KP Chemik Police

KP Chemik Police – polski klub piłkarski z siedzibą w Policach, założony w 1968 roku.

Stadion thumb|500px|Stadion Miejski w Policach Stadion Miejski w Policach ma pojemność 3200 osób, w tym 1500 siedzących i 1700 stojących. oświetlenie: brak trybuna kryta: tak wymiary: 110 × 74,52 m Obok boiska znajduje się orlik.

Kadra Sezon 2013/2014

Historia Klub Sportowy „Chemik” w Policach powstał na bazie Klubu Sportowego „Promień”, zrzeszonego w federacji sportu StartHistoria klubu – Oficjalny Serwis Klubu Piłkarskiego Police..

W czerwcu 1967 roku zarząd klubu, obejmującego swoją działalnością w większości pracowników Zakładów Chemicznych Police, zwrócił się do Okręgowego Związku Zawodowego Chemików z prośbą o przyjęcie w poczet członków federacji Chemik. Rejestracji Klubu Sportowego Chemik przy Zakładach Chemicznych Police dokonano 2 marca 1968 roku.

Założycielami byli: Ireneusz Zdulski, Zygmunt Walkowiak, Zdzisław Franusz, Henryk Królak, Henryk Karczyński, Konrad Lapisa, Jerzy Morzycki, Stanisław Kopala, Roch Orzechowski, Włodzimierz Brzeziński, Zbyszko Musioł, Lech Banucha, Achilles Nucos, Kazimierz Pietrek, Edward Jędruch.

Pierwszą siedzibą klubu był hotel Zakładów Chemicznych Police na osiedlu IV. W momencie powołania KS Chemik istniały w klubie cztery sekcje: podnoszenia ciężarów, piłki nożnej, żeglarska i szachowa. W latach późniejszych powstały jeszcze sekcje: kolarska, łucznicza i piłki siatkowej.

W początkowym okresie działalność KS Chemik natrafiała na duże trudności, z uwagi na brak zaplecza sportowego. Ciężarowcy trenowali między innymi w piwnicach hotelu. Brakowało odpowiednich urządzeń sportowych i odpowiedniej sali gimnastycznej. Klub liczył w tym czasie około 300 członków, w liczbie tej byli zawodnicy czynnie uprawiający sport, jak również członkowie wspierający. Najbardziej prężną sekcją była piłka nożna, która zrzeszała 120 zawodników. Pierwsza drużyna w sezonie 1968/1969 awansowała po raz pierwszy do klasy okręgowej (Klasa A). Do jednych z ambitniejszych planów ówczesnego okresu należało dokończenie budowy pawilonu sportowego na stadionie w Policach. Budynek ostatecznie oddano do użytkowania pod koniec 1971 roku. Wykonano również oświetlenie boiska, wybetonowano plac przed pawilonem. W dniu 03.12.1972 roku oddano do użytku budynek siłowni wybudowany przez Z.Ch. Police.

Sukcesy

Sezony w Pierwszej Lidze - 7 Puchar Polski ZZPN - 2019 Finalista Pucharu Polski ZZPN - 2007,2013 Mistrzostwo Polski Juniorów Młodszych - 2011

Sekcja piłki nożnej Od samego początku sekcja piłki nożnej była sekcja wiodącą. Pierwszymi trenerami, którzy zajmowali się szkoleniem piłkarzy byli: trener pierwszego zespołu seniorów Pan Ławicki oraz trener grup młodzieżowych Pan Jaskurzyński. Trenerzy ci nie mieli jednak odpowiednich uprawnień instruktorskich i w związku z tym klub zmuszony został do szkolenia kadry instruktorskiej. Trójka zawodników: Sobczak, Wosik i Furmanek oddelegowana została na kurs pomocników instruktora piłki nożnej. W tym czasie I drużyna, która przeszła z KS „Promień” zajmowała w A klasie 4. miejsce po rundzie wiosennej. KS „Chemik” poczynił w tym czasie szeroki nabór do sekcji piłki nożnej z młodzieży miasta Polic, okolic i kombinatu, wzmacniając rezerwy grające w B klasie. Klub posiadał 2 drużyny juniorów uczestniczące w rozgrywkach mistrzowskich województwa, które zajęły w rozgrywkach 4 i 7. miejsce. Przy współpracy z powiatowym Ośrodkiem Sportu i Turystyki w Policach klub prowadził ligę międzyszkolną, a drużyna utworzona z najlepszych zawodników uczestniczyła w rozgrywkach ligi trampkarzy prowadzonej przez ZKS „Świt”. W stanie organizacyjnym na rok 1968 klub ze względu na brak warunków sportowo-bytowych (stadion bez szatni) i odpowiednich warunków finansowych nie był w stanie podołać opiece nad młodzieżą chętnie garnącą się do sekcji piłki piłkarskiej i podołania obowiązkowi zapewnienia należytej opieki nad wszystkimi chętnymi i utalentowanymi sportowcami.

