Spółgłoska języczkowa lub uwularna – spółgłoska atrykułowana przez uniesienie tylnej części języka tak by zetknął się on z języczkiem. Spółgłoski języczkowe są o wiele rzadsze od miękkopodniebiennych. Akustycznie są podobne, ale charakteryzują się niższą częstotliwością dźwięku.
W języku polskim nie ma spółgłosek języczkowych. W innych językach Europy znane jest w zasadzie tylko [] lub [] jako wariant []. W Polsce taka wymowa jest uważana tradycyjnie za wadę wymowy (zobacz: reranie)
Spółgłoski języczkowe są częste w językach semickich, kaukaskich, salisz i na-dene.
W IPA istnieją symbole dla następujących głosek uwularnych:
[] – np. w języku arabskim w nazwie `Irāq [] – występuje w języku perskim jako nagłosowy alofon fonemu [] (zapisywanego غ, w transkrypcji łacińskiej gh lub q ), np. w nazwie Kom [] – np. wygłosowe japońskie ん (n) [] – np. hebrajskie ח w wymowie aszkenazyjskiej [] – np. niemieckie r w wymowie północnych Niemiec [] – „arystokratyczne” lub „paryskie” r
Kategoria:Miejsce artykulacji