławem Lichtensteinem, właścicielem Opawy i Karniowa) Dyplom w rękach spadkobierców Aleksandra Józefa Sułkowskiego – X księcia bielskiego

Od tego momentu A.J. Sulkowski tytułował się następująco:

Aleksander Józef z Sułkowa Borowego Sułkowski, książę Świętego Państwa Rzymskiego i książę (Herzog) na Bielsku, łowczy nadworny litewski, generał broni, najwyższy ochmistrz i pierwszy minister gabinetowy dworu Saskiego, starosta piaseczyński, odolanowski, nowodworski

Potomkowie Stanisława Sułkowskiego Ta linia rodu nie nosi tytułów książęcych, a ich herbem jest Sulima.

Stanisław Sułkowski – właściciel majątku Sułkowo, miał z żoną Elżbietą Szalewską z Wągrowskich czworo dzieci: Antoni (ok. 1700 – przed 1753) Michał Sułkowski (ok. 1700–1747) – generał major saski w roku1744. Stanisław (?-1749) – ksiądz-kanonik w Warszawie. Elżbieta – poślubiła Jakuba Luba, potomka Kazimierza Nowosielskiego.

Antoni Sułkowski – pułkownik saski, starosta osomański. Poślubił Rozalię Rauz, z którą miał pięcioro dzieci:

Stefan – od 1740 kapitan wojsk cesarskich, od 1773 pułkownik wojsk koronnych. Teodor (1728–1792) – od 1777 pułkownik wojsk cesarskich. W 1772 poślubił Julię Quelisk z którą miał jednego syna. Kazimierz (1729–1805) – od 1757 podpułkownik wojsk koronnych, od 1770 pułkownik, a od 1780 generał major. W 1780 poślubił Ludwikę Przyjemską, ale nie ma informacji co do ich potomstwa. Ignacy (1731–1795) – od 1763 stolnik bracławski, od 1777 generał major wojsk cesarskich, a od 1780 generał major wojsk koronnych. W 1764 poślubił Cecilię Schiefert, a w 1790 Józefę de Fernemont. Helena – poślubiła Walentego Zbijewskiego.

thumb|150px|Aleksander Brodowski, Portret Józefa Sułkowskiego, ok. 1812, zbiory Muzeum Narodowego w Poznaniu Józef Sułkowski (17 stycznia 1773 – 22 października 1798) – brał udział w polskiej wojnie z Rosją w 1792 i był jednym z pierwszych oznaczonych Orderem Virtuti Militari. Później wstąpił do wojsk napoleońskich i walczył w północnych Włoszech. Napoleon Bonaparte mianował go swoim adiutantem i awansował do rangi brygadiera. Walczył w Egipcie, gdzie zginął w walce z powstańcami pod Kairem 1798. Jego nazwisko jest wpisane na południowej kolumnie Łuku Triumfalnego w Paryżu. Nigdy nie był żonaty.

Późniejsze pokolenia Sułkowskich Tadeusz Sułkowski (15 października 1907 w Skierniewicach – 26 lipca 1960 w Londynie) – poeta, syn Tadeusza i Florentyny Konarskiej. Studiował literaturę na Uniwersytecie Warszawskim, a w 1933 zadebiutował tomikiem poezji „List do dnia”. Został ciężko ranny i wzięty do niewoli niemieckiej w bitwie nad Bzurą we wrześniu 1939. Przebywał m.in. w Murnau. Po zakończeniu działań wojennych dostał się do 2 Korpusu we Włoszech, a później do Londynu, gdzie zakończył służbę wojskową. Później był zarządcą i gospodarzem utworzonego w Londynie dla polskich artystów Domu Pisarza przy Finchley Road, gdzie mieszkał do śmierci. W 1961 opublikował tomik poezji „Dom złoty”, poza tym pisał w rozmaitych pismach polskich. Niepublikowane prace są przechowane w bibliotece Polish Institute of Arts and Sciences of America w Nowym Jorku.

Książęta rydzyńscy Książę Antoni Sułkowski (29 stycznia 1735 – 22 kwietnia 1796) – od 1757 pułkownik wojsk koronnych, później (1762) generał lejtnant wojsk koronnych, a od 1774 szef pułku ordynacji rydzyńskiej. W 1775 mianowany wojewodą gnieźnieńskim, w 1786 kaliskim, a w 1793 kanclerzem wielkim koronnym. W 1779 został odznaczony Orderem Orła Białego. Po bezdzietnej śmierci obu starszych braci w 1786 został ordynatem Ordynacji Sułkowskich. W 1766 poślubił hrabiankę Mariannę Działyńską, z którą rozwiódł się w 1781. W 1784 ożenił się z hrabianką Karoliną Bubna-Littitz, z którą miał jednego syna Antoniego Pawła:

right|150px