Joanna Małgorzata Krauze de Lendorff (z domu Susek, primo voto Kos, secundo voto Kos-Krauze; ur. 8 grudnia 1972 w Olsztynie) – polska reżyserka i scenarzystka.
Życiorys Edukacja W 1991 roku ukończyła klasę o profilu humanistycznym w I Liceum Ogólnokształcącym im. Adama Mickiewicza w Olsztynie. Następnie studiowała polonistykę i hebraistykę na Uniwersytecie Warszawskim.
Aktywność artystyczna W połowie lat 90. podczas prac nad niezrealizowanym scenariuszem filmu o polskich Żydach poznała Krzysztofa Krauze. Współpracowała z nim następnie przy produkcji filmów Gry uliczne (1996) i Dług (1999). Była również asystentką reżysera Jarosława Żamojdy odpowiedzialną za casting przy realizacji filmu Młode wilki 1/2 (1997) oraz spektaklu Teatru Telewizji Farrago (1998).
Początkowo pracowała przy programach telewizyjnych i reklamowych oraz filmach dokumentalnych. Z mężem – reżyserem Krzysztofem Krauze – na początku XXI wieku stworzyła jeden z najbardziej twórczych duetów w polskim kinie. Współpracowała przy jego filmach telewizyjnych z cyklu Wielkie rzeczy (2000). Była pomysłodawczynią, współscenarzystką i drugim reżyserem filmu Mój Nikifor (2004).
W 2006 jako współreżyserka i współscenarzystka odebrała Złote Lwy na 31. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych za kolejny obraz stworzony wspólnie z mężem Plac Zbawiciela, który spotkał się z .
W 2011 otrzymała „Koronę Sandomierską” oraz tytuł Reżyserki NieZwykłej na Festiwalu Filmów-Spotkań NieZwykłych w Sandomierzu.
W 2013 wielkim sukcesem okazał się kolejny film stworzony przez małżeństwo Krauze Papusza, poświęcony romskiej poetce Bronisławie Wajs.
Po śmierci męża w 2014 r. kontynuowała prace nad filmem Ptaki śpiewają w Kigali, poruszającym temat ludobójstwa w Rwandzie. Film został ukończony w 2017. Obraz otrzymał wiele nagród, m.in. Srebrne Lwy na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni.
Aktywność społeczna Wraz z mężem Krzysztofem Krauze współtworzyła w 2013 r. Gildię Reżyserów Polskich. W latach 2013–2019 była przez dwie kadencje przewodniczącą zarządu Gildii, a następnie do września 2023 jej wiceprzewodniczącą. W grudniu 2024 r. zrezygnowała z członkostwa w Gildii.
Była również członkiem komisji eksperckiej PISF oraz komisji wybierającej polskiego kandydata do nagrody Oscara. W latach 2022–2025 należała do Społecznej Rady Kultury przy prezydencie Warszawy. W 2025 r. zasiadała w komisji konkursowej Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego wybierającej kandydata na stanowisko dyrektora WFDiF. Do maja 2023 należała do Stowarzyszenia Filmowców Polskich.
Od stycznia 2022 r. jest wiceprezeską zarządu Żydowskiego Instytutu Historyczno Kulturalnego Fundacji Ochrony Dziedzictwa Historycznego i Kulturalnego Żydów RP, którego założycielem i fundatorem jest jej mąż Igor de Lendorff.
Kontrowersje
W maju 2023 r. została orzeczeniem sądu koleżeńskiego wykluczona ze Stowarzyszenia Filmowców Polskich.
W kwietniu 2026 r. na łamach Onet ukazały się artykuły Magdaleny Rigamonti opisujące nieetyczne zachowania, jakich miała dopuszczać się wobec współpracowników Krauze de Lendorff, a także zarzucające jej nieprawdziwe twierdzenia na temat wykształcenia i pochodzenia. Reżyserka uzyskała sądowy zakaz publikacji pierwszego artykułu, jednak Onet opublikował ten i kolejne materiały.
Życie prywatne Pochodzi z Olsztyna, z domu Susek.
Jej pierwszym mężem był Mateusz Kos, bankowiec i późniejszy rabin (od 2006), syn Bohdana Kosa (poety, filozofa i fizyka) i Ninel Kameraz-Kos (artystki-malarki i pracowniczki Żydowskiego Instytutu Historycznego, badaczki religii i obyczajów Żydów polskich), brat reżysera teatralnego Łukasza Kosa. Z małżeństwa tego ma syna Michała. Używała wówczas nazwiska Kameraz-Kos lub Kos.
28 lutego 2004 poślubiła reżysera Krzysztofa Krauzego, z którym była wówczas w związku od sześciu lat. Została jego czwartą żoną, a małżeństwo trwało do jego śmierci – 24 grudnia 2014. Używała wówczas nazwiska Kos-Krauze.
Jej trzecim mężem został publicysta Igor Sławomir de Lendorff (występuje też jako Igor Lendorf, wcześniej Igor Dzierzęcki). Od 2022 r. używa nazwiska Krauze de Lendorff.
Filmografia Reżyseria Plac Zbawiciela (2006) Papusza (2013) Ptaki śpiewają w Kigali (2017)
Scenariusz Mój Nikifor (2004) Plac Zbawiciela (2006) Papusza (2013) Ptaki śpiewają w Kigali (2017)
Obsada aktorska Plac Zbawiciela (2006) – prokuratorka
Casting (reżyseria obsady) Młode wilki 1/2 (1997) Farrago (1998) Wielkie rzeczy (2000) Mój Nikifor (2004)
Dialogi (autor materiałów do scenariusza) Wielkie rzeczy (2000), odcinek „Sieć”
Produkcja Ptaki śpiewają w Kigali (2017)
II reżyser Młode wilki 1/2 (1997) Wielkie rzeczy (2000) Mój Nikifor (2004)
Reżyseria (druga ekipa) Mój Nikifor (2004)
Współpraca reżyserska Farrago (1998)
Nagrody Orzeł 2007: Najlepszy film Plac Zbawiciela 2007: Nagroda za reżyserię (wspólnie z mężem) Plac Zbawiciela Nagroda na FPFF w Gdyni 2006: Najlepszy film Plac Zbawiciela
Przypisy
Bibliografia Aleksandra Pawlicka, Joanna Kos-Krauze Jest życie po końcu świata, Znak Literanova, 2017, ISBN 9788324036813.
Linki zewnętrzne
Kategoria:Absolwenci I Liceum Ogólnokształcącego im. Adama Mickiewicza w Olsztynie Kategoria:Polscy reżyserzy filmowi Kategoria:Członkowie Polskiej Akademii Filmowej Kategoria:Laureaci Polskiej Nagrody Filmowej dla najlepszej reżyserii Kategoria:Ludzie urodzeni w Olsztynie Kategoria:Urodzeni w 1972