thumb|Nowe Miasto, widok z Warszawskiego Przedmieścia Staromiejski zespół urbanistyczny Kalisza – historyczny obszar Kalisza położony na prawym brzegu Prosny, otoczony Plantami i Parkiem Miejskim, współcześnie centralna część Śródmieścia; układ urbanistyczny dzielnicy został wpisany do rejestru zabytków w 1956.
Jest to najstarsza część miasta lokacyjnego, założona w 1233 przez Henryka I BrodategoWędzki A., Lokacja Kalisza, [w:] Dzieje Kalisza, red. Rusiński W., Poznań 1977, s. 63–66., lokowana na prawie średzkim między 1253 a 1260 (prawdopodobnie w 1257) przez Bolesława PobożnegoMłynarska M., Proces lokacji Kalisza..., [w:] Osiemnaście wieków Kalisza, red. Gieysztor A., t. 1, Kalisz 1960, s. 105–108., spalona w 1792, zburzona w 1914, odbudowana w jednolitym stylu architektonicznym. Znajduje się tu zespół cennych obiektów zabytkowych.
Najważniejszymi zabytkami na obszarze staromiejskiego zespołu urbanistycznego są: katedra św. Mikołaja Biskupa bazylika kolegiacka Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny (kościół Mariacki) kościół św. Wojciecha i św. Stanisława Biskupa (Jan Maria Bernardoni, 1592–1597) pałac Komisji Wojewódzkiej Kaliskiej (przebudowa Franciszek Reinstein, 1823–1824)
zespół urbanistyczny Kalisza , Nowego Miasta. Natomiast istniejące w Kaliszu Stare Miasto jest zupełnie inną dzielnicą miasta.
Zobacz też Główny Rynek w Kaliszu plac św. Józefa w Kaliszu Warszawskie Przedmieście Wrocławskie Przedmieście
Przypisy
Kategoria:Zabytki w Kaliszu