Club Estudiantes de La Plata (wym. ) – argentyński klub sportowy (znany głównie z sekcji piłki nożnej) z siedzibą w mieście La Plata, stolicy prowincji Buenos Aires. Występuje w rozgrywkach Primera División. Domowe mecze rozgrywa na obiekcie Estadio Jorge Luis Hirschi.
Osiągnięcia Mistrz Argentyny (6): 1913 (FAF), 1967 Metropolitano, 1982 Metropolitano, 1983 Nacional, 2006/07 Apertura, 2010/11 Apertura Wicemistrz Argentyny (6): 1914 (FAF), 1919 (AAF), 1930, 1967 Nacional, 1968 Metropolitano, 1975 NacionalUwaga: W latach 1912–1914 mistrzostwa Argentyny organizowały dwie konkurencyjne federacje piłkarskie – Asociación Argentina de Football (w skrócie AAF) i Federación Argentina de Football (w skrócie FAF). Podobna sytuacja zaistniała w latach 1919–1926, kiedy to mistrzostwa organizowała uznawana przez FIFA federacja Asociación Argentina de Football oraz konkurencyjna do niej federacja Asociación Amateurs de Football (w skrócie AAm). W latach 1967–1985 mistrzostwa Argentyny były rozgrywane dwa razy do roku w formule Metropolitano i Nacional, a od sezonu 1991/92 są rozgrywane dwa razy do roku w formule Apertura (otwierające: sierpień – grudzień) i Clausura (zamykające: luty – lipiec). Copa Libertadores (4): 1968, 1969, 1970, 2009 Puchar Interkontynentalny: 1968 2. miejsce Klubowego Pucharu Świata: 2009
Historia Czasy futbolu amatorskiego Estudiantes założony został 4 sierpnia 1905 r. przez grupę studentów z La Plata po tym, jak nie dostali się do miejscowego klubu Gimnasia y Esgrima (przy czym Gimnasia bardziej preferowała sporty halowe niż piłkę nożną).
thumb|right|310px|Estudiantes La Plata z 1912 roku Na swoim stadionie zawodnicy klubu zagrali po raz pierwszy 25 grudnia 1907 r. Do pierwszej ligi pierwszy raz klub awansował w roku 1911. Debiutujący w sezonie 1912 Estudiantes wraz z klubami Gimnasia y Esgrima (ale z Buenos Aires) i Porteño stał się przyczyną podziału w futbolu argentyńskim. Kluby te po 8 kolejkach wycofały się z federacji Asociación Argentina de Football i założyły w czerwcu własną federację Federación Argentina de Football która jeszcze w tym samym sezonie zorganizowała mistrzostwa Argentyny (do konkurencyjnej ligi dołączyło jeszcze 5 innych klubów). W swoim pierwszym, „buntowniczym sezonie”, Estudiantes w mistrzostwach Argentyny w ramach nowej federacji FAF zajął trzecie miejsce. W następnym sezonie, czyli w roku 1913, Estudiantes zdobył swój pierwszy tytuł mistrza Argentyny. W 1914 roku było wicemistrzostwo Argentyny, a w kolejnym sezonie już po połączeniu się obu konkurencyjnych lig – 6. miejsce w lidze. W roku 1924 Estudiantes przeszedł do ligi organizowanej przez konkurencyjną federację Asociación Amateurs de Football, jednak nie przyniosło to spodziewanych sukcesów. Gdy w roku 1927 obie ligi połączyły się, w ogromnej, bo liczącej 34 kluby lidze, Estudiantes zajął 11. miejsce.
Wprowadzenie ligi zawodowej thumb|250px|Los Profesores: Miguel Angel Lauri, Alejandro Scopelli, Alberto Zozaya, Manuel Ferreira oraz Enrique Guaita. Najsilniejsze kluby argentyńskie (a wśród nich Estudiantes) 17 maja 1931 roku wystąpiły z ligi organizowanej przez Asociación Amateurs Argentina de Football i założyły federację Liga Argentina de Football, która zorganizowała pierwszą w historii Argentyny piłkarską ligę zawodową. Pierwszy w historii klubu sezon w zawodowych mistrzostwach Argentyny był dla Estudiantes niezwykle udany. Klub z linią ataku Lauri-Scopelli-Zozaya-Ferreyra-Guayta zwaną Los Profesores zajął wysokie trzecie miejsce, demonstrując bardzo ofensywny futbol i strzelając w 34 meczach aż 103 bramki (zdecydowanie najwięcej w lidze – drugi w tej klasyfikacji Boca Juniors, który został pierwszym zawodowym mistrzem Argentyny zdobył 85 bramek). Dwa najwyższe miejsca w tabeli strzelców ligi zajęli napastnicy Estudiantes – Alberto Zozaya (33 bramki – w tym historyczna pierwsza bramka w dziejach argentyńskiej ligi zawodowej) i Alejandro Scopelli (31 bramek).
