Afonso II (Alfons), zwany Grubym (ur. 23 kwietnia 1185, zm. 25 marca 1223) – był trzecim królem Portugalii od 1211 r.
Życiorys Był synem Sancho I i Dulce Berengarii. W przeciwieństwie do swoich poprzedników nie prowadził szeroko zakrojonych działań wojennych przeciwko Kastylijczykom ani Maurom. Pojedyncze akcje zbrojne, tak jak zdobycie Alcácer do Sal w 1217, były wynikiem prywatnych wypraw szlachty portugalskiej. Z jego polecenia powstało pierwsze spisane prawo królestwa, scentralizował także władze w państwie. W wyniku ograniczania przywilejów kościelnych, został ekskomunikowany przez arcybiskupa Bragi Estêvão Soaresa da Silva. Klątwę zdjęto w zamian za obietnice przywrócenia przywilejów kościelnych jego dziadka - Alfonsa I, lecz nie uczynił tego aż do śmierci.
Przodkowie
Rodzina W 1208 Alfons poślubił infantkę Urrakę Kastylijską (1186–1220), córkę króla Alfonsa VIII Szlachetnego i Eleonory Plantagenet. Para miała pięcioro dzieci: Sancha II (1207–1248), kolejnego króla Portugalii, Alfonsa III (1210–1279), kolejnego króla Portugalii, Eleonorę (1211–1231), żonę księcia Waldemara Duńskiego (syna króla Waldemara II i siostry Alfonsa - Berengarii), Ferdynanda (przed 1217–1243), pana Serpa, Wincentego (1219).
Alfons miał też dwóch synów nieślubnych: Jana Alfonsa (?-1234), Piotra Alfonsa (ok. 1210-?).
Przypisy
Kategoria:Dynastia burgundzka Kategoria:Władcy Portugalii Kategoria:Urodzeni w 1185 Kategoria:Zmarli w 1223 Kategoria:Ludzie urodzeni w Coimbrze