thumb|Walther Model podczas rozmowy z członkami Hitlerjugend Walter Model, właściwie Otto Moritz Walter Model (ur. 24 stycznia 1891 w Genthin, zm. 21 kwietnia 1945 w Lintorf) – niemiecki wojskowy, feldmarszałek, dowódca grup armii „Północ”, „Północna Ukraina”, „Środek” i „B”, pełniący obowiązki naczelnego dowódcy wojsk niemieckich na Zachodzie (1944). Jego kariera nabrała rozpędu w 1942 roku, gdy dał się poznać jako agresywny dowódca pancerny, prędko awansował i stał się jednym z najważniejszych oficerów frontu wschodniego. Zyskawszy uznanie Hitlera, był przydzielany do szczególnie trudnych zadań, przez co nazywano go Strażakiem Hitlera. Przerzucony na front zachodni w 1944 roku, ostatecznie zasłynął jako ekspert w dziedzinie obrony i improwizacji. Wzięty w kocioł pod koniec wojny popełnił samobójstwo. Uczestnik I i II wojny światowej oraz powstania w Ruhrze.
Okres do wybuchu II wojny światowej Ojciec Walthera Modela początkowo był nauczycielem w szkole dla dziewcząt, a następnie pracował jako dyrektor w szkole muzycznej, a jego matką była Marie (z domu Demmer).
Po zdaniu matury i ukończeniu szkoły w Naumburg nad rzeką Saale (Soława), Walther rozpoczął karierę wojskową w roku 1908 jako Fahnenjunker w 52. Pułku Piechoty w Chociebużu. W lutym 1908 roku, już w stopniu FähnrichFähnrich jest stopniem wyżej od Fahnenjunkra, oznacza podchorążego, szkolącego się na oficera, wstąpił (wraz z Hansem-Valetinem Hube do szkoły wojskowej w Nysie (ówczesne Neisse). 22 sierpnia 1910 roku został promowany do stopnia podporucznika (Leutnant) w 11 Kompanii 1. Batalionu 52. Pułku Piechoty w Krośnie Odrzańskim (ówczesne Crossen an der Oder), wchodzącego w skład 10 Brygady Piechoty 5 Dywizji Piechoty III (Brandenburskiego) Korpusu Piechoty.
Wraz z wybuchem I wojny światowej w 1914 roku został mianowany adiutantem w tym batalionie, zaś pod koniec tego roku adiutantem pułku. 25 lutego 1915 awansował do stopnia porucznika (Oberleutnant). Latem 1915 ranny w czasie walk pod Arras – kula trafiła go w obojczyk i przeszła przez szyję. W październiku tego roku w czasie walk w Szampanii odznaczony Krzyżem Żelaznym I Klasy.
Brał udział w początkowej fazie bitwy pod Verdun. Następnie został skierowany na ośmiomiesięczny kurs dla oficerów Sztabu Generalnego, po ukończeniu którego wrócił na front do swojej macierzystej dywizji jako adiutant 10 Brygady Piechoty, a następnie dowódca kompanii 52. Pułku Piechoty. Następnie został dowódcą kompanii w 8. Pułku Grenadierów, przez krótki czas pełniąc obowiązki dowódcy batalionu.
Jeszcze w roku 1917 został odkomenderowany do Oberste HeeresleitungOHL = Oberste Heeresleitung – Sztab Generalny. Tam jako szef służby uzbrojenia 18 listopada 1917 otrzymał stopień kapitana. Na początku 1918 roku Model został skierowany do Dywizji Zapasowej Gwardii generała Maximiliana von Prosecka, gdzie 10 marca został szefem służby zaopatrzenia (IIb). 30 sierpnia 1918 przeniesiony do 36 Dywizji Rezerwowej. Po podpisaniu dnia 11.11.1918 r. przez Niemcy kapitulacji, Model zorganizował ewakuację tej dywizji do bazy demobilizacyjnej w Gdańsku.
Po zakończeniu wojny, od stycznia do czerwca 1919 Model pozostał jako adiutant dowództwa w XVII Korpusie Armijnym w Gdańsku. W lipcu 1919 roku został przydzielony do 7 Brygady Reichswehry stacjonującej w Westfalii, a od początku 1920 r. do 14. Pułku Piechoty w Konstancji, w którym pełnił funkcję dowódcy kompanii 2 Batalionu Piechoty i z którym brał udział w zdławieniu powstania Rote Ruhr Armee w Zagłębiu Ruhry. Pomimo zakazów Traktatu Wersalskiego był odpowiedzialny za werbowanie ochotników przybywających z terenów Kurlandii. W tym też czasie poznał swoją żonę – Hertę Huyssen, która urodziła mu trójkę dzieci: Christę, Hellę i Hansa-Georga.