thumb|left|175px|Ricardo Infante, drugi najlepszy w dziejach strzelec klubu. W roku 1937 Estudiantes stał się pierwszym klubem, który zainstalował na swoim stadionie sztuczne światło. W lidze niewiele to pomogło, gdyż klub znów uplasował się w okolicach środka tabeli (10. miejsce), a kolejne trzecie miejsce w lidze klub zajął dopiero w 1944 roku, a potem w 1948 roku. Główną postacią i najlepszym strzelcem klubowego ataku lat 40. był Ricardo Infante. Lata 50., choć w klubie grali tacy piłkarze jak Ogando, Garcerón, Bouché, Urriolabeitia, Infante, Antonio oraz najlepszy w historii klubu strzelec Manuel Pellegrina (221 goli), były dla Estudiantes mizerne – 12. miejsce w 1952 roku, a w następnym sezonie w 1953 roku Estudiantes zajął ostatnie 16. miejsce i pierwszy raz w swojej historii spadł z pierwszej ligi. Banicja trwała tylko rok. Jednak zespół wciąż plasował się bliżej końca niż początku tabeli.
Złota era Sytuacja klubu zmieniła się w latach 60., gdy w ataku Estudiantes pojawili się tacy gracze jak Eduardo Flores, Juan Ramón Verón czy Marcos Conigliario. Na początku tej dekady Miguel Ignomiriello trenował młodzieżową drużynę Estudiantes (zawodnicy poniżej 19 lat), którą zwano La Tercera que Mata (czyli młodociani zabójcy). Wielu piłkarzy pochodzących z tej szkółki przyczyniło się wkrótce do wielkich osiągnięć klubu. W roku 1965 klub zajął 6. miejsce, a w 1966 7. miejsce. Ale w 1967 Estudiantes został mistrzem Argentyny w turnieju Metropolitano, będąc pierwszym klubem spoza wielkiej piątki (Boca Juniors, River Plate, Racing, Independiente i San Lorenzo de Almagro), który zdobył zawodowe mistrzostwo Argentyny. W tym samym sezonie Argentyna miała dwóch mistrzów, gdyż po raz pierwszy w historii rozegrano mistrzostwa Argentyny Nacional. Tutaj Estudiantes również spisał się znakomicie i sięgnął po tytuł wicemistrza Argentyny, który jednocześnie dawał prawo reprezentowania kraju w Copa Libertadores (czego nie dawało nawet mistrzostwo w turnieju Metropolitano). W mistrzostwach Nacional Estudiantes w pełni zademonstrował swą słynną później na cały świat betonową defensywę kierowaną przez Carlosa Bilardo, gdy jako jedyny zespół stracił w rozgrywkach mniej niż 10 bramek.
Rok 1968 okazał się wyjątkowy ze względu na występy na arenie międzynarodowej. W Copa Libertadores Estudiantes (jako wicemistrz Nacional) wspólnie z mistrzem CA Independiente trafili na kluby z Kolumbii (Millonarios FC i Deportivo Cali). Debiut wypadł znakomicie i 27 stycznia na boisku przeciwnika wicemistrz Argentyny pewnie pokonał mistrza 4:2. Estudiantes wygrał grupę tracąc zaledwie 1 punkt (remis 0:0 na własnym boisku z Millonarios). W ćwierćfinale przeciwnikiem obok Independiente był peruwiański klub Universitario Lima. Po niespodziewanej porażce 0:1 w Limie wszystkie pozostałe mecze Estudiantes wygrał pewnie, choć niewysoko, awansując do półfinału. Tutaj trafił na Racing – obrońcę tytułu i zdobywcę Pucharu Interkontynentalnego. W pierwszym meczu na własnym stadionie Estudiantes wygrał wysoko 3:0, w rewanżu natomiast wygrał Racing, ale 2:0. Według obowiązującego regulaminu nie liczyły się bramki, lecz punkty – a pod tym względem był remis. Konieczne było więc rozegranie dodatkowego meczu, który mimo dogrywki zakończył się remisem 1:1. Dopiero teraz większa liczba zdobytych bramek dała klubowi Estudiantes awans do finału. W finale przyszło zmierzyć się z brazylijskim SE Palmeiras. W pierwszym meczu 2 maja na Estadio La Plata Brazylijczycy po bramce Servillo prowadzili do 83 minuty, kiedy to wyrównał Verón. Cztery minuty później Flores strzelił zwycięską bramkę. Pięć dni później, 7 maja, rozegrano rewanż w São Paulo na Estádio do Pacaembú. Brazylijczycy rozegrali wspaniałe spotkanie i po dwóch bramkach Tupazinho i jednej Reinaldo prowadzili 3:0. Honorowego gola w 72 minucie zdobył Verón. Wobec równej liczby punktów konieczny był teraz trzeci mecz, przy czym drużynie z Brazylii ze względu na lepszy bilans bramkowy wystarczał remis. Estudiantes musiał ten mecz wygrać. Na słynnym Estadio Centenario w Montevideo, w dniu 16 maja Estudiantes nie pozostawił widzom cienia wątpliwości, która drużyna jest lepsza. Kierowana przez Carlosa Bilardo znakomita defensywa drużyny argentyńskiej nie pozwoliła piłkarzom Palmeiras na żadną groźną akcję. Dwa trafienia Ribaudo i Veróna dały bardzo przekonujące zwycięstwo 2:0 i największy sukces w historii klubu. Oto skład, który wprowadził Estudiantes do elity światowego futbolu: Poletti – Aguirre Suárez, Madero, Malbernat, Pachamé, Medina, Bilardo, Flores, Ribaudo, Conigliaro, Verón.
