Żuraw kanadyjski (Antigone canadensis) – gatunek dużego ptaka z rodziny żurawi (Gruidae). Występuje w Ameryce Północnej i skrajnie północno-wschodniej Azji. Nie jest zagrożony wyginięciem.
Charakterystyka Wygląd zewnętrzny Obie płci ubarwione podobnie. Upierzenie szare. Na głowie czerwona czapeczka, policzki białe. Czarny dziób. Długie, ciemne nogi w locie trzymane są wyciągnięte, długa szyja zaś wyprostowana. Młode ptaki nie mają czerwonej czapeczki na głowie, upierzenie wierzchu ciała jest brązowawe, a spodu – szare. Rozmiary długość ciała ok. 89–122 cmrozpiętość skrzydeł ok. 175–195 cm Masa ciała ok. 3–5 kg Głos Donośny, zgrzytliwy, trąbiący. Zachowanie Towarzyski. Na przelotach i na zimowiskach może się gromadzić w wielkie, hałaśliwe stada, liczące tysiące osobników. Długość życia Na wolności dożywa do 25 lat, w niewoli nawet do 55 lat.
Zasięg występowania Żuraw kanadyjski zamieszkuje północną część Ameryki Północnej (Kanadę, Alaskę i północ USA) oraz północno-wschodnią Syberię. Większość populacji wędrowna, zimuje na południu USA aż po środkowy Meksyk. Na Florydzie, w Missisipi i na Kubie tworzy niewielkie, osiadłe populacje.
W Polsce stwierdzony raz, w maju 2025 roku, w Rezerwacie przyrody Beka nad Zatoką Pucką.
Środowisko Tundra, bagna, łąki.
Pożywienie Szuka pożywienia na ziemi i brodząc w płytkiej wodzie. Zjada części roślin, owady, skąposzczety, żaby i małe ssaki.
Lęgi thumb|lewo|200px|Pisklę Żurawie kanadyjskie łączą się w pary na całe życie. Pozostają razem przez cały rok, migrując na zimowiska razem z młodymi. Gniazdo Na ziemi blisko wody lub wśród niskiej bagiennej roślinności, zbudowane z części roślin. Jaja Składa 2 jaja. Wysiadywanie Samica wysiaduje jaja przez ok. 30 dni. Pisklęta Pisklęta są karmione przez oboje rodziców. Szybko uzyskują samodzielność. Przystępują do pierwszych lęgów dopiero między 2. a 7. rokiem życia.
Status IUCN uznaje żurawia kanadyjskiego za gatunek najmniejszej troski (LC, Least Concern) nieprzerwanie od 1988 roku. Liczebność populacji w latach 1990. szacowano na ponad 500 tysięcy osobników; w 2020 roku organizacja Wetlands International szacowała ją na 670–830 tysięcy osobników. Globalny trend liczebności uznawany jest za wzrostowy, choć niektóre populacje mogą być stabilne.
Podgatunki Międzynarodowy Komitet Ornitologiczny (IOC) wyróżnia 5 podgatunków A. canadensis: A. c. canadensis (Linnaeus, 1758) – żuraw kanadyjski – północno-wschodnia Syberia przez Alaskę i północną Kanadę do Ziemi Baffina A. c. tabida (J.L. Peters, 1925) – południowa Kanada, zachodnie i środkowe USA A. c. pratensis (F.A.A. Meyer, 1794) – żuraw preriowy – Georgia i Floryda (USA) A. c. pulla (Aldrich, 1972) – Missisipi (USA) A. c. nesiotes (Bangs & Zappey, 1905) – Kuba, Isla de la Juventud. Niektórzy systematycy wyróżniają jeszcze podgatunek A. c. rowani (Walkinshaw, 1965), zamieszkujący południową Kanadę, IOC wlicza tę populację do podgatunku tabida.
Przypisy Systematyka i nazwy polskie za:
Linki zewnętrzne
Kategoria:Żurawie Kategoria:Ptaki Azji Kategoria:Ptaki Ameryki Północnej Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1758 roku Kategoria:Taksony opisane przez Karola Linneusza