1 października 1920 roku został przeniesiony do kompanii liniowej w 18. Pułku Piechoty w Monachium, gdzie po kilku miesiącach został dowódcą kompanii karabinów maszynowych. Prędko jednak wrócił do pracy sztabowej pod rozkazami dowódcy artylerii 6 Dywizji Piechoty. 1 października 1925 roku Model został skierowany do 8. Pułku Piechoty 3 Dywizji Piechoty, stacjonującego w Görlitz, w którym objął obowiązki dowódcy 9 Kompanii 3 Batalionu. Służył tu do 30 września 1928, po czym oddelegowano go na stanowisko nauczyciela taktyki i historii wojen do 3 Dywizji Piechoty podpułkownika Reinhardta, a w 1930 do Wydziału T-4 (wyszkolenia) Urzędu Wojskowego (Truppenamtu). W roku 1929 awansował do stopnia majora, a 1 listopada 1932 roku do stopnia podpułkownika (Oberstleutnanta). W listopadzie tego roku został dowódcą batalionu 2. Pułku Piechoty w Olsztynie.
Kolejne szczeble kariery wojskowej przychodziły równie szybko – 1 października 1934 roku Model był już pułkownikiem, a 1 listopada tego samego roku został dowódcą 2. Pułku Piechoty 1 Dywizji Piechoty w Olsztynie. 15 października 1935 roku objął kierownictwo wydziału technicznego w Sztabie Generalnym Wojsk Lądowych. Ze względu na swój entuzjazm do nowinek technicznych, zyskał wśród kolegów przydomek Armee Modernissimus. Trzy lata później, 1 marca 1938 roku, otrzymał stopień generała majora (najniższy stopień generalski Wehrmachtu), a 10 listopada 1938 został szefem sztabu IV Korpusu Armijnego w Dreźnie.
Lata 1939–1941 thumb|Niemieckie plany ataku na Polskę Podczas kampanii wrześniowej był szefem sztabu IV Korpusu Armijnego. W październiku 1939 został szefem sztabu 16 Armii późniejszego feldmarszałka Ernsta Buscha. Funkcję tę pełnił w czasie najazdu na Francję, Belgię, Holandię i Luksemburg. Latem 1940 uczestniczył w planowaniu inwazji na Wielką Brytanię (operacja Lew Morski). W XI 1940 został dowódcą 3 Dywizji Pancernej. Wcześniej, 1 kwietnia 1940 r. Model został awansowany do stopnia generała porucznika.
Front wschodni thumb|Działania na froncie wschodnim od czerwca do września 1941 Podczas operacji Barbarossa dowodził 3 Dywizją Pancerną, a następnie XLI Korpusem Armijnym i 9 Armią.
22.06.1941 – a więc pierwszego dnia walki – 3 Dywizja Pancerna Modela atakując od strony Brześcia odniosła wielki sukces docierając na odległość 65 km od podstaw wyjściowych. Następnie wzięła udział w walkach o Białystok i Mińsk, w zdobyciu Smoleńska oraz w wielkiej bitwie okrążeniowej pod Kijowem. 25 sierpnia, podczas ataku na Nowogród Siewierski w celu zdobycia mostów na Desnie, został ranny odłamkiem w rękę; ponownie ranny został 2 września. 14 września to właśnie jego oddziały zamknęły pod Kijowem pierścień okrążenia, biorąc następnie do niewoli sztab 5 Armii radzieckiej z generałem majorem Michaiłem Potapowem. Po zlikwidowaniu kotła kijowskiego dywizję skierowano do bitwy o Moskwę.
26 października 1941 roku został mianowany dowódcą XLI Korpusu Pancernego. Wkrótce potem mianowano go (z mocą wsteczną od 1.10.1941) generałem wojsk pancernych, a 31 stycznia 1942 roku Hitler i Halder wezwali go do Prus Wschodnich, gdzie miał otrzymać Liście Dębu do Krzyża Rycerskiego i awans na generała pułkownika. Od 1941 roku znał się z Guderianem, który 28 lipca 1941 odznaczył go Krzyżem Rycerskim, przyznanym 9 lipca za ekspresowe osiągnięcie Dniepru, a po latach wyraził się o nim w następujących słowach:
Walther Model był twórcą strategii określanej mianem „Ślimaczej ofensywy”niem. Schneckenoffensive lub „Młockarni”niem. Hackmaschine.
