Paweł Birula (ur. 24 września 1951 w Warszawie) – polski wokalista i gitarzysta, m.in. polskiej grupy rockowej Exodus.
Życiorys W pierwszych latach swojej kariery był wokalistą i gitarzystą tarnowskich zespołów Bałtowie" (1967–1972) i Vabanque (laureat II nagrody na X Ogólnopolskiego Festiwalu Piosenki i Piosenkarzy Studenckich w Krakowie w 1972 i III nagrody (33 pkt.) na XI KFPP w Opolu w 1973Boom – Słońce w ramionach (CD, Monoplan, 2012) info: książeczka do płyty (str. 46, 48) za piosenkę Święto błaznów) – których perkusistą był Tomasz Zeliszewski. W latach 70. wchodził w skład grupy Fang, którą wraz z nim współtworzyli: Marek Jamrozy (gitara, instrumenty klawiszowe, Andrzej Lechowski (skrzypce; później Old Metropolitan Band), Marek Patrzałek (gitara basowa; później m.in. Wały Jagiellońskie) i Andrzej Popiel (perkusja; później Anawa), którego miejsce po pewnym czasie zajął Zbigniew Fyk (później Exodus). Współpracował także z Teatrem STU (m.in. Sennik polski – premiera: 11 listopada 1974; pozostali muzycy: Halina Jarczyk, Janusz Stokłosa, Marek Patrzałek, Eryk Kulm). W latach 1976–1984 był filarem prog-rockowej formacji Exodus.
W 1979 zagrał wraz z Władysławem Komendarkiem (również z Exodusu) na płycie Rezerwat miłości Skaldów. W 1984 roku wyemigrował do Stanów Zjednoczonych, gdzie obecnie mieszka.
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Polscy gitarzyści rockowi Kategoria:Polscy wokaliści rockowi Kategoria:Urodzeni w 1951 Kategoria:Ludzie urodzeni w Warszawie