Werner (zm. 5 lutego 1170) – biskup włocławski w latach ok. 1147–1156, biskup płocki w latach 1156–1170.
Prawdopodobnie był Niemcem z pochodzenia. Świadkował na przywileju księżnej Salomei na rzecz opactwa w Mogilnie (ok. 1143) jako kapelan (kanonik) kolegiaty św. Piotra w Kruszwicy. Około 1147 roku został mianowany biskupem włocławskim. 4 IV 1148 r. uzyskał od papieża Eugeniusza III na synodzie w Reims bulle protekcyjną dla biskupstwa włocławskiego. Był bliskim współpracownikiem księcia Bolesława Kędzierzawego, który w 1156 mianował go biskupem płockim. W 1161 uczestniczył w wiecu w Łęczycy.
W 1165 przewodniczył poselstwu do cesarza Fryderyka I w Akwizgranie. Przywiózł z Niemiec relikwie św. Zygmunta Burgundzkiego, późniejszego patrona miasta Płocka. Był zwolennikiem cesarskich antypapieży Wiktora IV, Paschalisa III i Kaliksta III, reprezentował polski episkopat na uroczystościach kanonizacyjnych Karola Wielkiego w 1165, którym przewodził Paschalis III.
Zginął śmiercią męczeńską, zamordowany na rozkaz możnowładcy Bolesty, który przegrał z nim spór sądowy o wieś Karso (Szarsko?). Był czczony przez wiernych po śmierci i umieszczany w ówczesnych wykazach świętych i błogosławionych, jednak z uwagi na jego poparcie dla antypapieży jego kult nie zyskał uznania Kościoła po zakończeniu schizmy.
W starszej literaturze jego męczeństwo jest czasami błędnie datowane na rok 1172.
Bohater utworu hagiograficznego Mors et miracula beati VerneriPaweł Figurski: Przekaz ideowy i datacja Mors et miracula beati Verneri. Studia Źródłoznawcze. T. 48. 2010..
Przypisy
Bibliografia N. Wójtowicz, Cnotliwe życie nie zawsze stanowi gwarant wywyższenia, Szewska Pasja, R.2 (1997), nr 2–3 (10–11), s. 10–15. (tekst artykułu w internecie ) Magdalena Biniaś-Szkopek: Bolesław IV Kędzierzawy - książę Mazowsza i princeps, Poznań 2009, s. 77-83
Kategoria:Biskupi włocławscy Kategoria:Biskupi płoccy Kategoria:Ludzie związani z Płockiem (Polska średniowieczna) Kategoria:Zmarli w 1170 Kategoria:Ofiary zabójstw w Polsce średniowiecznej