Wybrzeże Słowińskie (kaszb. Słowińsczé Ùbrzeżé) – mezoregion fizycznogeograficzny (313.41), najbardziej wysunięta na północ, nadmorska część Pobrzeża Koszalińskiego, zajmująca powierzchnię 1123 km², rozciągnięta od Kołobrzegu na zachodzie po Karwię na wschodzie. To wąski pas lądu wzdłuż brzegu Bałtyku, długości 200 km, od ujścia Parsęty po Kępę Swarzewską. Na krajobraz składają się plaża, nadmorskie wydmy, bagna i jeziora (np. Łebsko) oraz elementy rzeźby polodowcowej. Najwyższe wzniesienie to Rowokół (114,8 m n.p.m.). W celu ochrony środowiska przyrodniczego utworzono Słowiński Park Narodowy.
Geologia, rzeźba terenu Mezoregion wyróżnia się wyraźnymi granicami morfologicznymi, nawiązującymi do przebiegu doliny Łeby oraz pasa nizin nadmorskich, domkniętych od północy pasem wybrzeża z wałami wydmowymi. Cechą charakterystyczną jest występowanie form rzeźby holoceńskiej – rozległych nizin aluwialnych w dolinie Łeby i form akumulacji eolicznej na mierzejach odcinających jeziora Łebsko, Sarbsko i Gardno, z występowaniem wędrujących wydm. W granicach jednostki występuje najwyższa forma wydmowa w tej części wybrzeża – Góra Czołpińska (55,6 m n.p.m.). W powierzchniowej budowie geologicznej przeważają piaski eoliczne w pasie nadmorskim oraz torfy, namuły torfiaste, podrzędnie piaski rzeczne i wodnolodowcowe. Do elementów rzeźby polodowcowej należy łuk morenowy nad jeziorem Gardno podcięty falezą koło Poddębia (na wschód od Ustki). Linia brzegowa jest wyrównana przez działalność fal.
Miejscowości thumb|left|Sarbinowo – wieś letniskowa Region słabo zaludniony, większe miasta – Kołobrzeg, Łeba, Ustka, Darłowo. W Łebie i okolicach oraz wschodniej części regionu znaczne tereny zajmuje zabudowa letniskowa. We wsi Kluki nad jeziorem Łebsko istnieje skansen budownictwa wiejskiego dawnych mieszkańców tego regionu – Słowińców.
Przypisy