Bitwa pod Durben, pod Durbe (obecne Durbe na Łotwie) – starcie zbrojne, które miało miejsce 13 lipca 1260 pomiędzy połączonymi siłami inflanckiej gałęzi zakonu krzyżackiego pod dowództwem mistrza krajowego Burcharda von Hornhausena i Krzyżaków pod dowództwem marszałka pruskiego Henryka Botela z dowodzonymi przez księcia Treniotę (siostrzeńca Mendoga) Żmudzinami i LitwinamiJan Tyszkiewicz, Karol Mórawski, Krzyżacy Książka i Wiedza Warszawa 1973, s. 280..
Żmudzini nie chcieli się pogodzić z narzucaną im chrystianizacją i uprzednią decyzją Mendoga o podarowaniu Żmudzi zakonowi inflanckiemu. Obaj mistrzowie prowadzili przeciw zbuntowanym Żmudzinom oddziały rycerzy zakonnych oraz zmobilizowanej ludności kurońskiej, liwońskiej i pruskiej. Wojska krzyżackie uzupełniali liczni krzyżowcy. Wśród nich były sprzymierzone z zakonem krzyżackim siły księcia mazowieckiego, Siemowita. W bitwie nad jeziorem Durben (w pobliżu miejscowości Durbe, ) wojska zakonne zostały pokonane, a w krwawej walce zginęli obaj dowódcy wraz z około 150 rycerzami. Klęska ta stała się hasłem do wybuchu wielkiego powstania antykrzyżackiego w Prusach, a także spowodowała zerwanie sojuszu Mendoga z Krzyżakami i jego powrót do pogaństwa.
Bitwa ta miała też przykre następstwa dla księcia mazowieckiego Siemowita. W 1262 roku Mendog poprowadził odwetową wyprawę, karząc Siemowita za udział oddziałów mazowieckich w wyprawach krzyżowych na Żmudź. Mendog spustoszył Mazowsze, a książę stracił życie podczas walk o Jazdów.
Przypisy
Bibliografia Baranauskienė Inga, Durbės mūšis: istorija, priežastys, pasekmės, Telšiai 2010, s. 36; Ivinskis Zenonas, Durbės kautynės [w:] Lietuviškoji enciklopedija t. VII pod red. Vaclovas Biržiška, Kaunas 1939, s. 226–229.
Kategoria:Bitwy w historii Litwy Kategoria:Bitwy w historii zakonu krzyżackiego Kategoria:Polska w czasach rozbicia dzielnicowego Kategoria:Średniowieczne bitwy w historii Polski Kategoria:Bitwy w 1260 Kategoria:Zakon krzyżacki w Inflantach