thumb|Norweskie Siły Powietrzne posiadają 47 samolotów F-16A oraz 10 F-16B thumb|Bell 412SP thumb|Norweski samolot transportowy C-130 Norweskie Siły Zbrojne () – formacja wojskowa stojąca na straży suwerenności Królestwa Norwegii.
Wojska norweskie w 2026 roku liczyły 33,4 tys. żołnierzy służby czynnej i ponad 60 tys. rezerwistów. Według rankingu Global Firepower (2026) norweskie siły zbrojne stanowią 39. siłę militarną na świecie, z rocznym budżetem na cele obronne w wysokości 11,1 mld dolarów (USD).
Norweskie Siły Zbrojne zostały utworzone w 1628 roku. Podlegają Ministerstwu Obrony (ministrem obrony jest Tore Onshuus Sandvik), a ich naczelnym dowódcą jest formalnie król Harald V, a faktycznie Szef Sztabu Generalnego gen. General Eirik Kristoffersen. Od 1949 roku Norwegia jest członkiem NATO.
Norweskie Siły Zbrojne składają się z 4 komponentów Królewskiej Armii Norweskiej (Hæren), Królewskiej Marynarki Wojennej (Sjøforsvaret), Królewskich Sił Powietrznych (Luftforsvaret) i Obrony Krajowej (Heimevernet).
Dowodzeniem Siłami Zbrojnymi Norwegii zajmują się: Sztab Generalny w Oslo, Narodowe Dowództwo Sił Połączonych w Jåttå koło Stavanger (dowodzi operacjami sił norweskich na całym świecie) i Organizacja Logistyczna Sił Zbrojnych Norwegii w Kolsaas koło Oslo (odpowiada m.in. za zakupy, inwestycje, zaopatrzenie, systemy informatyczne, magazyny materiałowe i składy wojskowe).
Królewska Armia Norweska
Liczebność stan pokojowy: 7500 żołnierzy stan wojenny: 9500 żołnierzy
Organizacja Armia Norweska składa się z następujących dowództw: Dowództwo Sił Lądowych, zlokalizowane w mieście Tromsø Dowództwo Sił Specjalnych Dowództwo Transformacji i Doktryn (TRADOK)
W skład Armii Norweskiej wchodzą następujące jednostki: Mobilne dowództwo taktyczne (6 Dywizja) – mobilne, dywizyjne dowództwo taktyczne, stacjonujące w mieście Heggelia (koło Tromsø, za kołem polarnym). W czasie pokoju podlega mu Brygada Północ, w sumie ok. 4200 żołnierzy, a w czasie wojny także rezerwowa 6 Brygada i inne jednostki, razem ok. 12 000 żołnierzy. Brygada zmechanizowana (Brygada Północ) – jedyna pełna brygada armii norweskiej w służbie czynnej czasu „P”. Podobnie jak dowództwo 6 Dywizji, jej sztab stacjonuje w Heggelii, a jej jednostki (skład podany niżej) znajdują się w większości w okolicznych garnizonach. Batalion Telemark – zmechanizowana jednostka szybkiego reagowania, stacjonująca w Rena. Liczy 475 żołnierzy i składa się z: kompanii pancernej (13 czołgów Leopard 2A4), 3. kompanii piechoty (wyposażonej w bojowe wozy piechoty CV90), 4. kompanii piechoty (z transporterami opancerzonymi SISU XA-186), kompanii inżynieryjnej i kompanii dowodzenia (6 plutonów: dowodzenia, rozpoznawczy, ciężkich moździerzy, namierzania celów dla lotnictwa i artylerii, medyczny i logistyczny) 2. Batalion – zmechanizowany batalion stacjonujący w Skjold. Liczy 450 żołnierzy i składa się ze sztabu, 3 kompanii zmechanizowanych (z CV90), kompanii wsparcia i kompanii rozpoznawczej. Batalion Pancerny – zmechanizowana grupa bojowa, stacjonująca w Setermoen. Liczy 500 żołnierzy