Alfons d’Este (ur. 22 listopada 1533 w Ferrarze, zm. 27 października 1597 tamże) – książę Ferrary i Modeny w latach 1559–1597. Był najstarszym synem Herkulesa II d’Este i Renaty Walezjuszki (młodszej córki Ludwika XII i Anny Bretońskiej).

Jako młody człowiek walczył w armii Henryka II przeciwko Habsburgom. Wspierał sztukę i naukę - podobnie jak wszyscy jego przodkowie. W czasie elekcji 1587 roku był kandydatem do tronu Rzeczypospolitej nieoficjalnie wysuniętym przez Henryka WalezegoPrzemysław Piotr Szpaczyński, Mocarstwowe dążenia Zygmunta III w latach 1587-1618, Kraków 2013, s. 53.. Objął swoim mecenatem Torquata Tassa i Giovanniego Battistę Guariniego, zaś Luzzasco Luzzaschi służył na jego dworze jako organista.

W 1575 był kandydatem do tronu polskiego, popierał go Henryk III Walezy, a za jego sojuszników uchodzili również Zborowscy i Chodkiewiczowie. Również dla Mikołaja Krzysztofa Radziwiłła była to kandydatura poważna, niemniej z racji popierania jej przez Chodkiewiczów nie do zaakceptowaniaS. Grzybowski, Jan Zamoyski, Warszawa 1994, s. 67.. Ostatecznie spośród Zborowskich za Alfonsem opowiedział się podczas głosowania w senacie jedynie Andrzej, marszałek nadworny koronnyS. Grzybowski, Jan Zamoyski, Warszawa 1994, s. 73.. Kandydatura księcia Ferrary na króla polskiego rozpatrywana była również podczas elekcji w 1586 jednak nie miała ona większego poparciaS. Grzybowski, Jan Zamoyski, Warszawa 1994, s. 200..

Był trzykrotnie żonaty: 2 lipca 1558 ożenił się z Lukrecją Medycejską (1545−1561), córką Kosmy Medyceusza, wielkiego księcia Toskanii i Eleonory Toledańskiej. 5 grudnia 1565 ożenił się po raz drugi: z Barbarą Austriaczką (1539−1572), ósmą córką cesarza Ferdynanda I i Anny Jagiellonki. 24 lutego 1579 ożenił się po raz trzeci: z Małgorzatą Gonzagą (1564−1618), najstarszą córką Wilhelma I, księcia Mantui i Eleonory Habsburżanki (Eleonora była starszą siostrą jego drugiej żony - Barbary).

Sukcesja Żadne z małżeństw nie przyniosło Alfonsowi znanych potomków (nie posiadał również dzieci nieślubnych). Dlatego główna linia d’Este skończyła się po jego śmierci, w 1597. Cesarz Rudolf II Habsburg uczynił spadkobiercą d’Este jego kuzyna – Cezara d’Este (1561−1628) – wojskowego. Ten utracił wkrótce Ferrarę i dalej rządził w księstwie Modeny.

Przypisy

Kategoria:D’Este Kategoria:Władcy Ferrary i Modeny Kategoria:Kandydaci do polskiego tronu elekcyjnego (1575) Kategoria:Kandydaci do polskiego tronu elekcyjnego (1587) Kategoria:Kondotierzy Kategoria:Ludzie urodzeni w Ferrarze Kategoria:Urodzeni w 1533 Kategoria:Zmarli w 1597