Sezon 1968/69 W sezonie 1968/69 drużyna zajęła I miejsce w A-klasie i awansowała do klasy okręgowej. Trenerem pierwszego zespołu był Remigiusz Ziemęcki trener I klasy. Do najlepszych zawodników należeli bracia Tadeusz i Janusz Ławiccy, Wosik, Więcek, Karczyński i Sobczak. Sekcja zatrudniała etatowo jednego trenera klasy I oraz 3 instruktorów.

Skład pierwszego zespołu stanowili wówczas: Karnacz, Sobczak, Maciejowski, Wosik, Karczyński, Kur, Więcek, Mielniczuk, Gacała, Płużyczka, Bernart, Tadeusz i Janusz Ławiccy.

Sezon 1969/70 Pierwsza runda rozgrywek sezonu 1969/70 była bardzo pomyślna dla I zespołu, który zajął wysokie 3. miejsce ze stratą 3 punktów do prowadzących Czarnych Szczecin, co jak na beniaminka było dużym osiągnięciem. W końcowej rozgrywce sezonu 1969/70 Chemicy zajęli 4. miejsce. Najlepszymi strzelcami byli: M. Wiącek 7 bramek i J. Ławicki 6 bramek.

Kadra drużyny w tym czasie to: Kędzierski, Forycki, Gacała, Maciejewski, Nucos, Sobczak, Jakubczak, Haraburda, Zmarycz, Wosik, Karczyński, Wasiun, Wiącek, Ławicki, Mielniczuk, Paczkowski, Bernat, Gawryluk.

Sezon 1970/71 Wyniki uzyskane przez zespół w sezonie 1969/70 przeszły najśmielsze oczekiwania. W perspektywie zakładano szybki awans do II ligi. Tymczasem start do sezonu 1970/71 wyłonił przed sekcją szereg nieprzewidzianych trudności. Wraz z odejściem trenera Ziemięckiego odeszło 7 czołowych zawodników sprowadzonych przez niego ze Szczecina, co od razu odbiło się na wynikach. Końcowy rezultat rundy jesiennej to 7 punktów i przedostatnia lokata w tabeli. W tym czasie klub dysponował 99 zawodnikami grającymi w czterech zespołach. Poza zespołem ligi okręgowej, rezerwy uczestniczyły w rozgrywkach klasy B, I drużyna juniorów przy lidze okręgowej i II drużyna przy klasie B. Rezerwy zajęły ostatnie miejsce w swojej grupie zdobywając tylko 4 punkty. Sytuacja tego zespołu była konsekwencją trudności kadrowej na jakie napotkał pierwszy zespół. Lepiej sytuacja przedstawiała się w drużynie juniorów (III miejsce po I rundzie przy lidze okręgowej dawało nadzieję na awans do I ligi juniorów). Drużyny seniorów I i II trenował w tym czasie Janusz Ławicki. Młodzi zawodnicy nie byli jeszcze dostatecznie rutynowani i nie zawsze wytrzymywali trudy pojedynków. Widać było braki w przygotowaniu zimowym. Drużyny juniorów trenował Julian Gadzała, który oddał do seniorów kilku zawodników a mimo to zespół osiągał dobre wyniki. Świadczyło to o dobrej pracy z młodzieżą. Zespół pod kierunkiem grającego trenera J. Ławickiego skonsolidował się i obronił miejsce w klasie okręgowej zajmując ostatecznie 12. miejsce.

Sezon 1971/72 Wkrótce Janusz Ławicki odszedł z zespołu przechodząc do ZKS „Świt” Skolwin. Trenerem drużyny został Jaroninek. Prowadził on zespół w jesiennej rundzie sezonu 1971/72. Zarząd zmienił go jednak po tym, jak zespół po rundzie jesiennej zajął ostatnie miejsce w tabeli. Na stanowisko trenera powołano byłego piłkarza „Pogoni” lat sześćdziesiątych Zygmunta Przybylskiego. Powołano również nowy zarząd sekcji piłkarskiej, który przedstawiał się następująco: Klemens Bastecki, Mieczysław Mielniczuk, Waldemar Krauze, Zygfryd Ostrowski, Jan Paśko, Achilles Nucos, Eugeniusz Rabuski, Jerzy Dobrych.

