Jadwiga Rutkowska, z domu Kunstetter, pseudonim „Katarzyna” (ur. 30 października 1910 w Warszawie, zm. 10 sierpnia 1994) – polska adwokat.
Życiorys
Uczęszczała do gimnazjum humanistycznego Janiny Tymińskiej. Ukończyła studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Józefa Piłsudskiego w Warszawie w 1935.
W trakcie studiów działała w tajnej organizacji kobiecej, związanej z ruchem narodowymW.J. Muszyński, Duch młodych. Organizacja Polska i Obóz Narodowo-Radykalny w latach 1934-1944. Od studenckiej rewolty do konspiracji niepodległościowej, Warszawa 2011, s. 59..
Była zastępczynią redaktora pisma „Młoda Polska”, tytułu sanacyjnej organizacji Związek Młodej Polski, do której członków RNR Falanga skierował Bolesław PiaseckiSz. Rudnicki, Falanga. Ruch Narodowo-Radykalny, Warszawa 2018, s. 301..
Od 1937 była aplikantką Stanisława Kijeńskiego, później Gustawa Zabłockiego, następnie zaś u Henryka Zabłockiego (do lipca 1944).
W kwietniu 1938 poślubiła prawnika i działacza politycznego Jerzego RutkowskiegoZmiana nazwiska, „Palestra” marzec 1939, nr 3, s. 422..
W czasie wojny uczestniczyła w działalności konspiracyjnej. Pracowała w kawiarni „Adria” (przy ul. Moniuszki), gdzie mieścił się punkt kontaktowy. Pracowali tutaj dziennikarze międzywojennego tygodnika „Prosto z Mostu” Stanisława PiaseckiegoW. Krajewski, Adwokat Jadwiga Rutkowska (1910-1994), „Palestra” 38, 1994, nr 11 (443), s. 223.. W wyniku aresztowania 5 grudnia 1940 znalazła się w więzieniu na Pawiaku, skąd została zwolniona 2 września 1941. Przed wybuchem powstania warszawskiego brała udział w rozpoznaniu terenu i przygotowaniu powstańczej Kwatery Głównej szefostwa Tajnych Wojskowych Zakładów Wydawniczych. Odpowiadała za funkcjonowanie 10 drukarni w czasie walk powstańczych. Działała pod pseudonimem „Katarzyna”.
Po upadku powstania warszawskiego była administratorem Zakładu dla wysiedlonych starców i chorych w Poroninie (od października 1944 do kwietnia 1945. W maju tego samego roku podjęła pracę w Polskim Czerwonym Krzyżu (referent, a potem stanęła na czele Wydziału Ogólnego i Organizacyjnego Zarządu Głównego PCK w Gdańsku. W PCK pracowała do stycznia 1948W. Krajewski, Adwokat Jadwiga Rutkowska (1910-1994), „Palestra” 38, 1994, nr 11 (443), s. 224..
Złożyła wniosek do ORA w Warszawie (12 maja 1948), zostając aplikantką u Władysława Winawera. W 1950 rozpoczęła praktykę adwokacką (Zespół Adwokacki nr 9 w Warszawie). Zajmowała się sprawami rodzinnymi, a także karnymi (proces przeciwko Melchiorowi Wańkowiczowi)L. Frączak, Adwokat Jadwiga Rutkowska (1910-1994), „Palestra” 38, 1994, nr 11 (443), s. 221..
Z końcem lat 60. XX w. była wiceprezesem Komisji Dyscyplinarnej, a później jej członkiem (1979-1982). W 1979 weszła w skład Komisji Naczelnej Rady Adwokackiej ds. Doskonalenia Zawodowego i Szkolenia Aplikantów. Od 1984 do 1987 była dyrektorem Ośrodka Badawczego AdwokaturyL. Frączak, Adwokat Jadwiga Rutkowska (1910-1994), „Palestra” 38, 1994, nr 11 (443), s. 222..
Pochowana na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 206-1-19). thumb|upright|Grób Jerzego i Jadwigi Rutkowskich na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Warszawskiego Kategoria:Członkowie Ruchu Narodowo-Radykalnego „Falanga” Kategoria:Łączniczki w powstaniu warszawskim Kategoria:Pochowani na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie Kategoria:Polscy adwokaci Kategoria:Więźniowie Pawiaka (okupacja niemiecka) Kategoria:Urodzeni w 1910 Kategoria:Zmarli w 1994