thumb|Krojenie słoniny przed roztopieniem na smalec thumb|Smalec thumb|Kromka chleba ze smalcem była podstawowym pożywieniem w tradycyjnej kuchni wielu krajów, przede wszystkim słowiańskich i germańskich. Smalec – tłuszcz zwierzęcy wykorzystywany w sztuce kulinarnej do przyrządzania potraw, jak również bezpośredniego spożywania.
Powstawanie Jest wytapiany najczęściej ze słoniny wieprzowej oraz podgardla bądź boczku. Przeznaczony do bezpośredniego spożycia często wzbogacany jest o odrobinę soli, kawałki rozdrobnionej kiełbasy i cebuli lub skwarki, czasami też inne, mniej konwencjonalne dodatki, jak np. kawałki drobno pokrojonego jabłka.
Skład chemiczny Głównym składnikiem smalcu (ok. 95%) są kwasy tłuszczowe, wśród których znajdują się: nasycone kwasy tłuszczowe – 39% mononienasycone kwasy tłuszczowe – 45% polinienasycone kwasy tłuszczowe – 11%
Udział nienasyconych kwasów tłuszczowych zależy od paszy, którą były karmione zwierzęta, z których wytopiono smalec oraz od sposobu wytapiania. Oprócz tego smalec zawiera zwykle także niewielkie ilości cholesterolu oraz ślady soli mineralnych i fragmenty tkanek miękkich (mięśni, skóry itp.) zwierząt, z których został wytopiony. Dotyczy to zwłaszcza smalcu ze skwarkami.
Farmacja Smalec wieprzowy znalazł zastosowanie w farmacji jako surowiec farmaceutyczny w recepturze aptecznej pod nazwą łacińską Adeps suillus lub Axungia Porci. Smalec zastosowany jako podłoże do wytwarzania maści leczniczych musi odpowiadać wymaganiom jakości farmaceutycznej określanym w aktualnej monografii Farmakopei Polskiej. Jest podłożem (vehiculum) dla maści siarkowej, maści Wilkinsona, maści z jodkiem potasowym.
Zobacz też
tłuszcze jadalne słonina
Przypisy
Bibliografia Farmakopea Polska III – 1954 r. Farmakopea Polska VI – 2002 r. Bronisław Koskowski, Receptura, wyd.III, 1946 r. Informacja na archiwalnej stronie wytwórcy surowca farm.
Kategoria:Tłuszcze jadalne Kategoria:Pasty i smarowidła do pieczywa