Wyspa Piotra I (norw. Peter I Øy, Peter 1.s øy) – antarktyczna wyspa pochodzenia wulkanicznego na Morzu Bellingshausena, położona około 430 km od wybrzeży Antarktydy Zachodniej. Jest to wyspa wulkaniczna, niemal w całości pokryta lodowcem, a około 95% jej powierzchni pokrywa lód. Jej powierzchnia wynosi 154 km², natomiast długość 18 km. Najwyższy szczyt wyspy to wulkan Lars Christensentoppen, który osiąga 1640 m n.p.m.
Wyspa została odkryta w 1821 przez rosyjskiego żeglarza Fabiana Bellingshausena. Została nazwana na cześć cara Rosji Piotra I. W tamtym czasie był to najdalej wysunięty na południe odkryty ląd na świecie. Pierwszego lądowania na wyspie dokonali w 1929 Norwegowie i , których wyprawa na „Norwegii” finansowana była przez Larsa Christensena. Wyspa ma brzegi urwiste i trudno dostępne, co uniemożliwiło zaplanowaną budowę bazy wielorybniczej i polarnej stacji badawczej przez Japończyków podczas Międzynarodowego Roku Geofizycznego w latach 1957–1958.
Norweską administracją wyspy zajmuje się Departament Spraw Polarnych Ministerstwa Sprawiedliwości i Bezpieczeństwa Publicznego z siedzibą w Oslo. Aneksję wyspy reguluje Ustawa o Zależności z 24 marca 1933 roku. Stanowi ona, że na wyspie obowiązuje norweskie prawo karne, prawo prywatne i prawo procesowe, a także inne przepisy, które wyraźnie stanowią, że są obowiązujące na wyspie. Ponadto akt ten stanowi, że cały obszar wyspy należy do państwa norweskiego oraz zakazuje detonowania oraz składowania na niej broni jądrowej i środków jej przenoszenia.
W latach 30. XX wieku roszczenia do wyspy zgłaszał ZSRR.
Zobacz też Ziemia Królowej Maud
Przypisy
Bibliografia
Piotra I Kategoria:Roszczenia terytorialne na Antarktydzie Kategoria:Terytoria zależne Norwegii Kategoria:Wyspy Norwegii Kategoria:Wyspy Morza Bellingshausena