thumb|250px|Juan Ramón Verón głową rozstrzygnął losy Pucharu Świata na korzyść klubu Estudiantes. Ponad dwa miesiące później (4 sierpnia) w finałowym meczu mistrzostw Argentyny Metropolitano w sezonie roku 1968 Estudiantes przegrał po dogrywce 1:2 z San Lorenzo de Almagro i musiał się zadowolić tytułem wicemistrza kraju. Następne tegoroczne krajowe mistrzostwa w formule Nacional miały rozpocząć się we wrześniu. Ponad miesiąc później, 25 września na stadionie La Bombonera Estudiantes w walce o miano najlepszej klubowej jedenastki świata zmierzył się ze zdobywcą PEMK Manchester United z takimi sławami jak Bobby Charlton, Denis Law czy George Best. Znakomicie zorganizowana gra defensywna drużyny argentyńskiej sprawiła, że wystarczyło jedno trafienie Conigliario w 27 minucie by wygrać 1:0.
thumb|left|275px|Drużyna klubu Estudiantes – zdobywcy Pucharu Świata z 1968. Rewanż na Old Trafford rozegrany został 16 października. I tym razem znakomita drużyna angielska była bezradna wobec wzorowo grających podopiecznych trenera Osvaldo Juana Zubeldíi. Po zdobyciu bramki przez Veróna już w 7 minucie meczu zespół argentyński w sposób niezbyt widowiskowy, ale za to niezwykle skuteczny paraliżował akcje ofensywne „czerwonych diabłów”, wywołując wśród piłkarzy brytyjskich poczucie frustracji (sędzia w 88 minucie zmuszony był wyrzucić z boiska idola kibiców angielskiego zespołu George’a Besta). W ostatniej minucie meczu Morgan wyrównał, co nie zmieniało faktu, że najlepszą jedenastką klubową świata w 1968 roku został Estudiantes La Plata. Zmęczony i syty sukcesów zespół „odpuścił sobie” mistrzostwa Nacional w których ostatecznie uplasował się na dalekiej 14 pozycji. Udział w Copa Libertadores jako obrońca tego trofeum Estudiantes i tak miał już zapewniony. Wieńcząc znakomity sezon w lutym 1969 roku klub zdobył Copa Interamericana.
thumb|300px|Świętowanie zdobycia Copa Libertadores w roku 1969, magazyn El Gráfico W następnej edycji Copa Libertadores Estudiantes z urzędu awansował do półfinału, gdzie gładko rozprawił się z chilijskim CD Universidad Católica wygrywając oba mecze po 3:1. W finale czekał przeciwnik znacznie trudniejszy – bardzo wysoko ceniony urugwajski klub Club Nacional de Football z takimi graczami jak Ancheta, Espárrago czy Cubilla. Na Estadio Centenario po bramce Floresa w 66 minucie Estudiantes wygrał 1:0. W La Plata po bramkach Floresa i Conigliaro Estudiantes już w pierwszej połowie prowadził 2:0. W drugiej połowie mając tak dobrą defensywę Argentyńczycy nie pozwolili wbić sobie bramki i pewnie po raz drugi zdobyli Copa Libertadores. W mistrzostwach Argentyny sezonu 1969 zespół spisał się już słabiej. W Metropolitano miejsce 5-6, a w Nacional aż 10. Również w Pucharze Interkontynentalnym 8 września Estudiantes przegrał z AC Milan Mediolan na San Siro aż 0:3. Zwycięstwo u siebie 2:1 nie wystarczyło i tym razem nie udało się obronić tytułu najlepszej jedenastki klubowej globu.
thumb|300px|Trzykrotny zdobywca Copa Libertadores w 1970 roku; stoją (od lewej): Carlos Pachamé, Oscar Malbernat, Néstor Errea, Rubén Pagnanini, Néstor Togneri, Oscar Pezzano i Jorge Raúl Solari; klęczą (od lewej): Marcos Conigliaro, Carlos Bilardo, Eduardo Flores, Juan Ramón Verón i Hugo Spadaro.