Po raz pierwszy w historii zorganizowano również prawdziwy obóz przygotowawczy dla piłkarzy w Łomnicy Tatrzańskiej. W przygotowaniach do sezonu brało udział 31 zawodników: Karnacz, Czuryszkiewicz, Baryluk, Wasiun, Kaleta, Świder, Haraburda, Gliniecki, Gałwa, Białobrzeski, Bernat, Wiśniewski, Paczkowski, Płużyczka I, Płużyczka II, Cepowski, Bilczarek, Kowalski, Grzyb, Ciuchalski, Skoczylas, Bożek, Tymoszejko, Rybowski I,. Rybowski II, Nawrocik, Szymański, Jaszczak, Karczyński, Nęcki, Żółtowski. Pierwszym symptomem poprawy był udział w corocznym zimowym „Pucharze Kuriera”. Po zwycięstwach nad: „Tarnowią” 7-0, „Starem” Trzebież 5-0, „Bałtykiem” Łobno 3-0, „Stalą” Lipiany 2-0, „Stalą” Stocznia II 6-3, „Polonią” Gryfino 6-5, w półfinale pokonali „Grunwald” Choszczno 1-0 po bramce Cepowskiego i zakwalifikowali się do finału „Pucharu Kuriera”. 26 marca 1972 r. do decydującej walki stanęły jedenastki Chemika i Orła Trzcińsko Zdrój. Wygrali piłkarze Orła w stosunku 1-0 po bramce Szweda w 66 minucie. W sezonie klasyfikacji sezonu 1971/72 I zespół zajął ostatecznie 12. miejsce.

Skład zespołu przedstawiał się następująco: Karnacz, Kaleta, Wasiun, Świder, Szymański, Wiśniewski (Gliniecki), Płużyczka, Paczkowski, Gałwa, Cepowski, Bernat.

Sezon 1972/73 Po rundzie jesiennej sezonu 1972/73 zespół „Chemika” zajmował dopiero 7. miejsce z pięciopunktową stratą do lidera. Zaszły też w zespole znaczne zmiany. Odeszli tacy zawodnicy jak: Paczkowski, Cepowski, Płużyczka I, Haraburda, Białobrzeski, Bernart, Wiśniewski, Kowalski a trzon drużyny stanowili: Karnacz, Ciszak, Kaleta, Wasiun, Wojciechowski, Świder, Lemański, Kucki, Szymański, Gałwa, Ziółkowski, Karczyński, Jusza, Płużyczka II, Bednarek I, Bednarek II, Jabłoński, Głowacki. Trener Przybylski zakładał zdobycie 3-4 miejsca na koniec rozgrywek, i co prawda nie udało się to, ale zajmując 6 pozycję, mając tylko 2 punkty straty do 3 miejsca zespół spełnił swoje zadanie i poczynił znaczne postępy tak pod względem taktycznym, jak i technicznym. Zespół stanowili młodzi piłkarze z roczników 1950–54. Widać już było dobrą pracę Z. Przybylskiego i J. Gadzały, którego młodzi wychowankowie trafiali z juniorów do I zespołu np.: Nęcki, Ciszak, Szymański, Płużyczka II, Karliński i inni. Zespół rozegrał w sumie 25 spotkań z czego 13 wygrał, 4 zremisował i 9 przegrał. Królem strzelców został Mieczysław Bednarek (26), na drugim miejscu uplasował się M. Jusza (17), na trzecim Płużyczka (16). Najwięcej spotkań rozegrali: Wasiun (51), Kaleta (49), Płużyczka (48) oraz Bednarek (48).

Sezon 1973/74 W sezonie 1973/4 pierwsza drużyna zajęła 2. miejsce za Stalą Stocznia Szczecin. Juniorzy zajęli drugie miejsce a trampkarze pierwsze. W stosunku do sezonu 1972/73 zrobiono dalszy postęp w wyszkoleniu sportowym, przyjęto 6 nowych zawodników do I zespołu co wzmocniło bojowość zespołu. Jedynym mankamentem był rak rutyny, doświadczenia i odporności psychicznej. Główne atuty juniorów to: szybkość, bojowość, ambicja i dobre warunki fizyczne. Najwięcej bramek w rozgrywkach 1973/74 zdobyli: M. Jusza (26), J. Szymański (16), J. Nęcki (11). Najwięcej meczów rozegrali J. Szymański (50), E. Wasiun (49), H. Ciszak (49). Był to zespół młody rokujący stały postęp sportowy. Przeciętna wieku 20 lat, mający szansę w przyszłym sezonie walczyć o mistrzostwo klasy okręgowej. Zakładano wzmocnienie zespołu przede wszystkim z zewnątrz drugim bramkarzem Leszek Bolcy – Błękitni Stargard i Zdzisław Cholewa – „Pionier”. W obecnym sezonie pozyskano J. Pośpieszyńskiego i powrócił do gry kontuzjowany Głowacki. Z zespołu odeszli natomiast Karnacz, Kucki, Wojciechowski, Bednarek. Spośród młodych zawodników prowadzonych przez trenera Ostrowskiego do najlepszych należeli Radziwanowski, Miler, którzy grali już w klasie okręgowej oraz Łapko, Mamiński i Nowald. W kadrze okręgowej juniorów byli oprócz tego Roman Nowald, Mirosław Kopera i Jerzy Mamiński oraz potencjalni kadrowicze Jerzy Sobczak i Waldemar Lis. Trenerem I zespołu był ówcześnie Zygmunt Przybylski.

Sezon 1974/75