Spółgłoska labiowelarna – w polskiej terminologii językoznawczej termin ten określa dwa rodzaje spółgłosek: Spółgłoski wymawiane z zaokrągleniem i wysunięciem warg, przy jednoczesnym uniesieniu tylnej części języka do podniebienia miękkiego (). Spółgłoski te występowały w języku praindoeuropejskim i łacińskim, obecnie spotyka się je w językach irokeskich i salisz Spółgłoski zwarto-wybuchowe, w których dochodzi jednocześnie do zwarcia (i rozwarcia) wargowego i tylnojęzykowego (). Zapisywane zwykle jako kp i gb, występują w wielu językach środkowej i zachodniej Afryki, językach papuaskich, językach austronezyjskich z Melanezji, języku wietnamskim i niektórych językach paleoamerykańskich. Spółgłoski te występują tylko w niektórych połączeniach (nie tworzą grup spółgłoskowych), tylko przed niektórymi samogłoskami i nigdy w wygłosie. Mogą być glottalizowane i ulegać prenasalizacji. Niekiedy, na przykład w afrykańskim języku eggon, zależnie od dystrybucji siły elementu wargowego i tylnojęzykowego, odróżnia się, jako odrębne spółgłoski kp (gb) i pk (bg).
Bibliografia
Adam Weinsberg, Gramatyka porównawcza języków indoeuropejskich (Warszawa 1986) Stanisław Piłaszewicz, Eugeniusz Rzewuski, Wstęp do afrykanistyki (Warszawa 2005)
Kategoria:Spółgłoski