i składa się z kompanii czołgów, dwóch kompanii piechoty, kompanii rozpoznawczej i kompanii dowodzenia. Na wyposażeniu są czołgi Leopard 2 i bojowe wozy piechoty CV90. Batalion Artylerii – stacjonuje w Setermoen, liczy ok. 550 żołnierzy. Składa się z 3 baterii dział samobieżnych M109A3, baterii namierzania celów i baterii dowodzenia. Batalion Inżynieryjny – stacjonuje w Skjold i liczy 460 żołnierzy. Składa się ze sztabu i 4 kompanii: obrony przed bronią atomową, biologiczną i chemiczną; maskowania obiektów/konstrukcyjnej; saperów pancernych; budowy mostów. Batalion Łączności – stacjonuje w Heggelia i liczy 350 żołnierzy. Składa się ze sztabu i 3 kompanii o różnych zadaniach. Batalion CSS (logistyczny) – batalion logistyczny stacjonujący w Rena i liczący ok. 500 żołnierzy. CSS to angielski skrót od Combat Service and Support, czyli bojowa obsługa i wsparcie. Jednostka zajmuje się zaopatrzeniem, zakwaterowaniem i transportem wojsk norweskich. Składa się z dowództwa i 4 kompanii. Batalion Sanitarny – jednostka medyczna z Setermoen, licząca 220 żołnierzy. Składa się z dowództwa i 2 kompanii medycznych. thumb|Gwardziści Królewscy podczas uroczystej zmiany warty w Oslo Rezerwowa brygada zmechanizowana (6. Brygada) – jednostka czasu „W”, składa się z trzech batalionów zmechanizowanych i batalionu artylerii samobieżnej. Gwardia Królewska (Hans Majestet Kongens Garde) – elitarny batalion lekkiej piechoty z Oslo, liczący 900 żołnierzy i 250-400 rekrutów. Składa się z 3 kompanii strzelców (1., 2. i 4. Kompania, każda ma 5 plutonów: dowodzenia, eskortowy, zmechanizowany, wartowniczy, rozpoznania), kompanii dowodzenia i wsparcia (5. Kompania), orkiestry wojskowej i oddziału łączności (3. Kompania) oraz jednostki szkolnej (6. Kompania). Batalion ISTAR Kompania Strzelców – elitarna jednostka dalekiego rozpoznania, licząca ok. 100 żołnierzy i stacjonująca w Porsanger na północy Norwegii. Składa się z dowództwa, jednego plutonu liniowego i plutonu szkolnego. Siły Specjalne (Forsvarets Spesialkommando) Batalion Straży Granicznej (Garnisonen i Sør-Varanger) – jednostka lekkiej piechoty z Høybuktmoen, licząca 570 żołnierzy. Jej zadaniem jest ochrona granicy norwesko-rosyjskiej (196 km długości). Składa się z dowództwa, 3 kompanii strzelców i oddziału łączności. Batalion Żandarmerii Wojskowej – Militaerpoliti, policja wojskowa Sił Zbrojnych Norwegii, liczy ok. 200 funkcjonariuszy (w połowie poborowi). Składa się z 1 batalionu, którego żołnierze znajdują się w 24 różnych bazach wojskowych (dowództwo w Heggelii), z czego największą formacją jest 130-osobowa kompania w Bardufoss wchodząca w skład Brygady Północ. Nieliczna w czasie pokoju, Militaerpoliti w czasie wojny zostałaby wzmocniona przez aż 3710 rezerwistów tworzących 15 jednostek. Kompania CIMIC (współpracy cywilno-wojskowej) Niewielkie jednostki samodzielne (m.in. oddział walki psychologicznej, chemiczny, paliwowy, mostowy i inne)
