Piotr Blank herbu Prus III (ur. w 1742, zm. 12 kwietnia 1797) – bankier warszawski, kasjer Stanisława Augusta Poniatowskiego do 1784, wolnomularz.Ludwik Hass, Wolnomularstwo w Europie Środkowo-Wschodniej XVIII i XIX wieku, Wrocław 1982, s. 102.
Życiorys Pochodził z rodziny francuskich hugenotów, którzy wyemigrowali do Berlina w XVI wieku.
Założył bank depozytowo-kredytowy w Warszawie. W 1781 został dzierżawcą loterii krajowej. W 1776 wraz z Janem Dekertem i Jędrzejem Rafałowiczem wydzierżawił od Rzeczypospolitej monopol tabaczny. W stolicy posiadał pałac i rezydencję letnią na Faworach. W czasie Sejmu Czteroletniego złożył ofiarę w wysokości 50 000 złotych na powiększenie liczby armii. W 1790 został nobilitowany. Po uchwaleniu konstytucji 3 maja 1791, ofiarował Rzeczypospolitej pięciomiesięczny kredyt bezprocentowy. Po insurekcji warszawskiej 1794, wszedł w skład deputacji, która miała się zająć uregulowaniem obrotów finansowych rządu powstańczego. Na zdobytych papierach ambasady rosyjskiej widniały jego podpisy, gdy kwitował przyjęcie rosyjskich pieniędzy przez jurgieltników.
Bibliografia Reprint: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, Kraków 1989, Barbara Grochulska, Wielcy bankierzy Warszawy, „Wiek Oświecenia", T. 5, 1988, s. 69-90. Przypisy
Kategoria:Bankierzy warszawscy (I Rzeczpospolita) Kategoria:Nobilitowani przez Stanisława Augusta Poniatowskiego Kategoria:Szlachta kalwińska w Polsce (I Rzeczpospolita) Kategoria:Polscy przedsiębiorcy XVIII wieku Kategoria:Polscy wolnomularze (I Rzeczpospolita) Kategoria:Urodzeni w 1742 Kategoria:Zmarli w 1797 Kategoria:Polacy pochodzenia francuskiego