Bitwa o Moskwę Gdy niemieckie wojska zbliżyły się na 18 km od Moskwy, silne rezerwy Armii Czerwonej z 22, 29 i 39 Armii połączone ze zrzutem spadochroniarzy pod Wiaźmą oraz działaniami partyzantów rozerwały skrzydła atakujących wojsk. 9 Armia niemiecka nie była w stanie wytrzymać naporu wroga. Po zaciętych walkach udało się Armii Czerwonej zbliżyć na ok. 30 km od południowej części frontu. Olbrzymi kocioł groził dwóm niemieckim armiom: 4 i 9. Generał Model, który właśnie dowodził 9 Armią, postanowił jak najszybciej przeciwdziałać tej sytuacji, gdyż żołnierze Armii Czerwonej ostrzeliwali linie dostawcze Niemców. Zwołane naprędce rezerwy (przeważnie z żołnierzy drugiego rzutu) nie posiadały doświadczenia, aby przeprowadzić ofensywę. Również zaopatrzenie nie było najlepsze. Brakowało czołgów, paliwa i amunicji. Temperatury sięgały –52 °C.
W tej sytuacji Niemcy rozpoczęli działania zaczepne w celu rozszerzenia gardła „Kotła”. Ten rozległy front można było kontrolować tylko przy pomocy punktów obrony, najczęściej opartych na osadach i wioskach. Pomysł był prosty do wykonania po odpowiednim rozpoznaniu wroga. Resztki doświadczonych w boju żołnierzy atakowały przeciwnika w najmniej spodziewanym momencie i miejscu. Na ich miejsce stawiano do obrony grupy żołnierzy z drugiego rzutu. Po zajęciu mniejszych stanowisk na lewo i prawo od głównej, silnie bronionej placówki rozpoczęto oblężenie. Żołnierze Armii Czerwonej ze względu na zły stan zaopatrzenia byli zmuszeni do wycofania albo poddania się. 16 stycznia 1942 r. Model został mianowany Głównodowodzącym 9 Armii. Jego szefem sztabu został generał Hans Krebs. Pod koniec lipca 1942 Walther Model przebywał na urlopie zdrowotnym po tym, jak kilka tygodni wcześniej, kiedy przelatywał nad frontem, raniła go radziecka kulawedług innych źródeł Model w tym czasie zachorował na poważną chorobę płuc, co wyeliminowało go z teatru wojny na najbliższe 2,5 miesiąca.
W okresie od 24 listopada do 16 grudnia 1942, czyli w trakcie trwania radzieckiej operacji Mars (7 armii, 2352 czołgi, ponad 10 tysięcy dział), Model, mając do dyspozycji 14 dywizji piechoty, 2 dywizje pancerne, 2 zmotoryzowane oraz 1 dywizję kawalerii SS (90 tysięcy żołnierzy, do 200 czołgów oraz 1800 dział), zadał wojskom Żukowa ciężkie straty, szacowane na 335 tysięcy żołnierzy oraz ponad 1600 czołgów, po czym, w lutym 1943, przeprowadził ewakuację zaciekle dotąd bronionego występu rżewskiego. Pomimo udanych działań obronnych ciężkie straty poniosła również 9 Armia, tracąc od 30 lipca do 24 grudnia 1942 ponad 100 tysięcy żołnierzy.
Wiosną 1943 w czasie urlopu Mansteina Model sprawował czasowo dowództwo Grupy Armii Południe, jego samego natomiast na stanowisku dowódcy 9 Armii zastąpił generał piechoty Walther Weiss.
Jako głównodowodzący 9 Armią Model spełniał jedną z najważniejszych funkcji w trzeciej (i ostatniej) letniej ofensywie w Związku Radzieckim, która zaczęła się 5 lipca 1943 r.
Bitwa pod Kurskiem thumb|Front wschodni od lutego do sierpnia 1943 Wiosną 1943 roku wojska radzieckie utrzymywały na zachód od Kurska rozległy obszar frontu o powierzchni ok. dwudziestu dwóch tysięcy kilometrów kwadratowych. Występ ten, który nazwano z czasem łukiem kurskim, obejmowały z obu stron siły niemieckie; w rękach Niemców pozostawały też dwa miasta leżące prawie na tym samym południku co Kursk, a mianowicie Orzeł na północy i Biełgorod na południu. Dzieliła je odległość do dwustu kilometrów, podczas gdy rubieże radzieckie leżały do stu kilometrów na zachód od linii prostej poprowadzonej między Orłem i Biełgorodem. Zamysłem dowództwa niemieckiego było uderzenie z obu krańców skrzydeł, od Orła i Biełgorodu, i zniszczenie sił radzieckich znajdujących się na terenie występu. Sam Hitler ocenił, że Łuk Kurski będzie idealnym odcinkiem dla przeprowadzenia skrzydłowych uderzeń, celem rozbicia znajdujących się tam przynajmniej pięciu radzieckich armii, w tym dwóch pancernych.
Dla przeprowadzenia takiej operacji Niemcy musieli skoncentrować potężne siły – głównie pancerne, które miały decydować o sukcesie. Na zamierzone odcinki przełamania wprowadzono oprócz 9 Armii Modela 4 Armię Pancerną generała Hermanna Hotha oraz 2 Armię Pancerną generała Schmidta.