Uzbrojenie karabiny AG3 (norweska wersja HK G3) karabiny HK 416 (obecnie zastępują AG3) pistolety P80 (norweska wersja Glock 17) i HK USP pistolety maszynowe HK MP5 i HK MP7 karabiny wyborowe Barrett M82A1, Vapensmia NM149 i HK MSG-90 karabiny maszynowe MG3 i Browning M2, obecnie wprowadzany FN MINIMI granatniki ppanc. M72 LAW i Carl Gustav wyrzutnie rakiet ppanc. TOW2 (48 szt.), Eryx (228 szt.) i Javelin przenośne wyrzutnie rakiet plot. Bofors RBS-70 czołgi Leopard 1 A5NO (15 w służbie, 74 w magazynach) i Leopard 2 A4NO (52 sztuki w służbie) pojazdy bojowe piechoty CV 9030 (104 sztuki) transportery opancerzone SISU XA-186 (75 sztuk) pojazdy opancerzone rodziny M113 (łącznie ok. 670 szt., z czego ok. 440 operacyjnych) działa samobieżne M109 A3GN (18 szt. w służbie czynnej, 18 w rezerwie, 20 w magazynach) wyrzutnie rakietowe M270 (12 szt. w rezerwie) moździerze BK kal. 81 mm (36 szt. w służbie czynnej) opancerzone samochody Iveco LMV (25 szt.) samochody Mercedes klasy G, Nissan Terrano II, Toyota Land Cruiser i Land Rover Wolf bojowe pojazdy inżynieryjne (31 szt.) gąsienicowe pojazdy rozpoznawcze Bv 206 ciężarówki Scania P90 i 113 łaziki Lynx 5900 i 6900
Oddziały specjalne używają następującego uzbrojenia: karabiny HK G36 i Diemaco C8 karabinki maszynowe FN Minimi Para pistolety HK USP karabiny snajperskie L96
Królewska Marynarka Wojenna thumb|Bandera Norweskiej Królewskiej Marynarki Wojennej
Liczebność stan pokojowy: 3700 żołnierzy (z czego ok. 800 w Straży Przybrzeżnej) stan wojenny: 4500 żołnierzy
Organizacja Flota Norweska Dowództwo Królewskiej Marynarki Wojennej w Bergen Flotylla Fregat Flotylla Torpedowców Rakietowych 21 Eskadra Torpedowców Rakietowych 22 Eskadra Torpedowców Rakietowych Flotylla Okrętów Podwodnych Flotylla Minowców Grupa Wsparcia Floty Grupa Sił Specjalnych Marynarki Wojennej Marinejegerkommandoen, MJK (Dowództwo Strzelców Morskich) – komandosi Marynarki Wojennej Kystjegerkommandoen, KJK (Dowództwo Strzelców Przybrzeżnych) – jednostka typu piechoty morskiej Minedykkerkommandoen (Dowództwo Płetwonurków Minowych) jednostka płetwonurków rozbrajających miny morskie Eskadra Łodzi Taktycznych (20 uzbrojonych łodzi szturmowych typu CB90) Straż Przybrzeżna Dowództwo Straży Przybrzeżnej w Oslo Okręg Północny Okręg Południowy
Uzbrojenie 3 fregaty typu Fridtjof Nansen (będzie 5 sztuk do 2010 r.) F310 „Fridtjof Nansen” (2006) F311 „Roald Amundsen” (2007) F312 „Otto Sverdrup” (2008) 6 okrętów podwodnych typu Ula S300 „Ula” (1989) S301 „Utsira” (1992) S302 „Utstein” (1991) S303 „Utvær” (1990) S304 „Uthaug” (1991) S305 „Uredd” (1990) 14 torpedowców rakietowych typu Hauk (w praktyce są to szybkie okręty patrolowe, wprowadzane od 1979 r.) 4 korwety przybrzeżne typu Skjold P961 „Storm” (2008) 4 trałowce typu Oksoey (1994) – „Oksøy”, „Karmøy”, „Måløy”, „Hinnøy” 4 trałowce typu Alta (1996) – „Alta”, „Otra”, „Rauma”, „Glomma” 1 stawiacz min typu Vidar – N50 „Tyr” 2 duże okręty logistyczne 1 okręt szkolny – A350 „Horten” 1 jacht królewski – A553 „Norge” (1948) Straż Przybrzeżna wyposażona jest w 14 okrętów, 6 śmigłowców i 2 samoloty (śmigłowce i samoloty są ze składu Sił Powietrznych) oddziały specjalne używają karabinów HK G36 i km-ów M249 SAW.
Norweska Straż Przybrzeżna użytkuje wiele jednostek o dużej wyporności, w sumie 5 okrętów można zakwalifikować jako fregaty, a 6 jako korwety. Największy okręt KMW użytkuje właśnie Straż Przybrzeżna, patrolowiec-lodołamacz „Svalbard” o wyporności 6500 ton.
Okręty Królewskiej Marynarki Wojennej noszą prefiksy „KNM” (od Kongelig Norsk Marine) lub – w języku angielskim – „HMNoS” (od His/Her Norwegian Majesty's Ship). Okręty Straży Przybrzeżnej mają prefiksy „KV” lub – po angielsku – „NoCGV” (Norwegian Coast Guard Vessel).
Królewskie Siły Powietrzne
thumb|right|Znak na samolotach Norweskich Sił Powietrznych
Liczebność stan pokojowy: 2000 żołnierzy stan wojenny: 5500 żołnierzy
Organizacja 132. Skrzydło (Bodø) 331. eskadra (F-16) 332. eskadra (F-16) batalion przeciwlotniczy (NASAMS) 133. Skrzydło (Andøya) 333. eskadra (P-3) 134. Skrzydło (Sola) 334. eskadra (śmigłowce pokładowe fregat – NH90) 330. eskadra (Sea King; elementy także w bazach Bodø, Ørland, Banak, Rygge) 135. Skrzydło (Gardermoen) 335. eskadra (C-130H) 137. Skrzydło (Rygge) 717. eskadra (DA-20) 720. eskadra (Bell 412SP, do użytku przez komandosów) 336. eskadra (do testów sprzętu i uzbrojenia; wyposażony w myśliwce F-5) 138. Skrzydło (Ørland) 338. eskadra (F-16) batalion przeciwlotniczy (NASAMS) 139. Skrzydło (Bardufoss) 337. eskadra (śmigłowce Straży Przybrzeżnej) 339. eskadra (Bell 412SP) 718. eskadra (bezzałogowe statki latające) Szkoła Sił Powietrznych
Uzbrojenie 57 myśliwców F-16 Fighting Falcon (47 F-16A MLU i 10 F-16B MLU) 6 morskich samolotów patrolowych P-3 Orion – z tego 2 przydzielone do Straży Przybrzeżnej 3 samoloty DA-20 Jet Falcon (2 w wersji walki radioelektronicznej, 1 w wersji transportu VIP-ów) 6 samolotów transportowych C-130H Hercules 6 śmigłowców Westland Lynx Mk86 – przydzielone do Straży Przybrzeżnej (będą zastąpione przez 8 NH-90) 1 śmigłowiec pokładowy fregat NH-90 NFH (w trakcie dostaw; 6 zamówionych) 18 śmigłowców Bell Helicopter Textron 412SP 12 śmigłowców poszukiwawczo-ratunkowych Sea King Mk43 15 samolotów szkolnych Saab Safari 5 myśliwców CF-5 Freedom Fighter (używane do testowania uzbrojenia; 2 CF-5A i 3 CF-5B) 6 baterii rakiet przeciwlotniczych NASAMS
Obrona Krajowa thumb|Flaga inspektora generalnego Obrony Krajowej Liczebność stan pokojowy: 1200 żołnierzy stan wojenny: ok. 50 000 żołnierzy
Organizacja Lądowa Obrona Krajowa (zorganizowana w 13 dystryktów) HV-01 z dowództwem w Rygge HV-02 (Lutvann) HV-03 (Heistadmoen) HV-05 (Terningmoen) HV-07 (Kjevik) HV-08 (Vatneleiren) HV-09 (Bergenhus) HV-11 (Setnesmoen) HV-12 (Værnes) HV-14 (Drevjamoen) HV-16 (Elvegårdsmoen) HV-17 (Porsangermoen)